İspanya'da okuduğu sınıfı Müslüman yapan Nehir, üvey annesi tarafından Türkiye'deki Sorunlu öğrencilerle dolu Karahan Lisesi'ne gönderilir. Bu yatılı okulda herkes sekiz kişilik ekip kurmak zorundadır. Nehir'in bilmediği şey ise ekibindeki beş kişinin çocukluk arkadaşı olduğu ve hafızalarının silinmiş olmasıdır. Okulda bir katil ve öğrenci kılığında gizlenen bir ajan vardır. "Çığlık atabilirsin... ama asla saklanamazsın."

Gerçek Ailem / Askeri (Kadın Asker) Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmak nedir bilir misiniz? Ezgi biliyordu. Hayatını zindana çeviren üvey babasından kaçtığı bir gecede, onu bu hayata tutsak eden adamla karşılaşmayı beklemiyordu. Bilseydi o adamla karşılaşacağını, yine kaçar mıydı o ödül töreninden? Onunla yüzleşecek cesareti bulur muydu? Yine de her şey için çok geçti. Bir karanlık gecede, İki lacivert göz kesişmişti. Biri nefretle diğeri ise yabancı gibi bakarken daha da acıtmıştı gerçekler. Asaf Kandemir tanımamıştı kızını. Ona nefretle bakan gözlerin ardında yatan anlamı görememişti. İki silah sesi duyulmuştu sonrasında sokakta. Yere düşmüştü kızın bedeni, sokak lambasının altına. O lamba bile kızın kimliğini aydınlatmaya yetmemişti. Eğer bilseydi o sokağa girince hayatının değişeceğini, geçmezdi o sokağın önünden belki. Atmazdı adımını. Ama geçmişti iş işten. Birçok şey gibi buna da geç kalınmıştı.. --- Hikayeden Kesit --- 15 yıldır, nefret ederek büyüdüğüm bu adam bir kaç gün içerisinde bütün dengemin şaşmasına neden oldu. İçimde filizlenen, baba hayaliyle yanıp tutuşan çocuk, yine terk edilmenin verdiği kırıklıkla ağladı. Ağladı ağlamasına ama sesini duyan olmadı. Karşımda acımasızca bakan lacivert gözleri her şeyi açıklıyordu. Onun gözünde bir hiçtim ben. Koca bir boşluk. Hikayesinde bir yerim yoktu. O ise benim hikayemin büyük bir kısmını oluşturuyordu. - Sözler hayli çıkmazlarda, Söz ver haydi sen.🎶 Dün birini gördüm yolda, Gözler aynı sen.🎶 Bizler aynı kalmadık ki, Hayat değişirken.🎶 Ben birini sevdim ama, Gözler aynı sen 🎶 Hikayenin şarkısı: Gözler Aynı sen-Yaşar

Her şey Sare'nin gerçek ailesinin Adana'ya geldiğini öğrenmesi ile başlar. Gerçek ailesinden kaçarken çıkmaz sokağa giren Sare, abileri ile orada tanışır. Adana'dan Antalya'ya gitmek zorunda kalan Sare o hayata ayak uydurmak istemez. Tek istediği evine Adana'ya geri dönebilmektir. BAŞLANGIÇ: 01/06/2025 BİTİŞ: 06/09/2025

17 yıl sonra hastanede karıştırıldığını öğrenen Mehir DNA testi ile kendisini birçok tanımadığı yüzün içinde bulur. Herkesin bildiği bana göre şans vermeniz gereken gerçek ailem kurgusu. *Yazıldığı gibi düzenleniyor da. *Kitabın konusu genel kitaplar ile aynıdır benzer karmalar olabilir. İlerleyen bölümler tamamen bana aittir. Çalınma vb. durumlarda şikayet edilecektir. *Kitaba şans vermeniz gerekiyor bence.

Umursamaz ailede büyümüş olan Ebrar ona karşı ön yargılı abi ve babasıyla baş edebilecek mi? Gelin beraber görelim ve Ebrar'ın bu hikâyesine ortak olalım

Kapıyı çalıp içeri girdiğimde bütün bakışlar bana dönmüştü. Hiç bozuntuya vermeden arkamdaki kapıyı kapattım ve karşımdaki aileye baktım. Bir kadın yanında bir adam ve benim yaşlarımda üç tane çocuk vardı. Ne yalan söyleyeyim üçü de birbirine çok benziyordu. Sanki kopyala-yapıştır yapılmıştı. Peki o sırada bizim yüzde sıfır benzerliğimizin ortaya giriş şekline ne demeli? Aramızda dağlar, genetik uçurumlar ve farklı evrende yaratılmışlıklar vardı resmen. Yan yana oturmuşlardı. Soldaki kulaklıkla şarkı dinliyor, onun yanındaki sadece bana boş gözlerle bakıyor, sağdaki ise telefonuna giriyordu. Bir ara kafasını kaldırdı ve beni süzüp göz devirdi. Sakin olmalıyım, sadece ergen. Onlara bakmayı bırakıp diğer tarafa baktım. Denir ve Demir oturduğu yerden bana bakıyor, anne ve babam da ayakta öylece bekliyordu. Tam Denir ve Demir'in yanına gidecektim ki aklıma gelen şeyle durdum. Onlar benim sunumumu mahvetmişlerdi, Bir de yanlarına gidip onlarla konuşacak mıydım? Tabii ki de hayır! Bana yanlış yapanı affetmezdim... en azından ilk beş dakika! Onlara bakarak gözümü kısıp korkutucu olarak düşündüğüm ama nasıl göründüğünü bilmediğim bakışımı atarak onlardan uzak bir yere geçip oturdum. Doktor boğazını temizleyerek konuştu "Evet, Deniz hanım da geldiğine göre Kayaner ailesinin üçüzleri Eral, Erdal, Erdel bey ve Aydın ailesinin üçüzleri Demir, Denir ve Deniz-" derken doktorun sözünü kestim. Şu isim sıralamasıyla bile Türk dizisi giriş jeneriği yazılırdı arkadaş! "Lan ben üçüz erkekler arasında mı karışmışım!?" ❆ ❆ ❆ -klasik aile kurgusudur!- -küfür ve argo gibi kelimeler bulunmaktadır!- Başlangıç: 02.04.2023

Klasik karışan bebekler ve bunun doğurduğu sonuçlar... Haydi, bu klişeyi bir de benim kurgumla okuyalım mı? İtiraf etmeliyim ki ilk bölümler çok acemice yazılmış. Tekrar düzenlemeye üşendim :) ~ Doğduğu gün kaderi başka bir bebekle değiştirilen Eslem, on yedi yıl boyunca yabancı bir evde, yabancı bir soyadının altında ve yabancı insanların kızı olarak büyüdü. Gerçeği öğrendiğinde, gün yüzüne çıkan yalnızca biyolojik ailesi değildi. Yıllarca içine gömdüğü acılar, susturduğu çığlıklar ve kimsenin bilmediği karanlık geçmişi de onunla birlikte geri döndü. Bu bir aileye kavuşma hikâyesi değil. Bu; bastırılmış öfkenin, yarım kalmış hesapların ve kanla yazılmış bir geçmişin yeniden uyanışının hikâyesi. Geçmiş, omuzlarında ağır bir yük; ruhunda ise silinmeyecek yaralar bırakmıştı.Kayıplar yaşamıştı. Kayıplar yaşatmıştı. Ondan çalınan hayatı, başkalarının geri veremeyeceğini çok iyi biliyordu. Bir aileye ait olmak ve onları kabullenmek, reddetmekten gerçekten daha mı kolaydır? Her şeyin koca bir pişmanlık ile son bulmama umudu ile...

Kadına baktım. Baya afetti, fıstık gibi daş daş. Bu adam, kadını nasıl tavlamış acaba? "Ne bakıp duruyorsun karıma" diye konuşan dayıya baktığımda kaşlarımı kaldırdım "Çok dikkatimi çekti" dedim, geri durmadan. "Eşref saatinde mi tavladınız? Nasıl baktı size söyleyin de biz de bir şeyler kapalım" söylediğim şeyden sonra kadın gülümseyerek bana baktı, abimse dirseğiyle kolumu dürtüyordu. Oflayarak abime baktım, dayı da kaşlarını çatmış bana bakıyordu ama umrumda değildi "ne var abi yalan mı söyleyeyim ne dürtüp duruyorsun!" Abim anında renkten renge girerken sarışın afet kahkahayı bastı. "Ay ne güzel gülüyor," yanındaki kasıntı adama döndüm "bir de sen gül bakalım dayı, yanına yakışacak mısın?" bu dediğim şeyden sonra kadın, kocasının koluna alnını yaslayıp gülmeye devam etti "Dayı diyip durma bana, teyze" Anında afalladım "teyze kim lan" şaşkınlıkla kendimi gösterdim "bana mı teyze dedi o dayı?" "Hâlâ dayı diyor!" "Seninle uğraşamayacağım" "İsabet olur" Dik dik ona baktım. "Çok gıcıksın" "Sen daha gıcıksın ve karıma bakmayı kes!" Sarışın kadın şaşkınlıkla adama döndüğünde "pes artık" dedi "inanamıyorum Miran! Çocuk sayılır o!" "Ama hayatım alacaklı gibi bakıyor?" "Belki de gelecekliyimdir" herkes bana döndü "Of hadi ama! Hani pozitif falan olursa diye şaka yaptım" "Ok" dedi, adam Gece, daha dünyaya gözlerini açtığı anda hayattan koparılmış bir çocuktu; doğduğu gün hastanede bilinçli bir şekilde başka bir aileye verilerek hiç bilmediği bir oyunun içine sürüklenmiş, hiç ait olmadığı bir ailenin yanında büyümek zorunda bırakılmıştı. Onu yalnızca kendi hırslarının gölgesinde büyütmüşlerdi Bu, sadece kayıp bir kızın hikâyesi değil... Bu, yeniden doğan bir Gece'nin hikâyesi... ❝Güç hırsıyla oynanan bütün oyunlar kanlıdır.❞

ÜÇÜZ SERİSİ - 3 Bilinmeyen Üçüzler - Nisa Yazar Bazen, bir hayatın en acımasız yeri, bilmediğin bir geçmişin karanlıklarında saklıdır. Bilinmeyen Üçüzler, kaybolmuş bir ailenin, kırılmış kalplerin ve uzun yılların ardından birbirini bulmaya çalışan üç kardeşin hikâyesidir. Işılay, Ilgaz ve Ilgın... Üçüzler, birbirlerinden çok uzak, çok farklı hayatlar yaşadılar. Işılay, içindeki boşlukla büyüdü; çillerinden nefret etti, zorbaların elinden izlerle sarılı bir beden taşıdı. Ilgaz, dünya tarafından unutulmuş bir çocukluk yaşarken, Ilgın, annesinin sevgisizliğinden kaçmaya çalıştı. Ama annelerinin ölümüyle, geride kalan tek şey birbirlerine duydukları bağ ve kalp kırıklıkları oldu. Bir anne, ölüm döşeğinden geriye sadece bir umut bıraktı: Aileyi bir araya getirme çabası. Ancak bu çaba, her biri için daha da büyük bir yük haline geldi. Işılay, geçmişin acılarıyla savaşırken, Ilgaz ve Ilgın, ailesinin kalbi olmaya çalışan birer yabancıydılar. Işılay'nın ölümle iç içe geçmiş geçmişi, yıllarca gönderen mektuplarla yakıcı bir şekilde hatırlatıldı. Her biri, yeniden bir araya gelmek için bir savaş verirken, başka bir hayattan başka birinin izleriyle yüzleşmek zorunda kalacaklardır. Bilinmeyen Üçüzler, yüreğinizi sıkıştıracak kadar derin, bazen korkutacak kadar gerçek, ama her zaman sevgiyle, umutla ve kırılmış kalplerle dolu bir yolculuğa davet ediyor. Bu, sadece bir kavuşma hikâyesi değil; kaybedilenleri bulma, kaybolan parçaları birleştirme, ve tüm bu yolculuk boyunca gerçek benliğine yeniden kavuşma hikâyesidir. Bilinmeyen Üçüzler... Kardeşlik, sevgi ve kırık kalplerin bir araya gelme çabasıyla doğan bir umut...