Harika bir sıradan günde bu kitap gözüme çarptı ve okumak istedim. Bu yazacaklarım özet şeklinde olmayacak.Bende yarattığı düşünceler ve aklımda kalanlar şeklinde olacak. iki bin yıl önce bir Roma imparatoru felsefenin taşlarını bir santranç ustası gibi oynatıyor. Bunu yaparken ne bir filozof olma hayali var ,nede ünlü olma hayali var. Sonuçta sadece doğru yerde doğduğu için dünyaya bir imparator olarak geldi. o zamanlar hak din olarak kabul edilen Hristiyanlık var. Bu adamda okuduğuma göre dini hayatına entegre etmiş. Bir yaratana sığınarak kendi felsefesini ve hayata bakışını sağlam temellere oturtmuş. Bunu yaparken belki dünya da ki şansa gelen imparatorluğunu öte dünyada da devam ettirmek istemiştir. öldükten sonra gidilecek hiçlik, hiç insana göre birşey değil sonuçta... Aile , arkadaş, halk kamu yararı gözeterek sıradan bir imparator olmayı seçmiş, en sevdiğim sözü ise insanlara normal vatandaş gibi yaşayan birisinin imparator olacağını göstereceğim demesidir. aslında bu söz çok şeyi anlatıyor. kitabın özeti konumunda ki bu söze dini , doğayı koyduğumuz zaman felsefesi ortaya çıkıyor. bunları iki bin yıl önce yazması etkileyici elbette...

Bu ozana ait olan şiirlerini paylasacağız. Şiir seven herkes bu ozanimizi tanıyıp bilmeli. Her şiiri intihara sebep veren bu sairi tanimak isteyenler buyrun oyleyse 😊

Ben buradayken ölüm yok, ölüm buradayken ben yokum. Peki neden ölümden korkayım o zaman, neden kucaklamayayım onu eski bir dost gibi Hatta onu neden kendim çağırmayayım huzuruma. Beni yargılamaz, beni affetmez. Benimle kavga etmez, benimle barışmaz. Beni dinler ama benimle konuşmaz. Neden isteyeyim ki onun yokluğunu. Nedeni basit: Ölümden korkmasan bile bilmediğin şeyden korkarsın. İnsanın doğasında vardır bu. Bu yüzden çağırmazsın onu. Onu bilmediğinden değil, gayet iyi tanırsın ölümü sadece onun seni nereye götüreceğini bilemezsin. Günün sonunda ise artık yatağında uyumuşsundur, sabah uyanmak ve yeni bir güne başlamak için. Amaçsızlık, hissizlik hepsi orada yanında ama artık farkındasındır ki onlarla yaşamak hiç yaşamamaktan daha iyi.

Bir insan nasıl yaşamalıdır? Kendini rahatlatarak mı, yoksa öldüğü zaman geride bıraktıklarının anısına mı? Belki de yaptığı şeylerle gurur duyarak yaşamalıdır. Günün sonunda ister kariyeri ister çocukları ya da başarıları olsun herkesin isteği yaşamaktır. Ve herkes sonsuza kadar yaşayamayacağını bilir. O yüzden kimileri var olan hayatın tadını çıkarmak ister kimileri ise yaşadığı hayatın unutulmamasını ister, gerek çocukları ve sevdikleriyle gerek başarıları ve yaptıklarıyla. Peki doğru olan ne? Bir insanın asıl isteği ve başta sorduğum gibi: İnsan nasıl yaşamalıdır?