Savaş abi, son zamanlarda adım adım gölgeliyordu her anımı; bana karşı gösterdiği o ani ilgi, masum bir meraktan çok öte, üzerine basılan ince bir buz tabakası gibi tehlikeliydi. Hayatını benden hep on adım önde, kimseye yetişme gereği duymadan yaşamış olan o adam, şimdi neden ısrarla benim hızımda nefes almaya, hayatımı benimle paylaşmaya çalışıyordu? Anlamıyordum. Oysa her şeyin sıradan akışında başladığı o aydınlık günde, bomboş ve yavaş akan hayatımın bir gecede tamamen tepetaklak olacağını hiç bilmezdim. Önce bir gecede değişti her şey; tanıdığım tüm limanlar yerle bir oldu. Sonra bir başka gecede, ellerimin arasından kayıp gitti bildiğim, inandığım ne varsa...