"Allah belanı versin!" "Amin, canım." Aras, kalbinin bir anlığına durmasına neden oluyordu. Teoman ise ona nefes almayı unutturuyordu. Biri masum bir hoşlantıydı. Diğeri ise kaçamayacağı bir felaket.

"Ne isteyeceksen iste, Teoman." Bakışları gözlerimden dudaklarıma kaydı. "Öp beni." -16. Bölüm Teoman,okulun popüler çocuğu, ondan nefret eden Deniz'i önemsemeye başladığını farkeder. Nefreti mi ağır basacak, aşkı mı? *** Daha 17 dizisinden uyarlanmıştır.

-Sen cidden delisin? +Senin delinim.....

"not finding one's home as it used to be"

+90 neden öyle dedinki deniz kızı deniz: kimsiniz.

Teoman ve Denizin düşmanlıktan başlayıp aşkla biten o serüveni...

Beni şaşırttın." Dedi Teoman Deniz kaşlarını çattı "Derken?" Sesi hafif sert çıkmıştı ama kaba değildi. Teoman o alaycı sırıtmasını asla bırakmadı. "Senin gibi bir asi kız bu okula gelmezdi. Yanılıyor muyum özgürlük abidesi?" Bakışları alaycı ve biraz da dalgacıydı. Onu zorbalamıyordu aksine denizin ona bulaşmasını istiyordu. Deniz derin nefes verdi ve Teoman'a bir adım attı. "Okula geldim,evet! Belkide sizin bu zenginlik abidesi hayatınızı yıkmaya gelmişimdir." Bakışları meydan okuyucuydu. Deniz her zaman böyleydi. Eser geçerdi. Teoman alaycı bir bakış attı asla bu tavrından vazgeçmezdi ama denize bakışları farklıydı. Ellerini iki yana açtı ve denizin gözlerine baktı. "Bu kollar yıkılmayı bekliyor asi. Haberin olsun;)" Bu lafı ile deniz kaşlarını çatıp sinirle arkasını döndü ve yürüdü. Teoman sırıtıyordu. Ama barışın denizin yanına geldiğini görene kadar sürmüştü Bunu takmak istemedi ama eli sertleşmişti. Yanına gelen sılayı bile görmedi gözü bakışları sadece barış ile konuşan denizdeydi. Deniz ise ona sanki özellikle bakmıyor gibiydi. Bu işe Teoman'ı daha da çekiyordu derine. Derine derine. Belki de en karanlığa. Belki en aydınlığa. ~~~~ Teoden kurgusu sizlerle

On bir yıl önce, o kapkara kazanın enkazında sadece bir aile ölmedi; bir çocuk, kardeşinin elini o boşlukta kaybetti. ​Aras için İstanbul, on bir yıldır sokak sokak çekilen bir tespih, her köşe başında aranan bir çehreydi. Genç bir ömrün tüm sabahları, gri bir yurdun ranzalarında, o küçük elin sıcaklığını unutmamak için edilen yeminlerle geçti. ​Ta ki o tekinsiz, adsız mektup yatağına düşene dek... ​Şimdi arkada bırakılan koskoca bir şehir, avuçta sımsıkı tutulan bir parça kağıt ve İstanbul'un gri ayazından, Ege'nin o kör edici, beyaz evlerine uzanan amansız bir sızı. ​"Dalgalar onu güneye fırlattı, Aras. Beyaz evlerin gölgesine bak." ​Bir abinin kefaret yürüyüşü başlıyor. Geçmişin susturulan çığlığı, begonvillerin ardında bekliyordu.

Deniz: iğrençsin. Teoman: senin eserin :d teoden|| "2 yıl süren ayrılıktan sonra nasıl "eskisi gibi" olacağız?"

Aras'tan köşe bucak kaçan Deniz, sonunda Teoman'ın teklifini kabul etmek zorunda kalır.