"sen benim elimden yaşayacağım tüm duyguları aldın." [ismailfurtuna,fadimekoçari]

ismail ve fadime'nin kaçtıkları her şey, aynı yatakta onları yakalar. 10.01.2026

"Saçının her sarı telini öpmek için güneş geceden gün çalmış gibi." [ismailfurtuna • fadimekoçari] 𓍯 exes to lovers!!

Yasaların işlemediği bir şehirden çıkan iki genç kanun insanı olmaya karar verir ama artık aralarında yasalar değil yasaklar vardır.

Arkeolog Fadime Koçari, hayatı boyunca farkında olmadığı bir arayışın içindedir. Gördüğü rüyaların sebebini araştırdığı bu yolculukta yolları araştırmacı-gazeteci İsmail Furtuna ile kesişecektir. Düşman ikilinin karşılaşması kader midir yoksa tesadüf mü? "Seni bir yerlerden tanıyor gibiyim."

Zoraki başlayan bir evlilik. Kanla yazılmış bir geçmiş. Ve inkar edilemeyen bir aşk. İso ve Fadime'nin hikayesinde asıl soru şu: Bu düşmanlığın ortasında yeşeren aşk, mutlu sona ulaşabilecek mi?

"Sevdanın hatırı da bir yere kadar, İso Furtuna." İso ailesinin işlediği günahın kurbanı olmuştu. Kalbinin en derininde bu zehri barındırıyor, ona su verip canlı tutuyordu. Şimdi kader, tekerrürden ibaret bir infaz hazırlıyordu. ÖNEMLİ NOT: Bazı okuyucular için ağır travmatik bulgulara rastlanabilir. Fiziksel ve psikolojik şiddet. Küfür ve hakaret. Ağır dram... gibi konular ele alınmaktadır. Tetiklenebilecek ve yaşı küçük okuyucuların okuması tavsiye edilmez.

Fadime Koçari, abisinin isteği ile Furtuna şirketinde çalışmaya başlar. İsmail Furtuna ise bir ofisi bu hırçın Koçari kızı ile paylaşmayı hiç istememektedir.

Fadime Koçari bir ölüm uykusuna yatmış, faili meçhul bir saldırının gölgesinde yaşam savaşı vermektedir. Baş şüpheli olarak görülen İsmail Furtuna ise sadece üzerindeki suçlamalarla değil, dibinden ayrılamayan ve gerçekleri kanıtlaması gereken bir hayaletin varlığıyla da baş etmek zorundadır.

"Furtuna ve Koçari... Birbirine düşman iki soyadı, aralarına kan girmiş iki hayat." Yıllar sonra Karadeniz'in puslu yollarında karşılaştıklarında, İso ve Fadime'nin arasında sadece bir kan davası yoktu; söylenmemiş sözlerin, yarım kalmış bir çocukluğun ve bastırılmış bir öfkenin ağırlığı vardı. Kader, onları Şeytan Bükü virajında, bir heyelanın ortasında yakaladı. Yollar kapandığında ve ölüm nefesleri kadar yaklaştığında, kaçacakları tek yer birbirlerinin "düşman" bildiği o gözlerdi. Bu fiziksel yıkımın altından belki sağ çıkabilirlerdi ama kalplerindeki enkazdan kurtulabilecekler miydi? "Çünkü en ağır enkaz, toprak altında kalanlar değil, söylenmemiş sözlerdir."