Barış ve Milan'ın tek ortak noktası birbirlerinden nefret etmeleriydi. En azından ikisi de öyle sanıyordu. Üniversitenin ilk gününden beri her konuda rakip olmuşlardı. En yüksek not, en iyi sunum, en popüler öğrenci... Hatta kantindeki son tost bile. Birbirlerini sinir etmek, nefes almak kadar doğal geliyordu. Fakat okulun düzenlediği büyük bir yarışmada yapılan küçücük bir sistem hatası, hayatlarını altüst etti. Artık herkes onları "kampüsün en uyumlu çifti" sanıyordu. Üstelik yarışmadan çekilirlerse ikisinin de aylardır hayalini kurduğu ödül ellerinden gidecekti. Yapabilecekleri tek şey vardı. Sahte sevgili olmak.

Komşusunun gürültülerinden rahatsız olan son sınıf hukuk öğrencisi olan Duru, bir gece vakti yine onu rahatsız eden komşusuna mesaj atar. Lakin mesaj attığı numara, komşusuna mı aittir?

Hasret köyden uzakta bir dere kenarındaki küçücük evinde hem hayatla hem de annesiyle mücadele eden başı dik, dili sivri bir kızdır. Yaşadığı yerin yazı kurak, kışı çorak, baharı biraz rahattır. Ama babası olmadığından evin direği sürekli gıcırdar. Annesinin zoruyla gittiği bir düğünde gözü bir Külhanbeyine çarpar, ama başı diktir, pek yüz vermek istemez. Düğün boyu bakışırlar, tek kelime etmezler. Adam da pek bir hoşuna gitse de Hasret bunca bakışı hayra yormaz, yine de içi kıpraşır. Beyaz gömleğine, yanık tenine, kara kaşına, üstünden ayrılmayan kara gözüne... Sonra nasıl olduysa düğünün gecesinde evine gitmiş, saçılmış dökünmüşken penceresinden bir ses işitir, akşamki adamı daha görmeden tanır. Penceresinin köşesine siner, perdesinin arkasına saklanır. Sesini duyar adamın, sonra sesini duyurur. Onca yıllık Hasret bir toz olur bir duman. Sonrası dere kenarı, dut ağaçları, üzüm bağları.. Geçmişten gelen bir Köygöçüren lafı, Hamza'nın Görgülü belası... ..... Tarihi bir hikayedir.