20 yıldır saklanan bir sirr Bu sırrı sadece üç kişi biliyor. Zarife, Şerif, hicran. Başka kimse bilmiyor 23 yıl önce 25 ağustos 2002 tarihi ceylanın doğumu hicranın ise ilk anne olma duygusu 9 ay boyunca kızını kendi babasından korumaya çalışmış ve başarmıştı ceylanı kucağına ilk saniyesinden beri herşeyi çektiyi bütün acıları unuttu hatta hiçbizaman unutulmayacak baba yüzüden ona kalan panik atağını bile sanki onları hiç yaşamamış hiç acı çekmemiş gibi ceylanla yeniden doğmuş gibi hisseti şerif ise ilk baba olma duygusunu yaşadı ve o gün ceylana bi söz verdi sana çok iyi bi baba olucam kızım seni hiçbir zaman üzmücem seni herşeyden ve herkseten korucam babacım gezep ise ilk önce sevdalısıni kendi düşmanıla izlendi sonra ise onların çoçuğunu olduğunü ögrendi o günden sonra gezep şerife olan nifret ve intikam duygusu dahada arttı"

HİCZEPE İTHAFEN DEHŞET-Ü VEHŞET HİKAYE Aşk kırılınca kırık parçalar nefret oluyor

Karadeniz'in sisi dağları yutardı da, Furtuna ile Koçari köylerinin arasındaki o asırlık günahı bir türlü örtemezdi. Toprağın derinliklerine sinmiş, geceleri fırtınayla birlikte uğuldayan eski bir feryat vardı bu dağlarda; karnında doğmamış bebeğiyle can veren gencecik bir kızın ve o acıya dayanamayıp kendini hırçın dalgalara bırakan bir delikanlının ahı... Herkes bilirdi o kanlı efsaneyi. Herkes inanır ve korkardı ki; bu iki düşman köyün sınırında sevdaya düşen her fidan, o lanetli geçmişin gölgesinde solmaya mahkûmdu. Asırlar geçti, köyler arasındaki nefret daha da bilendi, sınırlar kanla çizildi. Ama kader, o asırlık lanetin gölgesinde büyüyen iki hırçın ruhu, tam da o ilk kurşunun sıkıldığı uçurum kenarında karşı karşıya getirdi. Biri hırsıyla esip gürleyen Furtuna'nın o dik başlı, boyun eğmez kızı... Diğeri ise gazabıyla dağları sarsan, köye nam salmış Koçari'nin o gözü kara delikanlısı... Aralarındaki nefret ne kadar köklüyse, kalplerine düşen o yasak yangın da o kadar acımasızdı. Şimdi etraftaki herkes, tarihin tekerrür etmesini bekliyor. Herkes onların da o eski aşıklar gibi yok olup gideceğini, aynı kanlı sonla can vereceğini fısıldıyor. Puslu yaylalarda yankılanan her kurşun sesinde, gizli sığınaklarında döktükleri her damla gözyaşında yürekleri paramparça olacak. Ama bu kez hikaye yarım kalmayacak. Onlar geçmişin hayaletlerinden kaçmayacak, bu gaddar düzene boyun eğmeyecekler. Dünyayı yakmak, kendi ailelerini karşılarına almak pahasına o asırlık lanete kafa tutacaklar. Herkesin ölüm beklediği bu topraklara, bu kez feryatları değil, kavuşmanın hırçın zaferini getirecekler. "Tarih boyun eğip solanları değil; o lanetli, boş beşiği canı pahasına kavuşarak dolduranları yazacak."

BEN 20 YILDUR EVLADUM ÖLÜMÜ YAŞAY MU SAĞ MU BİLMEYRUM ULA BUNUN ACUSUNU BÖYLE ÇIKARAMAZSUN BENDAN DİĞER ÇOCUKLARUNDAN ÇIKARAMAZSUN KADIN GÖZYAŞLARI İÇİNDE KALMIŞTI HAKLI MIYDI ADAM TÜM ACISINI DİĞERLERİNDEN Mİ ÇIKARIYORDU

hiczepsell "Gezep Allah belanı versin!"

.

Hicran : ne kadar da güzel nefret etmişsin benden Hicran : gözlerinde cehennem ateşi var Hicran : tutamamışsın sözünü Gezep Koçari Gezep : Nefretim ağır mı geldi Hicran Hicran : sözünün eri değilmişsin hatırlatmak istedim sadece Gezep : sözümde durmamı gerektirecek bir kadın göremedim Hicran : ben de karşımda adam göremiyorum zaten

Yirmi yıl boyunca aynı acıyı taşıdılar. Aynı gökyüzüne baktılar, aynı denizin sesini dinlediler ama hiçbir zaman aynı yerde olamadılar. Bir zamanlar uğruna dünyayı karşılarına alacak kadar seven iki insan, şimdi birbirlerinin yarası olmuştu. Çünkü bazı aşklar bitmez... sadece şekil değiştirir. Ve bazen aşk kırılınca, parçaları nefrete dönüşür. Gezep ve Hicran'ın hikâyesi, sevginin düşmanlığa, hasretin öfkeye dönüştüğü yirmi yıllık bir hesaplaşmanın hikâyesi...

Hicran ve Gezep'le ilgili birkaç bölümlük farklı hikayeler. Dikkat! Bazı kurgular aşırı uzun olabilir!

(Taşacak Bu Deniz fan fiction'ıdır.) Gezep üstüme doğru yürüdüğünde arkamdaki kanepeye oturdum. "Ne oldu Hicran? Korktun mu? Kork! Hepiniz korkun! Tüm Furtuna korksun! Yemin olsun ki o iki insanın döktüğü her damla yaşın hesabını kanla ödeteceğim!" Öfkeyle ayağa kalktım. "Yeter be! Bedel mi ödetmek istiyorsun? Yap ula, yapmazsan adam değilsin!" Gezep öfkeyle kapının camına yumruk attı. Cam tuz buz olmuştu. İrkildim. Gezep hep öfkeli ve deli dolu biriydi ama şimdi onu çok kızdırmıştım. Bana zarar vermeyeceğini bilsem de ondan korkuyordum. Üstüm doğru yürüdü. Gezep üstüme geldikçe ben geri adım atıyordum. Olduğu yerde durup gözlerini kapattı. Derin derin nefesler alıp sakinleşmeye çalışıyordu. "Rabbim, bugün o bebeğin mezarına gittiğim gibi senin mezarına gelmeyi de nasip etsin!" Gezep bu sözleri kısık bir sesle söylemişti ama benim zihnimde yankılanıyordu.