"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri'nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir'in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.

"Birinin sevda çiçeği olmak zordur, yüreğini ısıtmak, ruhuna merhem olmak zordur." Dedi Ashfall. Yeşillerime daha derin baktı ben ise kaybolduğum kehribarlarına. "Sen benim sevda çiçeğimdin, yüreğimdeki ısıydın, ruhuma merhemdin. Söylesene Seray, neden o adama karşı olduğun öfke yakıyor beni?" "Oğlusun." Dedim. "Bende ondan senin gibi nefret ediyorum ama nefretimle seni yakmıyorum." Dedi Ashfall. Yutkundu. "Bizden geriye bir hiç bıraktın." "Biz zaten hiçtik." Dedim. "Hayır, bizi hiçlik yapan sendin." Omuzlarını dikleştirdi. "Dediğin gibi olsun, beni kendinden uzaklaştırmayı başardın ama unuttuğun birşey var." Duraksadı. "Ben uzaklaştığım bir insanın suratına dahi bakmam. Gözlerimin önünde acıdan geberse bile yardım eli uzatmam." Yutkunamadım. "Dediğinde haklıydın, seninle hayal kurmak delilikti. Çünkü sen hayallerin içinde dahi olamazsın." Ellerim ayaklarım buz tuttuğunda nefesim kesildi. Tek kelime edemedim ama ezildim. Büküldüm. Ruhum en derin yarasını buradan almıştı. Baray Ivan Altay ya da Ashfall Diye biri artık hayatımda olmayacaktı. Seray İlga Demirkıran veya Nulla'da olmayacaktım ben artık hiçliğin ta kendisiyim. Yayın Tarihi 20.04.2026

İşte oradaydı... Muhtaç olduğum kadın korkuyla bana bakıyordu. Ona biraz daha dokunmazsam sanki ölecektim. Bu hastalıklı duygular beni resmen ele geçirmişti. Yavaş yavaş yanına yaklaştım ve tam önünde durup ona baktım. O kadar güzeldi ki... Bir papatya gibi kırılgan ve narindi. Bu eski evde bile ışıl ışıl parlıyordu. Şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. O dolgun dudakları loş ışıkta bile âdeta bir güneş gibi parlıyordu. Ona baktıkça bedenimdeki yangın beni iyice sardı ve içimden geçenleri yakarırcasına söyledim: "Yakıyorsun, Zeynep! Alev alev, cayır cayır yakıyorsun!" & Kokusunda can bulduğum, sen benim uçurumum olacaksın... Yayınlanma tarihi: 17 Aralık 2017

"Bazı savaşlar mahkeme salonlarında değil, karanlıkta verilir." Bars... Lakabı Kuzgun olan; adı askerî raporlarda sadece ölü bilinen biriydi. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan hainin kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Efnan Sare Alaca... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla örülü genç bir avukat.Babası bir hain olarak anıldığında, Efnan'ın da adı sessizce yargılanmıştı. O günden sonra eski hali kalmadı. Çünkü bazı gerçekler insanı yakar. Ve bazı yangınlar geride sadece kül bırakır. Kuzgun ve Anka Biri küldü; dokunulduğunda dağılan.Diğeri köktü; koparılsa da toprağa tutunan. Kül rüzgâra karışmaya hazırlanırken, kök onu toprağa bağladı. Ama bazen kök de yanar. Ve bazen kül, sandığından daha güçlüydü. Çünkü her Anka, Kendi küllerinden doğar.

Bir ölüm, sadece bir can almaz. O canın dokunduğu her hayatta, o kişinin yerini tutan ne varsa hepsini beraberinde götürür. Umut gittiğinde, geride kalan iki çocuk sadece bir ağabeyi değil; renkleri, şarkıları ve en önemlisi yarın'a duydukları o sarsılmaz inancı kaybetti. ​O gün o evde sadece Umut gömülmemişti; üç çocuktan geriye kalan o kopmaz bağın neşesi de toprağın altına bırakılmıştı. Şimdi iki kişiydiler, ama her biri bir buçuk kişi eksik... Kan kırmızısına boyanmış hayatlar... Geçmişin tozlu sayfalarına karışan bir çocukluk. Yıllar sonra abisinin yarım kalan hayalini gerçekleştirmek için kendi hayallerinden vazgeçerek savaş pilotu olan bir kadın. Hayat onu hiç beklemediği bir yere savurur. Abisinin katili olan kişilerin arasına... Çocukluğunu yaşamayan bütün çocuklara... Aramıza yeni gelen herkese sımsıkı sarılıyorum. :)

"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir'den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha

"Bir canavar öldürmeyi bilirdi yalnızca, yaşatmayı değil. Ben ona ellerimi kana bulayarak öğreteceğim sevgiyi çünkü delilerde hak eder sevilmeyi." Bengi Ernan normal bir üniversite öğrencisidir. Ancak kendisi de dahil ailesinin bilmediği şey, Bengi'nin on beş yıldır beyninde bir çip ile yaşadığıdır. Bengi, onu sevdiğini sandığı sevgilisi ile nikah masasına oturduğunda başkasıyla evli olduğunu öğrenerek hayatının şokunu yaşar. Evli olduğu kişiyse, yeraltı dünyasında ün salmış olan dört deli raporlu Korkut Kurgan'dır. Birçok mafya babasının peşine düştüğü çipte ne saklandığı bilinmezken, Korkut Kurgan ve Bengi Ernan'ın yolları kesişir, ya da kesişmek zorunda kalır... Ben Bengi Ernan. Üstünü karala gitsin, yanlış yazdım. Ben Bengi Kurgan. ☘︎☘︎☘︎ GAZELE VURGUN | EVLİLİK

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Bu kitap tamamen benim hayal dünyamda yazdığım bir kitaptır Ateşparenin finalinden sonra olacakları düşünerek yaptım kitapta ben kendimide ekledim... İyi okumalar

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr