"Senden nefret ediyorum Arda"
Arda alt dudağını ısırarak dibindeki
çocuğun gözlerine baktı.
"O yüzden mi beni içine sokmak
istercesine kendine çekiyorsun?"
efe dünyayı umutla görüyordu, her zaman pozitifti, insanlar onun için parıldayan ışıklardı.
ama efe, kendi parıltısını göremeyecek kadar da kördü.
arda için en acı olan da bu oldu.
düz yazı, çok az texting
"İnsan böyle anların değerini bilmeli. Ne zaman elimizden kayıp gideceği hiç belli olmuyor. Henüz fırsatımız varken boşa harcamak yerine bunlarla mutlu olmayı öğrenmemiz lazım."
"Sen biliyor musun peki değerini? Öğrenebildin mi bunlarla mutlu olabilmeyi?"
"Öğrenemedim."
Angst değil.
Bu ficte yazılan her şey kurgudur, gerçekle bir bağlantısı yoktur.
Crush, Idol House.
15.07.2026