'Nermine?' Zegt hij ongeduldig. 'Nordine?' Zegt ze zachtjes. 'Zeg mij niet dat je nog steeds aan het joggen bent, want als je aan het trainen bent voor een of andere topatheel figuur mag je al afronden want dat laat ik niet toe.' Nermine kijkt onbegrijpelijk voor zich uit. Wat is hij allemaal aan het zeggen, dacht ze. 'Geen paniek, ik word geen topathleet. En nee, ik ben niet aan het joggen. Ik ben aan het werken voor school.' 'Aan het werken voor school? En waar ben je?' 'Niet thuis.' Antwoordt ze meteen terug. 'Oh, shit, dat wist ik dus niet. Ik dacht dat ik je onder de tapijt gevonden had.' 'Nordine, wat is je probleem? Ik ben aan het werken voor school, wat wil je meer horen?' 'Waar je bent, Nermine, waar, Nermine, waar. Dat is wat ik wil horen. Jouw locatie. Misschien had je de vorige keer gelijk en moet ik een fucking gps op je voorhoofd kleven en hoef ik deze domme conversatie niet met je te voeren.' 'Dan mag je lekker zelf uitzoeken waar ik ben. Tegen 16h ben ik thuis. Doei, Nordine, je mag jezelf opeten terwijl de muren naar je kijken. Idioot.' Ze haakt meteen de verbinding af. Nordine kijkt naar zijn telefoon en ziet hoe ze op hem afgehaakt heeft. 'Oooh,' Zegt hij tegen zichzelf. 'Telefoon neerzetten op mij.' Hij steekt meteen zijn telefoon in zijn zak en neemt weer zijn sleutels en verlaat zijn huis.

'Vanaf nu,' Jaouad kon enkel toekijken, waarom voelt het alsof dit de laatste keer is dat hij ooit in haar ogen zou kunnen kijken? Waarom voelt het aan alsof hij nooit meer een woord wissel met haar zal krijgen als deze? 'zelfs als ik iedere fout van mezelf accepteer, wat verschil zal het maken, als fouten gemaakt kunnen worden?' Ze blijft stil en kijkt hem lang aan, weeral. Jaouad stond er verslagen bij, hij wist dat ze een stap voor hem stond en hij wist wat voor stevige persoonlijkheid Elena had. 'Ik wil dat je weet, Jaouad, dat jij ons hebt laten eindigen. Door jou staan we nu hier en voor wat zal komen in de toekomst.' Jaouad verlaagt zijn blik, hij kan de confrontatie niet aan. Het was zoveel gemakkelijker om weg te rennen, dat is de reden dat hij altijd wegrende van de consequenties, omdat hij de pijn van verlies niet kan verdragen. 'Heb je nog iets te zeggen?' Vraagt Elena zachtjes. Jaouad kon deze keer geen nee zeggen want hij wist hoe ze terug zou kunnen schieten en hem weer aantonen dat hij spijt zal hebben. 'Ja,' Zegt hij zachtjes. Elena kon de angst in zijn ogen zien, ze zag de verslagenheid geprojecteerd op zijn lichaam. 'Ik hou van je, Elena,' Zegt hij zeer zachtjes. 'En ik zal voor de rest van mijn leven van je houden. Al hou je niet meer van mij, al wil je niet van mij houden, ik zal van je houden. Ik zal voor altijd van je houden, ik zal op je wachten, al moet ik mijn leven lang op je wachten, want jouw liefde is het enigste dat mij levend hield. Je hebt mijn hart, Elena, en waar je ook heen gaat, wees goed voor mijn hart, maar zoals ik al zei, mijn hart is enkel gemaakt voor jou om te breken.' Elena reageert niet, ze geeft geen antwoord. Ze wandelt naar hem toe en plaatst haar armen over zijn schouders. Ze kijkt naar hem op, ze kijkt hem recht in de ogen, terwijl Jaouad helemaal bevroren naar haar kijkt, want oh god, wat zal dit zware gevolgen hebben. 'Ben je zeker dat je geen spijt zal krijgen van je woorden?' Fluistert Elena zachtjes.

Wanneer Amani zichzelf dwingt tot een huwelijk met de broer van een werkvriendin, belandt ze in een wervelwind waarin twee totaal verschillende werelden botsen. Ze hoopte dat dit verstandshuwelijk haar rust en tijd zou brengen, maar de realiteit blijkt al snel onbarmhartig. Zodra haar kersverse echtgenoot Mounir met zijn neus op de feiten wordt gedrukt en beseft dat hij niet krijgt wat hij wil, is de vrede ver te zoeken. Ze halen het bloed onder elkaars nagels vandaan. Dit is het verhaal van twee zielen die elkaar gebruiken voor hun eigen noden... maar hoelang houden ze dat vol? Amani & Mounir.

Wanneer Jihane in het huwelijksbootje stap met haar potentiele echtgenoot komt ze op haar huwelijksnacht erachter dat Nasser nooit dezelfde intenties had. Hij was nooit verliefd op haar en huwde Jihane om zo zijn relatie met zijn nicht verder te zetten. De twee leven onder één zelfde dak en vormen hun haat tegenover elkaar in een liefdes verhaal dat onbreekbaar is. Dit is het liefdesverhaal van Jihane en Nasser. - 'Kan je herhalen wat je zei? Ik was bezig tegen mijn baas,' 'Ik ga niet blijven herhalen, jij eekhoorn,' 'Eeh, eeh, rustig aan met je stoere praat,' Ik laat me neer zitten op mijn stoel. 'Waarom bel je?' 'Mijn moeder wilt dat we langskomen,' 'Waarom nodigt ze jouw minnares niet uit?' 'Jihane!' Beveelt hij geïrriteerd. 'Rustig, rustig mislukt mannetje. Je moeder wist verdomme van aan het begin dat je iets had met je nicht en toch heeft ze een fucking vrouw voor haar mislukte zoon gezocht, en nu wil je dat ik naar haar etentje ga komen?' Ik slaag mijn hand boos op mijn bureau. 'Wat denk je dat ik ben, huh? Het is niet dat ik mijn fucking bek hou, dat ik het jullie ook vergeven heb.' Ik hoor enkel stilte aan de andere kant van de lijn. 'Bel je fucking nichtje op, ze zal al huppelend naar je moeder gaan. En bel mij niet op oké? Zelfs al lig je te sterven, dit nummer moet je vergeten, asshole,' Ik haak meteen de verbinding af en slaag mijn gsm ruw tegen mijn bureau en haal diep adem. Ik sluit mijn ogen en tel tot drie.

'Safia,' Fluistert ze zachtjes. Jinane ziet meteen hoe Omar zijn gezicht helemaal verstijft. Hij verlost zeer zachtjes haar gezicht. Hij werd meteen stil en keek enkel naar Jinane, bang om vragen te stellen. 'Ik- ik- ik kwam net aan, Omar. Ik- ik- ze- ze zeiden me dat ze al 20 minuten in de badkamer was,' Jinane haar tranen rollen over haar wangen. Ze begint zachtjes te huilen en schudt haar hoofd. 'Ik begrijp niet dat ze niet zijn gaan kijken waarom het zo lang duurde,' Huilt Jinane zachtjes. 'Ze- ze mag maar 10 minuten in een badkamer zijn.' Omar blijft verbaasd staan, hij kijkt haar verward aan. Hij kijkt naar al het bloed op Jinane. Hij kijkt naar haar handen die helemaal bekleefd zijn met het bloed, haar kleding, de nattigheid. Haar tranen, alles werd duidelijker. Omar drukt zich langzaam recht. Hij neemt een stap van Jinane weg. 'Ze- ze- het gaat toch beter met haar? Ze- ze hebben haar toch geholpen, Jinane? Je- je hebt haar toch geholpen, Jinane? Je- Jinane, ik praat tegen je!' Verheft hij bij het laatste zijn stem. 'Jinane je hebt toch iets gedaan!' Roept hij tegen haar bevelend. 'We waren te laat, Omar, we zijn te laat, we waren te laat, Omar.' Omar schudt meteen zijn hoofd na haar woorden. Hij schudt hevig zijn hoofd. 'Wat betekent te laat!' Schreeuwt hij tegen haar. 'Wat betekent te laat, Jinane! Wat betekent te laat! Praat tegen mij! Wees duidelijk! Waar is Safia! Waar is ze!' Schreeuwt hij tegen haar. Jinane drukt zich van het bankje en wilt Omar zijn handen vastnemen, maar hij duwt haar van zich af. 'Blijf verdomme staan waar je staat, zeg mij waar mijn zus is, Jinane! Ze gaat die verdomde psychiatrie van je nooit nog in!' Schreeuwt hij woedend tegen Jinane. 'Waar is Safia!' Schreeuwt hij terwijl zijn ogen vullen met tranen. 'Ze is er niet meer, Omar,' Fluistert Jinane zachtjes.

'Als je weigert op mijn verzoek zal je deze beelden overal vinden, Alyssa. En ik denk niet dat je dat wilt- ik denk niet dat je wilt dat mensen weten wat je doet met je vrije tijd.' Alyssa heeft zelfs de kracht niet om boos te zijn. 'Als je met mij trouwt blijft deze video tussen ons, we kunnen het eens samen bekijken op onze huwelijksnacht als je wilt. Netflix en chill doen sommige mensen, maar wij gaan onze eigen tape bekijken en chillen.' Alyssa sluit haar ogen en wilt zich wegtransporten. 'Ik kan echt nergens anders aan denken dan aan die nacht. Je- je bent als een drug, denken dat je niet verslaafd wordt, maar oh god, ik krijg je niet uit mijn hoofd. Het klinkt een beetje creepy, maar geloof mij, het is redelijk- oké.' Alyssa opent haar ogen en veegt haar tranen weg. 'Je bent ziek.' Fluistert ze al sissend tegen hem. 'En jij bent mijn medicatie.' Alyssa walgt van hem, ze walgt overdreven van hem. Hoezo had ze er niet aan gedacht? Hoezo had ze niet gedacht dat hij die nacht zou kunnen opnemen? Hoe dom was ze. 'Weetje- kom- laat me jou naar huis rijden, het is niet zo veilig om alleen als vrouw in het donker rond te lopen.' Alyssa kijkt naar de auto die een eindje verder op staat. Oh wat heeft ze haar eigen leven verpest door niet te stoppen aan een verdomde verkeerslicht.

Het licht schijnt door de kamer heen want ook hier heeft hij geen gordijnen ophangen. Damla kijkt door de kamer en daar ziet ze hem zitten. Ze ziet hoe hij op een stoel in slaap gevallen is. Haar schuldgevoelens worden groter. Ze drukt zich zeer langzaam van het bed recht en grijpt haar deken van het bed en wandelt langzaam naar hem toe. Ze plaatst zeer voorzichtig, om hem niet wakker te krijgen, het deken over hem heen. Hij wordt ook niet wakker. Ze staart een poosje naar hem, ze glimlacht zwakjes, maar snel verdwijnt haar glimlach van haar gezicht wanneer ze beseft dat ze hem nooit zal kunnen geven wat hij wilt en snel wordt ze weer overspoeld door haar emoties die haar alleen maar meer pijn doen. Misschien is het beter als ze hem los liet, als ze elkaar loslieten en ieder een nieuw leven beginnen zonder elkaar, want diep vanbinnen weet ze dat hij nog steeds van haar houdt en op haar staat te wachten. Wachtend tot ze hem binnen zou laten in haar leven. Wachtend op haar hand, die ze waarschijnlijk nooit naar hem zal toereiken. Ze zucht diep uit en wandelt de kamer uit. Ze sluit zeer voorzichtig de deur achter haar dicht. Ze wandelt langzaam de trappen af en wilt een glas water drinken voor ze terug zou gaan slapen. Hopend dat deze glas haar hart misschien zou kunnen uitspoelen van al haar verdriet, pijn en vragen.Ze wandelt langzaam door de woonkamer naar de keuken. Ze schakelt het licht aan in de keuken en opent de kast en grijpt een glas. Ze wandelt naar de koelkast waar ze een fles water uit haalt. Ze schenkt zichzelf een glas en legt dan de fles neer op het aanrecht. Ze draait zich om en leunt met haar rug tegen het aanrecht en neemt zeer kleine slokjes van haar glas, maar wanneer ze net weer een slokje wilt nemen kijken haar ogen naar het raam dat het licht door de woonkamer schijnt. Haar ogen kan ze niet afhalen van wat ze ziet, haar glas valt meteen uit haar hand.

Ze trouwden niet uit liefde. Ze trouwden om iemand te breken. Wanneer Sirine ontdekt dat haar wereld gebouwd was op verraad, stort alles in. De man die ze liefhad... en de vrouw die ze vertrouwde- samen achter haar rug. Maar Sirine huilt niet. Ze kiest voor wraak. Halit ook. Twee mensen, verbonden door dezelfde woede, dezelfde jaloezie, dezelfde drang om terug te slaan. Hun oplossing? Een huwelijk. Een perfecte leugen. Een spel dat bedoeld is om anderen kapot te maken. Ze zullen doen alsof ze elkaar willen. Alsof ze gelukkig zijn. Alsof hun verraad echt was. Maar achter gesloten deuren? Is er niets dan haat, machtsspelletjes en een strijd om controle. Tot het plan begint te kantelen. Want hoe langer ze samenleven... hoe meer hun leugen hen zelf begint te vernietigen. Grenzen vervagen. Woorden snijden dieper. En de pijn die ze wilden veroorzaken... keert langzaam tegen hen terug. Dit huwelijk moest anderen breken. Niet hen. Maar sommige keuzes, gemaakt uit jaloezie, laten niemand ongeschonden achter.

Mijn 2e boek; ©A letter that changed me life, Je werkt in een restaurant, als afwasser. Je woont alleen, omdat je ouders en broer er niet meer zijn. - Dat is wat jij in je hoofd hebt-, totdat er op een dag iemand op je werk langskomt. Niet geloven! Maar er komt een brief, die je broer heeft geschreven. Je leest de brief, en komt achter dingen, waar je natuurlijk meteen meer over wilt weten. Nieuwsgierig, de brief en alles om je heen, dat wat je leven dan opeens helemaal verandert. ..... DIT BOEK ZIT VOL SPELLINGSFOUTEN, EN BEN NOG NIET BEGONNEN MET HERSCHRIJVEN!

Esmae, nadat haar vader is overleden wordt ze gedwongen door haar broers te trouwen met een drugsbaron, zodat zij omhoog op de ladder kunnen klimmen.. Gevangen in Marokko....ze ontsnapt met alle gevolgen vandien. .......DETACHED