Bir insanı kötü yapan nedir? Günahları mı, seçimleri mi; yoksa hikâyesini yazan kalemin ona biçtiği rol mü? İlk hayatında kimsesizliği öğrenmişti. Yetimhanede büyümüş, bilime tutunmuş, başarılı bir kimya mühendisi olmuş; karateyle bedenini, hayatla ruhunu eğitmişti. Sonra bir kamyon, bütün hikâyesinin üzerine tek bir nokta koydu. Ya da o öyle sandı. Gözlerini yeniden açtığında on altı yaşındaki Seraphina Valerius olmuştu: kızıl saçları ve zümrüt gözleriyle bir zamanlar okuduğu romanın nefret edilen kötü kadını. Üstelik Seraphina'nın sonunu biliyordu. İhanet. Yalnızlık. İdam. Fakat hikâyenin başlamasına daha iki yıl vardı ve kötü kadın henüz hiçbir günahını işlememişti. Öyleyse neden biri onu şimdiden öldürmeye çalışıyordu? Tam da kaderin sandığından çok daha eski sırlar sakladığını fark ettiği anda karşısında yalnızca kendisinin görebildiği bir yazı belirdi: [KADER DİZGESİ AKTİFLEŞTİRİLDİ.] Görevleri tamamla. Bedenini geliştir. Mananı güçlendir. Kader Puanı kazan. Ve en önemlisi: Seraphina Valerius'un yazılmış kaderinden sağ çık. Ama sistemin cevaplamayı reddettiği tek bir soru vardı: Gerçek Seraphina'ya ne oldu? Artık elinde geçmiş hayatının bilgisi, kimya mühendisliğinin ona öğrettiği akıl, yeniden eğitmesi gereken bir beden, keşfetmesi gereken mana ve kaderi değiştirdikçe güçlenen gizemli bir sistem vardı. Fakat her değiştirdiği olay, okuduğu romanı biraz daha işe yaramaz hâle getiriyordu. Çünkü kader değiştiğinde gelecek de değişirdi. Belki de en başından beri yanlış soruyu soruyordu. Bir kötü kadın kaderinden kaçabilir mi? Hayır. Asıl soru şuydu: Kötü kadın olacağına karar verilmiş bir kız, kendi hikâyesini yazmaya başladığında... gerçek kötü kim olurdu?

"Göktürk abi," dedim uyarır gibi, "Kendine gel istersen." Sapık mıdır nedir? Çok içmişsin gene, hadi geç döşeğe diyordu şarkıda. Ay daha neler! "Ya abisini de sikeyim, abi kelimesini de!" Elini başımın yaslı olduğu duvara vurdu, sinirli sinirli gözlerime bakarak devam etti. "Deme amına koyayım deme. Abi falan deme bana. Ben senin abin olmak istiyor muyum, sor bakayım? İstemiyorum lan." Elini bir daha vurdu. "Abi kelimesini literatüre koyanın götüne literatür girsin. Abi, abi, abi! Yeter ama! Ne abiymiş be!" Şaşkınlıktan küçük dilimi yuttum, götümden geri çıktı sanki. Dudaklarım aralanırken boğazım kurumuştu. Gözlerim kocaman açılmıştı.