Korkaklar gözlerini kapatanlar mı yoksa gördüğü hâlde susanlar mı? Mazi herkese bedel ödetir. Bazıları ağır hasarlıdır. Bazıları iyileşmeye çalışır ama bazıları da vardır ki benlikleri de rüzgârda kalır. Geçmişinin en büyük hasarını zihnine almış birini durduramazdınız. Tıpkı onun gibi... Akıl hastanesine yatırıldığı gün hayat onun için bütün ilerlemeyi sıfırlar. Artık herkesin gözünde sadece bir delidir. Geçmişin iki yaralı yüreği bir araya gelirse ne olur? O gece o akıl hastanesine yeni bir psikolog atanır ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

İnsanın en masum olduğu dönemi çocuk olduğu zamanlardır, öyle değil mi? Doğru. Fakat eksik. İnsanın en acımasız olduğu dönem de çocuk olduğu zamanlardır. Kimi çocuk sevgiyle arkadaş edinir, oyunlar kurardı. Kimisi ise tek bir korku salmasıyla etrafına toplardı kendi tebaasını. Ben ve benim gibi çocukların sevgi cumhuriyetine karşı, zorbaların korku imparatorluğuydu aslında durum kısaca. Diyelim ki bir zamanlar çocuktuk. Biz de, onlar da. Lisede de mi çocuktuk? Türlü türlü oyunlar kurarken de mi çocuktuk? İnsanların hayatlarında unutamayacağı anılar bırakırken, hafızalarından kazıyarak silmek istemelerine rağmen bunu başaramıyor oluşlarının sorumlusu olurken de mi çocuktuk? Tuvalete kilitlerken, okulun önünde alay konusu ederken, yapmadıkları şeylerle suçlarken ve hatta manipüle ederek kendilerinden bile şüphe etmelerini sağlarken de mi çocuktuk? Değildik. Ne biz ne de onlar. Bunu inkar edecek insanın vicdanı sorgulanmazdı zaten.