Uyarı: Bu kitap; şiddet, küfür, psikolojik gerilim, travmatik olaylar ve bazı okurlar için rahatsız edici olabilecek unsurlar içermektedir. Eserde yer alan olaylar ve karakter davranışları tamamen kurgusaldır. Hassasiyeti bulunan okurların bunu göz önünde bulundurarak okumaya başlamaları tavsiye edilir. Gözümü açtığımı gören yabancı otuz iki diş sırıttı ve öne doğru elini uzattı. "Tanışalım ben Çağatay Özdemir, peki siz?" diye resmi bir dilde konuşmuştu. Bu hiç normal bir şey değildi. En kısa zamanda ruh ve sinir hastalıkları hastanesine yatması lazımdı. Çağatay'a kilitlendiğimi ne kadar cüsseli bir adam olduğunu anlamıştım. Keskin yüz hatları, siyah saçlar ve yeşil gözler... Mavi harelerim Çağatay'ın parmaklarına kayınca şaşkınlıkla bir kaşım havaya kalktı. Parmak eklemlerinde "зола" yazıyordu. Endişeyle gözlerim Çağatay'a kaydı. Korku tüm bedenimden okurken neden ona baktığımı anlamıştı. Kül dövmesi Rusya'nın en büyük katil çetesine sahip olan örgüt kurucunda olurdu. İlk ve tek. Çağatay örgüt kurucusuydu... Ve daha sabah bana "senin beş tırnağını söküceğim" demişti. Korkudan gözlerim kapanırken bir kahkaha sesi duydum, ona aitti. Bana saldığı korku ona zevk veriyordu. Ig: siaalyc_

"Bu kitap orijinal metindir. İzinsiz kopyalanması, çoğaltılması veya çalınması durumunda yasal yollara başvurulacaktır." ​ÖNEMLİ UYARI! ​Bu eser; yoğun kan, vahşet, şiddet ve yetişkinlere yönelik (18+) içerikler barındırmaktadır. Anlatılan olaylar hassas okuyucular için rahatsız edici olabilir. Psikolojik olarak olumsuz etkilenebileceğini düşünenlerin ve bu tür içeriklere karşı hassasiyeti olanların okumaması önemle rica olunur. □■ ​Şehrin damarlarından çekilen hayat, yerini terk edilmiş binaların ve yitip gitmiş ruhların uğultusuna bırakmıştı. Genç kadın için o gece, sadece alkolün yakıcı sızısından kurtulup evine varmaya çalıştığı sıradan bir kabustu. Ancak sokağın karanlığı, iki farklı canavarı bağrında saklıyordu. Biri tenine göz diken bir yırtıcı, diğeri ise ruhları infaz eden bir azrail. ​Çelik parıltısının kanla buluştuğu o dehşet anında, "kurtarılmak" kelimesi anlamını yitirdi. Çünkü onu pençelerden çekip alan adam, bakışlarında bin yıllık bir özlemi ve tarif edilemez bir vahşeti taşıyordu. Artık mesele sadece hayatta kalmak değil, kendisinden bile önce kendisini tanıyan bu gizemli karanlığın içinde yok olmamaktı.

Bir süredir biri beni izliyordu. Kim olduğunu bilmiyordum. Ne istediğini bilmiyordum. Ama bir şeyden emindim, beni benden daha iyi tanıyordu. Başlangıç tarihi 15.07.26 Hikayenin tüm hakları saklıdır. İlerleyen bölümlerde +18 olacaktır! ...

"İğrenç bir adamsın sen..." dedim elim hala ağzımdayken. Boğuk çıkan sesim onu yalnızca gülümsetti. Mezarlığın içine doğru adım attığında boynuna daha sıkı sarıldım. Her mezara tiksinircesine baktı ama onun iğrenme sebebi bugünde değil, geçmişteydi. Her birine büyük bir öfke, çokça da tiksintiyle baktı. "Tam şu an, iğrenç bir adamım." Birkaç adım daha attığında mezarlığın tam ortasındaki ağacın gövdesine sırtımın yaslandığını hissettim. Kucağında olmama rağmen başımı kaldırarak ona bakarken yutkundu ve gözümün önüne gelen saçımı geriye doğru itti tüm bu mezarlığı inşa eden acımasız, iğrenç adam o değilmiş gibi, nazikçe. "Gör. Konu sana değen tek nefes olunca nasıl delirdiğimi gör."

Bazen bazı insanlar kendileri bile fark etmeden tehlikenin içine doğru yürürler.Yanlış yerde,yanlış zamanda bulunduklarını anlamazlar.Asra gibi.Oda anlamamıştı. Taki şehrin uzun süredir aranan seri katilinin işlediği bir cinayetine tanık olana kadar. O gece katilin yüzünü görmemişti belki ama katil onu görmüştü. Aral Dağıstanlı namıdeğer "Kabus".Tabi bunu hiç kimse bilmiyordu.Her kes onu saygıdeğer bir iş adamı olarak tanıyordu.

Odamdaki pencereye yağan yağmurun damlaları çarptığında çıkan tok ses karanlık odanın içinde yankılanıyordu. Gökgürülderken ona eşlik eden şimşekle odamın içi saniyelik süreyle aydınlandı. Yorganı boğazıma kadar çekmiş yatağın içinde iyice küçülmüştüm. Her zaman olduğu gibi yine düşüncelerin içindeyken bu sefer yağan yağmurun sesine işlik eden bir bildirim sesiyle tüm düşüncelerimden sıyrıldım. Komedinin üzerinde şarjda olan telefonu çekip aldım ve dünyadaki tüm kötülüklerden korunmak istercesine sığınmıştım yorganın sıcaklığına. Telefonu açıp mesaja baktığımda WhatsApp'tan olduğunu görünce kaşlarım çatıldı. Bilinmeyen numaradan gelen bu mesaj kalbimin hızlanmasını sağlarken parmağım mesajın üzerine gidip tıkladığında WhatsApp'ta buldum kendimi. Bilinmeyen numara: İtiraf etmeliyim ki seni bulmak zor oldu, küçük kaçak. Gözlerim bilinmeyen mesajın üzerinde gezindiniğinde, neredeyse telefon yüzüme düşecekti. Son anda düşmesini engeledim ancak ellerimin titremesine yapacak bir şeyim yoktu. Ellerim titriyordu, içime çektiğim nefes ciğerlerime gitmiyordu. Bunların üstüne çenem de titremeye başladığında gözlerim çoktan dolmaya başlamıştı bile. Bir bildirim daha. Bir tane daha. Ve bir tane daha. Bilinmeyen numara: Benden kaça bileceğini sanman ne kadar da aptalca, seni küçük aptal. Bilinmeyen numara: Eğer bir kere Meçhul Katil'in radarına girersen, çıkışın ancak ölümle son bulur. Meçhul Katil... Bu şehrin, hata bu ülkenin bilinmez katili. Veyahut buradaki insanların dediğine göre adaleti kendi sağlayan katil. O kendi adaletini kendi sağlardı. Bunca yıldır devletin bile hakkında gelemediğini tek kişi. Onlar dört kişilik bir orduydu. Ve Rusya'nın tamamı onlarındı. Bilinmeyen numara: Kaçamadın, buldum seni, küçük kaçak.