'' Dur geri dön, adın ne?! '' avazım çıktığı kadar bağırsam da maalesef ki sesimi duyuramamıştım ya da duymak istememişti. Kan kırmızısı olan elbisenin rengi gayet netken etekleri atımın üzerinden geriye doğru savruluyordu. Zihnim de beliren son görüntüler elbiseden açıkta kalan çıplak ayakları ve simsiyah uzun saçlarının geriye doğru uçuşması olmuştu. Odada yankılanan telefon sesine atımın dörtnala koşan ayak sesleri karıştığında, irkilip gözlerimi açtım nefes nefese kalmış bir halde. Kendime gelmeye çalışarak avucumun içiyle gözümü ovuşturup, susup yeniden çalmaya başlayan telefonuma uzanarak arayana baktım. Acil bir durum olmasa aramayacağını ve hatta bu kadar ısrarla çaldırmayacağını bildiğimden daha fazla beklemeden açtım. '' Söyle... '' aklım hala gördüğüm rüyadayken, açtığımı fark edip sesimle kendine gelen Dinar, '' Ağam, kusura bakma acil olmasa ısrarla aramazdım biliyorsun ama bir haberim var. '' üzerimdeki yorganı çekiştirip bacaklarımı zemine indirerek sabırsız bir şekilde soludum. '' Uzatma neymiş? '' tahammülsüz sesimle, '' Hüsrev'in evini bulduk. '' telefonun diğer ucundan duyduğum isimle elim ensemde öylece kalırken kanımın tersine akmaya başladığını hissediyordum artık. Yıllardır beklediğim gün gelmişti nihayet. Bugün elimden kaçmasına izin vermeyecek ve senelerdir hesabını kesmeyi beklediğim adamın karşısına dikilecektim. Hayatımın akışını bambaşka bir yöne çeviren ve her şeyin sebebi olan adamın karşısına geçip, sustuğum ne kadar şey varsa hepsinin tek tek hesabını sorup, aldığı nefesi de kesecektim. Kolay ölüm yoktu ona. Senelerdir kendime verdiğim tek söz buydu, elime geçirsem de nefesini kesmekte acele etmeyecek ve onu en zayıf noktasından vuracaktım. En değerlisinden...

Yatağın baş ucundaki küçük bir kağıt parçasına yazılan iki cümlenin içerisinde kalem delikleri vardı; harfleri bir araya getirirken kâğıdı parçalamaktan son anda vazgeçen bir saldırganlıkla yazılmıştı. Saldırganlığı yazdığı sekiz dokuz kelimeyle veda eder gibi değil, Alara'nın kalbini nefretin kollarına bırakır gibiydi. ❝Hesaplaşmamız gerekenleri şimdi hesaplaşmayacağız Alara. Geceyi de yaşanmamış say.❞ Yiğit Uygar Palaslı'nın satırlarında ihtirasa karışan bir öfke ve Alara'nın ihanetine duyduğu inanç vardı. Ve Yiğit kadar kimse, ihanetle körüklenerek yakıp yıkamazdı. Büyük bir kumpas. Palaslı'ların sergisinden çalınan değerli antikalar. Ve suçlanan Alara Yücesoy. Onların tehlikeli, 'itibar palası' oyununa ortak ol.

"ADEN" İSMİYLE YAYINLANMIŞ İLK KİTAPTIR. Yıllar sonra ortaya çıkan gerçek iki aileyi de derinden sarsarken hayatları tepetaklak olan iki genç kız yeni hayatlarında büyük mücadeleler verecektir. "Bu aile benim. Senin biyolojik olarak kızları olman hiçbir şeyi değiştirmez anladın mı?" dediğinde boğazıma oturan yumruyu zar zor yutkundum. "Bir şeyleri değiştirmeye niyetim yok Güneş. Buraya kendi isteğimle gelmedim." dediğimde yüzüne yerleşen alaylı ifadesi ile yüzünün tam ortasına bir yumruk geçirmek istedim. Yakışırdı... "İyi en kısa sürede gideceğine emin ol. Ne annem ne babam ne de abilerim seni istiyor. Bir an önce def olup gideceksin. " dedi ve odadan çıkıp gitti. Bense her zaman olduğu gibi yapayalnız kaldım küçücük odada. Boğazımın tam ortasına oturan yumru gözlerimi yaşartırken şansıma bir kez daha ana avrat küfür ettim. Bu hayatın benimle ne alıp veremediği var bir anlasaydım keşke... *** Aden Saygın'ın hayat hikayesine hoş geldiniz. Bir nebze klişe, bir nebze dram biraz eğlenceli ve asabi abilerle dolu bir hikaye sizleri bekliyor. Buyurunuz hikayemize efendim...

Özet: Tuana, çocukluğundan beri aile dostlarının oğlu Ömer'e âşıktı. Bir gün onunla evleneceğine o kadar inanıyordu ki, Ömer'in peşinde dolaşarak büyüdü. Ta ki on sekiz yaşında, hiç beklemediği bir olay bütün hayallerini yerle bir edene kadar... Tuana kendine yeni bir hayat kurmak için İstanbul'dan ayrıldı ve yıllar sonra abisinin nişanı için geri döndü. Fakat karşısında bıraktığı geçmiş hâlâ oradaydı. Peki yıllar sonra yeniden karşılaşmak her şeyi yeniden başlatmaya yeter miydi? Yoksa kader onlara yalnızca yarım kalmış bir hikâyeyi hatırlatmak için mi ikinci bir şans vermişti? Bir Çocukluk Düşü: Zengin ailelerin arasında geçen, mahalle sıcaklığında bir çocukluk aşkı, aile bağları, atışmalar ve yıllar sonra yeniden filizlenen duygular...

O odaya girince ben de oturduğum yerden ayağa kalktım, sessizce yutkunmuşdum, gelip tam karşımda durmuşdu Cebinden çıkardığı kolyeyi görünce arkamı dönmüşdüm, elini boynumda hissedince irkilmişdim ama belli etmemişdim. Yüzümü ona taraf dönünce tuttuğum nefesimi serbest bırakmışdım. Küçük elimi büyük ellerinin arasına alıp beni yatağına bir kenarına oturtdu, kendisi de yanıma oturdu. Ellerim hala onun ellerinde kayboluyordu.. Yüreğimin neden yerinden çıkacakmış gibi atmasına bir anlam verememiştim. Bu kadar mı korkuyordum ondan? Bu kadar mı çekiniyordum ondan? Ya da az sonra yaşayacağımıza dair düşündüğüm şeyler mi korkutuyordu beni?

"Gitmene izin vermem!" Demişti Emir, ben bizi kilitlediği kapıya bakarken. Acı bir şekilde güldüm. "Soldurduğun çiçeklerin yasını mı tutacaksın, alfa?" Demiştim onun bana içe gider bakışlarına karşılık yorgun harelerimi çevirirken.

"Ecmel Hanım, bu noktada yatışınız acilen yapılmalı ve ameliyata almamız gerekli. Aksi takdirde, bunun geri dönüşü olmaz." Demişti doktor bana ciddiyetle tüm olacaklardan bahsederken. Aylardır gelip kemoterapi görüyor, inatla tümörlerin küçülme yapmasını bekliyordum. Olmuyordu. Metastaz yapmaya devam ettiği için sigorta kapsamından da çıkmıştı, benim tedavinin kalanında kullanılacak ilaçlara verebilecek bir bütçem kalmamıştı. "Ne kadar sürem var?" Demiştim aylardır gelip gittiğim doktora ifadesizce bakarken. Bu sorumu beklemediği açıktı. "Tedavi devam ettikçe en azından ameliyat tarihini ileri.." Diyordu ki açıklamasını kesip, "Doktor Bey, ben daha fazla devam etmeyeceğim. Ne kadar daha yaşayabileceğim?" Demiştim kesin bir cevabı ondan duymayı bekleyerek. Tavrımın netliği karşımdaki yaşlı adamı dumura uğratmış ve gözlüklerini gözüne geri itip sonuçlarıma tekrar bakmıştı sıkıntıyla. "En fazla sekiz ay." Demişti Doktor Bey aynı sıkıntılı ifadeyle. Sekiz ay. Güzel, diye geçirmiştim içimden. Babamla tanışmak için önümde sekiz ayım vardı.

(Yaş farkı bulunacaktır, yazım yanlışları olabilir. ) Siz: Beyefendi iyi misiniz? Siz: Ne diye kapıma çiçek yollayıp duruyorsunuz? Bu on oldu! On! Ve hepsini çöpe attım hayır bari yolluyorsunuz ne diye kasımpatı? Papatya yollayın...

Nare Kaya... Sıradan bir hayatı olan, kendi halinde yaşayan bir tıp öğrencisi. Ta ki bir gün... Abisinin unuttuğu bir dosyayı götürmek için gittiği o evle her şey değişene kadar. O ev... Sıradan bir ev değildi. Ve o adam... sıradan biri hiç değildi. Yaman Karahan. Karanlık işlerin içinde büyümüş, gücüyle korku salan bir adam. Onun dünyasında merhamet yoktu. Kurallar basitti: ya itaat edersin... ya da yok olursun. Ama o gün... Yaman'ın gözü, hiç ait olmadığı birine takıldı. Beyaz elbisesiyle, o karanlığın ortasında duran bir kıza... Nare'ye. Bir bakışla başlayan bu hikâyede, masumiyet karanlığa bulaşacak... Ve bazı insanlar... Seçim şansı olmadan birine ait olacak.

Bir tarafta çocuklarından habersiz yaşayan bir adam. Diğer tarafta günden güne baba özlemiyle yanan; sesini, kokusunu, görünüşünü merak ederek büyüyen iki çocuk. Ve tüm bunlara sessiz kalarak onu terk edip ruhunu paramparça eden adamın çocuklarını hak etmediğini düşünerek gizleyen bir kadın. Geçmişe hapsolmuş yaşanmışlıklar, aşk , terk ediliş, pişmanlıklar... Örtbas edilmeye çalışılan gerçeklerin doğuracağı sonuçlar korkutucu olacaktır. Sırlar bir bir açığa çıkacak, doğrular yalanı kucaklayacak, yanlışlar ise acıya gebe kalacaktır. Tüm bilinenler unutulacak, ezberler bozulacak, ortaya dökülenler her iki tarafı da derinden sarsacak kadar yıkıcı olacaktır. Tüm hakları saklıdır. ©