Adil gelen telefonla Koçari konaktan çıktı, merdivenleri inmeye başladı. Esme onu aramış ve aceleyle buluşmak için çağırmıştı. Ayrılıklarının üstünden tam 6 yıl geçmişti ve Esme başkasıyla evliydi. Zihnini kemiren sorular peşini bırakmıyordu: Neden aramıştı şimdi onu ve neden bunca yıldan sonra ormanın ortasında bir buluşma istemişti? Bunları düşünürken hızlıca merdivenlerin sonuna geldi. Arabasına binerek Esme'nin konum attığı yere sürdü. Arabadan indiğinde Esme'nin arabasını gördü ve adımları kendiliğinden yürümeye başladı mezarlığa doğru. Orada Esme bir mezarın yanında diz çökmüş, gözyaşları içinde sessizce dua ediyordu.

Parmaklarını yatağın boş tarafına uzattı. Çarşaf soğuktu; tıpkı son 3 bin 649 gündür olduğu gibi. Zamanın acıyı hafiflettiğini söylerlerdi ama zaman sadece yokluğa alışmayı öğretiyordu, eksilmeyi değil. Zihnindeki takvim amansız bir saate dönüşmüştü: Tam 10 yıl olmasına şunun şurasında sadece bir gün kalmıştı. On koca yıl... Onun ömrünün dörtte biriydi Pencereden süzülen sabah ışığı odanın köşesindeki aynaya sızarken yataktan ağır ağır kalktı. Aynadaki yüzüne baktı; şakaklarına düşen aklar, göz etrafına yerleşen derin çizgiler ona geçen zamanı hatırlatıyordu. O yaşlanıyordu ama zihnindeki kadın hâla 28 yaşındaydı...

İstiklal caddesinde karşılaşan iki kişinin hikayesi.

Esme 6 yıl sonra Trabzon'a geri döner. Geride bıraktığı Adil ve bütün hayatı artık ona düşmandır. +18 içerik

Anne, baba ve çocuk. 20 yıldır yalnız olan üç kalp. Elbet bir gün güneş onlar için doğacak ama kaybedilmiş 20 yılın intikamı nasıl alınacak?

Zaman, Karadeniz'in hırçın dalgaları gibi çarpmıştı Esme'nin kıyılarına; her darbede biraz daha eksilmiş, biraz daha kimsesiz kalmıştı. İki yıl boyunca yüreğinde bir bebeğin soğuk nefesini ve bir adamın dinmek bilmeyen öfkesini taşımıştı. Adil, demir parmaklıklar ardında sadece özgürlüğünü değil, Esme'ye olan inancını da bırakmış; dışarı çıktığında bulacağı tek şeyin intikam olduğunu sanmıştı. Oysa kaderin, otogar kalabalığında, egzoz dumanları ve veda gürültüleri arasında onlara hazırladığı oyun çok başkaydı. Esme için o gün sadece bir "görüp gitme" tesellisi değil, iki yıl boyunca sırtında taşıdığı kanlı sırların, zoraki evliliğin ve toprağa verdiği minicik bir canın hesabını verme günüydü. Göz göze geldikleri o ilk an, havada asılı kalan sadece nefret değil, yıllanmış bir hasretin ve söylenmemiş gerçeklerin yakıcı kokusuydu. Şimdi, bir mezar taşının başında birleşen elleriyle, geçmişin küllerinden yeni bir yangın başlatmaya hazırlanıyorlardı; bu sefer ne Şerif'in tehditleri ne de ailelerin kan davası, toprağın altında yatan Aleyna'nın hatırasından daha güçlü olmayacaktı.

Odasında elinde ok ve yayıyla oturan huysuz bir Tanrı ile karşılaşan Doktor Esme'nin hayatı bir gecede altüst olur. Karşısındaki bıkkın Eros'un ona reddedemeyeceği, sıra dışı bir teklifi vardır: 28 gün, 7 farklı paralel evren ve geçmişindeki 7 farklı erkekle evli olduğu 7 ayrı hayat! Her evrende dörder gün kalacak olan Esme, her seferinde bambaşka yaşlarda, mesleklerde ve tahmin bile edemeyeceği dertlerin içinde uyanacaktır. "Yaşansaydı nasıl olurdu?" dediği ihtimallerin içinde kendi gerçeğini ararken, her evrendeki Esme'nin saf acısını ve mutluluğunu kendi ruhunda hissedecektir. Peki ya hayatını cehenneme çeviren o en büyük yarasıyla, en çok merak ettiği o adamla evli olduğu evrene sıra geldiğinde, Esme kendi kalbine söz geçirebilecek midir?

Taşacak Bu Deniz izlerken aklıma Esmenin ve Adilin iç seslerini hikayelerini onların ağzından dinleme isteği geldi o yüzden iki bölümlük iç hesaplaşma hikayesi yazdım okuyan herkese şimdiden çok teşekkür ederim yorumlarınızı bekliyorum

Bir sabah Adil ve Esme uyandıklarında kendilerini birbirlerinin bedeninde bulurlar. Birbirinin geçmişte yaptıklarını kabullenemeyen, birbirlerinin yaptıkları seçimlerin sonuçlarını yaşadıklarını düşünen Esme ve Adil, kendileri bu seçimleri yapmak zorunda kaldıklarında her şey umdukları gibi mi olacak? Hikaye tamamen mizah amaçlıdır.

Eleni öksürerek gözlerini açtığında denize düşmüş olduğu sahildeydi. Islak üstü başı ağırlaşmıştı ve ciğerleri tuzlu suyun genzini yakan acısıyla yanıyordu. Zorlukla ayağa kalkıp etrafa bakındı. Gelecekten bildiği sağlık ocağı çok uzaklarda görünüyordu ancak çevrede aşikar bir farklılık, tuhaf bir yabancılık vardı. Hafızasındaki pansiyona doğru göz gezdirdiğinde ise pansiyonun yerinde tahta balıkçı barınaklarının durduğunu fark etti. Yıl 2003