Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellattı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar'dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar'dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi. (Kitapta smut içerik yoktur. Yetişkin içerikli olması küfürlü sahneler ve küçük yakınlaşmalar içerdiği içindir.)

"Şimdi sırası değil," dedim, şu an konuşulacak en son konu evlilikti. "Önce iyileşmen gerek." "Hiç bu kadar iyi olmamıştım, Ada." Halsizlikten eğilen başı boynuma gömüldüğünde ne yapacağımı bilemedim. "Birlikte kahvaltı yapalım mı?" "Sen pes etmek nedir bilmez misin?" Sıcak nefesi ıslak boynumu okşarken parmakları belime yavaşça tutundu. Ne çok sertti ne çok masum tam olarak Atlas'tı, insanı tek dokunuşuyla dağıtacak kadar etkileyici. "Limon çiçeği gibi kokuyorsun," dedi burnunu boynuma sürterken. "İnsan kokunu bir kere alınca bırakmak istemiyor." "Havale geçiriyorsun," dedim, aklımı karıştırmasına izin vermeyecektim. "Kendine geldiğinde bambaşka bir adam olacaksın." Başını hafifçe kaldırıp ıslak kirpikleri arasından minik bir kedi yavrusu gibi baktı. Öyle savunmasızdı ki... "Biliyorum," dedi eli dudaklarıma temas ederken. "Bu yüzden yaptığım hiçbir şeyden pişman olmayacağım." "Neyden?" demeye fırsatım olmadı. O kadar olmadı ki, parmaklarının boynuma yürüdüğünü anlayamadım. "Atlas?" "Beni şimdi, şu anda durdur Ada." Boynumda duran eliyle beni kendine çektiğinde karşı koyamadım. "Yoksa ben kendimi durduramayacağım." Bu hikâye tamamen hayal ürünüdür. İçerisinde sık sık romantik yakınlaşmalar ve +18 sahneler yer alacaktır. Bunu göz önünde bulundurarak okumanızı öneririm🧡

Bir derbi, yanlış zamanda verilen tek bir öpücük ve geri dönüşü olmayan bir savaş... Kader, onları uzatma dakikalarında değil, tek bir ana yazdı. Futbolun, tutkunun ve karanlığın iç içe geçtiği bu hikâyede hiçbir zaferin bedeli yalnızca skor olmayacaktı. "Doksan dakikalık bir maç unutulur. Doğru kişiye verilen tek bir öpücük ise, asla." Bu hikayede çokça +18 sahneler olacaktır, yaşı küçük ve de okumaktan rahatsız olanların dikkatine! #karanlıksporromantizmi #sporromantizmi #darkromance #futbolcu #hakem #gerilim #tutku #yasakaşk #kötüçocuk

"Sen Yüzbaşı," derken kollarıma yığıldı. "Beni sırtımdan vurdun." Elimi yarasına bastırdığımda sıcak kan avuçlarımın arasından kaydı. "Bunu sen istedin." "Yakıştı mı?" dedi inatla konuşmaya çalışırken. "Yiğit bir Türk askerine?" Hâlâ gülümsüyordu, bu hâliyle bile meydan okuyordu. "Bunlar," dedim sesimi düz tutarak. "İnterpol'ün peşinde olduğu bir kadın için fazla iddialı sözler." "Dua et," dedi sesi kendinden önce kırılırken. "Tam burada, kollarında biteyim. Çünkü kalkarsam eğer, seni dizlerinin dibine ben indiririm." Her sözü içimde ayrı bir yere saplanırken onun gibi arsızca gülümsedim. "Ayakta olsaydın belki ciddiye alırdım. Ama şu hâlinle gürültüden başka bir şey ifade etmiyorsun." Benzer askeri kurgulardan sıkıldın mı? Cevap evetse doğru adrestesin. Özellikle, 17. Bölümden itibaren hikayemizin farklı bir boyuta taşınacağını belirtmek isterim. Keyifli okumalar olsun bebeklerim😻 Bu hikaye tamamen hayal ürünüdür. #+18 #karanlikromantizm #askerkurgusu #yasakaşk #travmalikarakter #tim #dram #gizem

KİTAPTA +18 SAHNELER OLACAKTIR. OKUYUCULARIN BUNU DİKKATE ALMASINI, YETİŞKİNLERE YÖNELİK BİR KİTAP OLDUĞUNU UNUTMAMALARINI RİCA EDERİM. AYRICA KITABIMIZ FİNAL OLDU, KEYİFLİ OKUMALAR... Bu bir Girdap! Aşkın, ailenin, sevginin, sadakatin, sınırsız merhametin içine kapılacağınız, kapıldıkça kendinizi sayfalarda bulacağınız eşsiz bir Girdap...

KİTAP FİNAL OLDU!!! Bu bir Düğüm hikayesi... Güneşin, denizin, kuşların aşka düğümlenişinin hikayesi... Kaç gün, kaç ay, kaç yıl geçti. Beni bir çift yeşil göze tutsak edip, ruhunu kalbime düğümleyip gideli? Çocuk kalbimin vermiş olduğu hevesle bir şey yaptım. ASLA yapmam dediğim bir şey! Ona ulaşabileceğim en saçma yolu seçtim. Ya da seçtirildim! Aşk insana neler neler yaptırırmış? Aklını alır, sallar, çarpar, acıtır aynı zamanda kahkaha attırır, hüzne bulanmış sevinçler yaşatırmış... Bana ise yurt odamda, canım kadar sevdiğim iki yarenimle ilk mesajı atmayı uygun gördü. ✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ "Yeter lan yeter! Buramıza kadar geldi ! Başlarım senin aşkının ızdırabına!" "Ama Meyra!" Poşetten çıkardığı telefona alık gözlerle baktık. Ama onun hinlik dolu gözleri kendinden çok emindi. Nazenin elimi tutunca korkusunu anladım. O da benim gibi yaklaşan fırtınanın farkındaydı. "O... O ne?" "Ben oturur bunun gelmişini geçmişini anlatırım da yeri değil. Babannemim üstüne hat aldım. Kaçakçılar çarşısından aldım lan ben bunu! Tipi kayık adamlardan mal isteyen müptezeller gibi kaçak telefon sordum! Kaç günlük yemek paramı Imeal atsınlar diye verdim! Ne diyorsam yapacaksın!!! Şimdi şu senin ünüformalı bıldırcını ava çıkıyoruz! Bağırtısı hiç kimsenin karşısında düşmeyen burnumu eğiyordu. Hızlı hızlı gezen parmaklarına dehşetle baktım. O ise keyifle bana telefonu uzattı. "İlk mesajı attık. Hayırlı olsun gaziler." O gülüş bizi bitirecekti... Ya da yep yeni bir kapıdan geçmem için güç verecekti. Uzattığı telefonu alıp ekrana baktığımda beynimden vurulmuşa döndüm. Canım dediğim kızın bana yaptığını düşman yapmazdı. "Beni bitirdin Meyra! Sen beni bitirdin..." Fısıltım Nazenin'in ürkek bakışlarıyla yanıma yaklaşmasına neden oldu. Ekrana bakan bakışları

Hazan daha çocuk yaşta törenin acımasız gölgesinde verilmiş bir kararın kurbanı olur. Annesini kaybetmenin yası dinmeden, aynı kader onu da karanlığa sürükler. Berdel... Bir hayatın bir başka hayatla ödenmesi. Ve Hazan'ın hayatı artık ona ait değildir. Ta ki yağmurla ıslanmış bir günde, hiç tanımadığı bir adam hayatına girene kadar. Yağız onun için bir umut mu yoksa yeni bir sınav mı olacaktır?

Acının kıyısında bir kıvılcım çakacak. Çakan kıvılcım aşkın ateşi ile harlanırken, Bedenler GÜNAHIN ATEŞİ ile küle dönecek... AŞK-ı ATEŞ SERİSİNİN İKİNCİ KİTABI Wattpad'a GÜNAHIN ATEŞİ adlı ilk kitaptır. Başlama tarihi: 23.02.2017 TÜM HAKLARI SAKLIDIR! EN UFAK ÇALINTI SÖZ KONUSU OLDUĞUNDA GEREKEN MÜDAHALE YAPILACAKTIR!

İntikamın laneti Cihangir'in ruhuna bir veba misali çöktüğünde, Cemre'nin masumiyeti yutulması gereken bir zehir gibiydi. Yılların biriktirdiği adalet arzusu, Cihangir Arslan'ı düşmanının yuvasına saklanmış en kıymetli parçasına, Cemre Başaran'a sürükledi. Artık Cemre'nin avuçlarında babasının günahlarının bedeli vardı. Bu günahlardan örülmüş duvarların ardında kaderiyle baş başaydı. Cihangir'in intikamı, Cemre'nin nefretine çarptığında kader ikisini de aynı uçuruma sürükleyecekti. İkisinin de vazgeçmeye niyeti yoktu. Biri adaletin soğuk ağırlığını, diğeri ise yılların biriktirdiği öfkeyi taşıyordu. Cihangir'in tek istediği; içindeki boşluğu, intikamın soğuk tadıyla doldurmaktı. Ve işte o an geldiğinde; ne adaletin ne de aşkın sınırlarını bilen bu iki ruh, kendi karanlıklarında birbirlerini yok etmek veya yeniden var etmek arasında bir seçim yapmak zorunda kalacaktı.

"Öldürün o zaman." Duyduğum sert ve soğuk sesle irkildim. Sanki normal bir şeymiş söylüyormuş gibi bir çırpıda söylemişti. Bunların bana yardım etmelerini beklerken daha tehlikeli çıkmışlardı. Ölüm emri verilen adama bakıp vicdanımın sesine engel olarak usulca geldiğim yoldan geri döndüm. Yanlarından birkaç metre uzaklaşmışken bir silah sesi duydum. Bağırmamak için kendimi tutarak korku dolu gözlerimi adamlara çevirdim. Az önce ölüm emri verilen adam başından akan kanla yerde cansız bir şekilde yatıyordu. Diğerleri de başında hâlâ bir şeyler konuşmaya devam ediyorlardı. Yerdeki ölü adama bakıp kaldım. Hiç acımadan, bir saniye bile düşünmeden öldürmüşlerdi adamı. "Sen de kimsin?" Birinin beni fark etmesiyle hepsi bir anda bana döndü ama ben sadece az önce ölüm emrini veren adamın soğuk gözlerine baktım. "Ben şey..." Sustum. Söyleyecek bir şey bulamadım. Karanlıktan dolayı yüzlerini net olarak göremedim. "Sen ne?" dedi, bana doğru bir adım attı. Eş zamanlı olarak geri gittim. Bir saniye olsun bakışlarını benden çekmezken yutkundum. "Ben hiçbir şey görmedim." Tek kaşı kalktı. "Bizi mi izliyordun?" Korkuyla birkaç adım daha geri gittim. "Öyle bir amacım yoktu." Yine bana doğru bir adım attı. Korkudan tüm bedenim titremeye başladı. "Ne amacın vardı?" Cevap vermek istedim ama söyleyecek bir şey bulamadım. Tek istediğim şey şu an buradan kaçıp gitmek. Gözlerim adamın elindeki silaha kaydı. Bu daha çok korkmama neden olurken daha fazla durmanın bana bir faydası olmayacağına kanaat getirdim ve koşarak yanlarından uzaklaştım. "Yakalayın şunu!" Arkamdan bağırdı. Bunu duymak daha hırslı bir şekilde koşmama neden oldu. Resmen başımdaki bela birken iki olmuştu. Koskoca ormanda bir mafyadan kaçarken bir başkasının kucağına düşmüştüm.