İkisininde kendi yollarını kabullendiği bir gün Izukunun kahramanlık özlemiyle herşey tepetaklak olur. Gözlerimle buluşan yeşillerle kalbim tekledi. Anında birbiriyle kenetlenmişti bakışlarımız. İlk başta afalladı. Bitkin görünüyordu, yıpranmıştı. Karakol kapısına kadar ona eşlik eden yarım piç ve yuvarlak surat ise adımlarını durduran kişiye bakıyordu. Gözlerimizin bağı kopmadan an be an dolan zümrütlerini izledim. İçim acımıştı. Yanımdaki Kirishimaların sesleri boğuk gelmeye başladı. Sadece o ve ben vardık. Sadece biz. Katsukiyle Izuku. Kacchan ve Deku.....