Gece ayazı çok üşütüyor. Aslında içimden kabullenmeden onu bekliyorum. Kulağımda "bana inan" dediği zamanın tarif edilemez mutluluk hissi. Bir daha gelmeyecek, bu beklediğim bir son. Kısa vadeli fakir mutluluğum, aslında bana verilen büyük bir bahşiş. Arkasındaki yüklenilemez borcu düşünmeden aldığım, üstü boyalı, gözü kör bana verilen bir aldatmaca. Böyle bir sona layığım. Yalandan kurulu oyuncak hayatım, süslü sahnesinde unutulamaz finalini yazıyor. Ancak içinde çöpten başka bir şey yaşamayan bu dünyadan ayrılırken, ona bırakacağım en gurur verici hediyem, kanımla açmış bedenim olacak. Ona, ömür boyu yüreğine çöreklenmiş pişmanlık, ve asla unutamayacağı bir ızdırap olacağım. Adımı duyduğunda iliklerinde hissettiğin hüzün olacağım. Geceleri bölünen uykunun asıl sebebi olacağım. Ta ki beni silinmeye yüz tutmuş bir hatıra olarak hatırlayamayana dek...