- Ε ντάξει... Ερωτευμένη είμαι, μου κατέβηκε μία μαλακία και την έκανα. - Και εμείς ερωτευτήκαμε, μικρή. Δεν κάναμε έτσι, της απάντησε ο Ανδρέας. - Μπορεί να μην ερωτευτήκατε τόσο πολύ τότε, απάντησε ελαφρώς εκνευρισμένη. - Ή μπορεί να υπήρξε ανταπόκριση και να μην χρειάστηκε να κάνουμε ανώριμες μαλακίες. Με λίγα λόγια αν σε ήθελε ο τυπάκος, εμένα ούτε κατά διάνοια δεν θα με ήξερες τώρα, την αποστόμωσε. Το φετινό καλοκαίρι της Βιολέτας σίγουρα δεν θα μοιάζει σε τίποτα με τα προηγούμενα επειδή ο Ανδρέας έρχεται ξαφνικά να φέρει τα πάνω κάτω.

Τα φιλιά της είχαν γλυκιά γεύση από ρακόμελο και την πίκρα του τσιγάρου του. Τα μάτια της έκρυβαν το ομορφότερο χρυσό ηλιοβασίλεμα της Νάξου. Μικρή ιστορία. Περιέχει ερωτική σκηνή. All Rights Reserved ® Copyright © 2022 Despw, DL

Ξέρετε τον όρο «deja vu» ; Εκείνο το αίσθημα πώς βιώνεις με τον ίδιο τρόπο κάτι που έχεις ζήσει ξανά στο παρελθόν, ακόμα κι αν αυτή είναι φαινομενικά η πρώτη φορά που το ζεις; Εγώ ποτέ δεν τα πίστευα αυτά, μέχρι που η ζωή αποφάσισε να μου κάνει πλάκα. Με αυτά ασχολιόταν συνέχεια η Στέλλα, η παιδική μου φίλη κι απόλυτη συμφορά μου. Πίστευε στο σύμπαν, στην ενέργεια, στη μετενσάρκωση, την άλλη ζωή και σε άλλα τέτοια περίεργα. Φιλοσοφούσε με κάθε ευκαιρία ενώ εγώ ήμουν πιο πρακτικός τύπος. Έψαχνα για απαντήσεις στα τσιγάρα μου. Ήταν το αγχολυτικό μου, ο τρόπος μου να ξεχάσω. Μα όσα πακέτα και να έκαψα, όση νικοτίνη κι αν πότισα τα πνευμόνια μου, ένα πράγμα δεν μπόρεσαν ποτέ να σβήσουν από μέσα μου. Την Στέλλα. Την Στέλλα που απελπισμένα ερωτευόμουν κάθε μέρα, κάθε χρόνο και πιο πολύ. Την Στέλλα που κυρίευσε τη καρδιά μου και το μυαλό μου σε σημείο που πια δεν μου ανήκαν. Η Στέλλα, η απόλυτη συμφορά μου. Το κομμάτι μου που π ί σ τ ε υ α πως έλειπε.

Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

Τι κι αν είμαστε όλοι αμφιθυμικοί; Τι κι αν υπάρχει ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο νησί της Αμμουλιανής που έχει σε κάθε συρτάρι και σε κάθε αφράτη λευκή πετσέτα σκέψεις μιας αμφιθυμικής; Μα ας τα πάρουμε από την αρχή... Αμφιθυμία: όταν ένα άτομο διακατέχεται από δύο αντικρουόμενα συναισθήματα. Ας παλέψουμε λοιπόν μέσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Είτε μόνη... είτε με παρέα.

Το μακρινό πια 2010, ο Φίλιππος, ένας εικοσιτετράχρονος άνεργος γραφίστας, παραλαμβάνει ένα λάθος δέμα που αντί για τα εργαλεία της δουλειάς περιέχει τα παλιά, σκονισμένα σημειωματάρια μιας άγνωστης που, σύμφωνα με την διεύθυνση, μένει στην άλλη άκρη της χώρας και πολύ πιθανόν τα δικά του πράγματα να βρίσκονται στα χέρια της. Οι ταχυδρομικές έχουν ήδη κλείσει λόγω καλοκαιρινής άδειας, κι ένα τηλεφώνημα από την μητέρα του τον κάνει να θέλει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γι'αυτό αποφασίζει να πάρει το επόμενο λεωφορείο προκειμένου να λύσει ο ίδιος το μπέρδεμα. Με το ταξίδι να διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, η περιέργεια και η βαρεμάρα τον οδηγούν στην ανάγνωση των δύο ημερολογίων από το ακόμη πιο μακρινό 1997, της Λυδίας Βυρώνη. Έτσι γίνεται μάρτυρας σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα κι όσων δεν έμαθε ποτέ κανείς για αυτόν, καθώς ανακαλύπτει πράγματα για το παρελθόν του που δεν γνώριζε. « Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν καλοκαίρια...» - Ένα πάντρεμα Βόρειου και Νότιου Αιγαίου, δύο κόσμων τόσο ίδιων μα συνάμα τόσο διαφορετικών.

Ο αδερφός της χάθηκε ένα απόγευμα που ο ήλιος χρύσιζε τη θάλασσα. Κανείς δεν τον είδε, κανείς δεν μίλησε. Η αστυνομία ξέχασε γρήγορα το όνομά του, μα η Χλόη όχι. Στους λιθόστρωτους δρόμους της Κέρκυρας, ανάμεσα σε τουρίστες και φευγαλέα γέλια, εκείνη ψάχνει σημάδια. Και τότε, μέσα από την ομίχλη του διαδικτύου, εμφανίζεται ξανά ο Περικλής-ένα φάντασμα από το παρελθόν. Μίλησαν κάποτε μέσα από οθόνες, ποτέ δεν συναντήθηκαν, ποτέ δεν είπαν όσα ήθελαν. Τώρα, όμως, είναι εδώ. Μα οι σκιές στα καντούνια ψιθυρίζουν ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ, οι δρόμοι της Κέρκυρας μιλούν. Η θάλασσα κρατά τα μυστικά της καλά κρυμμένα, η κάθε πέτρα έχει μια ιστορία να διηγηθεί.Και η Χλόη πρέπει να αναρωτηθεί: όταν κοιτάς στο σκοτάδι, ποιος εγγυάται ότι δεν κοιτάζει κι αυτό εσένα;

Μια φορά κι έναν καιρό, Αύγουστος πρέπει να ήταν, ξεκίνησα να σε θυμάμαι και ποτέ να σε ξεχνάω. Μια φορά και έναν... Αύγουστος πρέπει να ήταν, σε γνώρισα και ούτε που ξέχασα να σε θυμάμαι. 2021