"Hoşuma gidiyorsun ama seni öldürürüm."

Yüksek dağların arasında nefes almanın bile cesaret sayıldığı bir coğrafyada iki insanın yolları kesişti Biri geçmişin sessizliği ile savaşırken diğerin geleceğin ağırlığını omuzlarında taşırdı. Neva Alkan hem bir psikolog hem de geçmişinin gölgesinden kaçmaya çalışan bir kadındı. Aren halvorsen emirleri ile hayat kurtaran ama kalbinin içindeki sessiz emirleri hep susturan bir askerdi. Soğuk,disiplini ama bir o kadar da derin bir yara taşıyordu. Bir görevin sınırında,bir ülkenin sessiz dağlarında,kalemle silahın,duygu ile disiplinin,merhamet ile öfkenin karşılaşa cağı bir nokta vardır. Ve o nokta her şeyin başladığı yer olacak tı... Alyos timinin soğuk rüzgarlarla çevrili dünyasında her bir adım sessizlikte yankılanır. Dostluk görev ve fedakarlık... Bunlar onların yeminidir. Ama yeminler kalp atışlarını susturabilir mi? Bir asker,duygularını ne kadar bastırırsa bastırsın,bir bakışın ağırlığını taşıyabilir mi? Bir kadın,kendi iç savaşını kazanamadan başkalarının yaralarını iyileştirebilir mi? Neva ve Aren'in yolu bir görev dosyasında değil,bir kader çizgisinde kesişti. Ama her karşılaşmanın bir bedeli vardır...Ve bazı bedeller,sadece kalpte taşınır. Bir dağın zirvesinde başlayan,bir kalbin derinliğinde biten bir hikaye. Kimin kurtalıcağına dair tüm sınırların silindiği yerde,geriye tek bir soru kalır: "ATEŞ Mİ YAKAR , YOKSA KÜLLER Mİ?"

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.