Ansızın bir fırtına başladı, tüm gerçekler saklandığı yerden bir bir çıktı. Hikâyelerinin mürekkeple değil, kanla yazıldığını fark ettiklerinde kayıplar vermeye çoktan başlamışlardı. Mihrinaz Akşahin, geçmişinin kanlı pençesini ensesinde hissetmesine gerek kalmadan, çoktan dedesi tarafından şehirden uzaklaştırılmıştı. Fakat her gece gördüğü düş, onu hâlâ takip ediyordu. Zamir Hancıoğlu, rüyalarla ulaşabildiği kadını korumak için onu gölge gibi takip eden adamın ta kendisiydi. O kapalı bir kutuydu ve anahtarı kaybolmuştu. Geçmişin pençesi onları yakaladığında ruhları kirlenecek, derin kuyulara atılmış günahlar gün yüzüne çıkacaktı. Suçların bedeli ödenmeye başladığında ise geçmiş geleceği acımasızca kamçılayacaktı. "Kirpikleri daima ıslak olan küçük kız, seni iyileştirmek bana borç olsun." Fakat iyileştiremedi beni. Tüm geçmişimi bıçak hâline getirip o bıçağı tam göğsüme sapladı.

Bazı savaşlar cephede başlar, kalpte kaybedilir. Tümgeneral Halil Uluant'ın yegâne kızı, gazeteci Hilal Uluant, İkinci Karabağ Savaşı'nın tam ortasında sadece haber değil, hakikat arıyordu. Elinde mikrofon, yüreğinde cesaretle cepheye gittiğinde tek amacı sesi duyulmayanların sesi olmaktı. Ama attığı bir adım, onu bilinmeyen bir geçide düşürdü. Ve o geçitte, sadece toprak değildi üzerine kapanan. Geçmiş, korkular ve düşmanla yüzleşme de üstüne yığıldı. Hilal'in yolu, beklenmedik biriyle kesişti. Yasak olanla. Düşmanla. Bir kadının yalnızca hayatta kalmaya değil, inandıklarını korumaya da çalıştığı ama kalbinin bazen en doğru bildiğini bile reddettiği bir hikâye bu. Felah, Karabağ'ın sisli dağlarında yankılanan bir kimlik arayışı, bir vicdan savaşı ve düşmanın gölgesinde büyüyen bir aşkın hikâyesi.