"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Yüksek dağların arasında nefes almanın bile cesaret sayıldığı bir coğrafyada iki insanın yolları kesişti Biri geçmişin sessizliği ile savaşırken diğerin geleceğin ağırlığını omuzlarında taşırdı. Neva Alkan hem bir psikolog hem de geçmişinin gölgesinden kaçmaya çalışan bir kadındı. Aren halvorsen emirleri ile hayat kurtaran ama kalbinin içindeki sessiz emirleri hep susturan bir askerdi. Soğuk,disiplini ama bir o kadar da derin bir yara taşıyordu. Bir görevin sınırında,bir ülkenin sessiz dağlarında,kalemle silahın,duygu ile disiplinin,merhamet ile öfkenin karşılaşa cağı bir nokta vardır. Ve o nokta her şeyin başladığı yer olacak tı... Alyos timinin soğuk rüzgarlarla çevrili dünyasında her bir adım sessizlikte yankılanır. Dostluk görev ve fedakarlık... Bunlar onların yeminidir. Ama yeminler kalp atışlarını susturabilir mi? Bir asker,duygularını ne kadar bastırırsa bastırsın,bir bakışın ağırlığını taşıyabilir mi? Bir kadın,kendi iç savaşını kazanamadan başkalarının yaralarını iyileştirebilir mi? Neva ve Aren'in yolu bir görev dosyasında değil,bir kader çizgisinde kesişti. Ama her karşılaşmanın bir bedeli vardır...Ve bazı bedeller,sadece kalpte taşınır. Bir dağın zirvesinde başlayan,bir kalbin derinliğinde biten bir hikaye. Kimin kurtalıcağına dair tüm sınırların silindiği yerde,geriye tek bir soru kalır: "ATEŞ Mİ YAKAR , YOKSA KÜLLER Mİ?"

Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK