"Bazı insanları hiç tanımadan seversin. Sonra bir gün, hayat seni onların karşısına çıkarır." Ilgın İdil Soyer, on sekiz yaşında, eşit ağırlık öğrencisi ve hayatının büyük bir kısmını geride bırakmış bir kızdı. Ailesini bir motor kazasında kaybettiğinden beri hiçbir şey eskisi gibi değildi. Ta ki İdol House başlayana kadar... On sekiz yaşındaki Efe Şan, hayallerinin peşinden giderek İdol House'a katılmıştı. Ilgın ise onu ilk gördüğü andan beri takip eden, videolarını izleyen, hakkında çıkan her şeyi merak eden bir hayrandı. Efe'nin bundan haberi bile yoktu. Ilgın için Efe, ekranın diğer tarafında kalan biriydi. Ulaşamayacağı kadar uzakta. Bir gün yolları kesişene kadar... Bir hayranın, hayranı olduğu kişiyle gerçekten tanışması kulağa güzel bir hikâye gibi geliyordu. Ama Ilgın, Efe'yi tanıdıkça onun ekranda gördüğü kişiden çok daha farklı olduğunu fark edecekti. Ve belki de asıl mesele Efe Şan'a hayran olmak değildi. Asıl mesele, onu tanıdıktan sonra hâlâ aynı şekilde bakıp bakamayacağıydı. Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf gibi başlar. Sonra hayatının en büyük hikâyesine dönüşür.

"Muazzam bir ihtimalsin. Gökyüzüne dokunmak gibi. Tüm maviliklerin sahibi olmak gibi. Hani nasıl desem, 'mutlu olmak' gibi." _______ Bir çift göze âşık olursun, sonra bütün gözlere kör. İşte seni düşünemeyeceğin kadar çok, bir serçenin göz yaşı dökmesi kadar çok seviyorum.

Toprak yağmura, yağmur topraka aşık değildi, muhtaçtı. Ey oladan nasıl çiçek açacaktı, nasıl doğa canlanacaktı? Yağmur ise yağmak zorundaydı. Bulutta duramazdı, çok basınç vardı. Her an sırtına yüksek biniyordu yağmurun. Belki de hem yağmur hem toprak için en iyisi buydu. Birbirlere aşık olduklarını sandılar ama muhtaçtılar. Gündüz ve gece onların aşkını hayretle izliyorlardı. En azından toprak ve yağmur kavuşabiliyorlardı... Onların aşkı çok farklıydı. Gece, gündüze fena yanıktı. Ne zaman gece gelse gündüz kaçıyordu, çünkü gündüz Güneş'i seviyordu. Güneş gündüze hiç yüz vermedi, Güneş gittikçe gece geldi onun yerine ama bu sefer de gündüz kaçtı. Gece, gündüz onu sevsin diye ay aracılığıyla güneşin işığını yanıtmayı bile denedi. Olmadı, asla kavuşamadılar. Bir kağıdın iki yüzü gibiydiler, yan yanaları ama birbirlerini asla göremediler. Gece, gündüzün aydınlıkına aşıktı ama gündüz onu üzdükçe karanlıklara büründü. Gündüzün onu sevecegine dair umudunu yitirdi. Ama hala Ay'in parlıyor olması demek, gündüzün onu sevmesi için hala çabaladığı anlamına geliyor olsa gerek... Tavsiye ve uyarı: kimseye ithaf etmeyin

❝Bir adım atsan bana doğru Görüversen sonra beni Ne hâli varsa yalnızlığın O da bunu görse bari Bir kere olsun n'olur n'olur Göz göze gelsek senle sonra Dursa bir anda tüm yalanlar Unutsak neymiş dünya hâli Esas söylediğim, Bak ben zır deliyim Ya benimsin ya da ölüsün Budur tek söylediğim N'olur n'olur n'olur Bu suç belki af bulur N'olur n'olur n'olur Kendini bana ver Gözden çıkardım yâri Yalnız ölmesem bari N'olur n'olur n'olur Kendini bana ver.❞ 𓆙 ❝Heveslenmek bir hataydı.❞ 29/08/26 #daha17🥇 04/09/26 #ata🥇