1. KİTAP: SESSİZLİĞİN TERZİSİ - İLK İLMEK Arka Kapak Yazısı: İstanbul'da bir adam ölü bulundu. Dudakları siyah bir cerrahi iplikle dikilmişti. Bağırmaması için değil, yalan söylememesi için. Adli Tıp asistanı Larin Karatay, 7 yıldır masasına gelen her kadının hikayesini ezbere bilir. Hepsi aynı cümleyi kurar: "Beni kimse duymadı." Bu sefer masaya gelen erkek. Üniversite kampüsünde üç kadına kabus yaşatıp, delil yetersizliğinden beraat eden Mert Şahin. Şimdi o dilsiz. Ve Larin, o cesedi incelerken kendi attığı düğümü tanıyor. Cinayet Büro'dan Komiser Baran Eren onu davaya danışman olarak çağırdığında, Larin'in önünde iki seçenek var: Katili bulmalarına yardım etmek... ya da katilin kendisi olduğunu asla anlamamalarını sağlamak. Çünkü bu ilk cinayetti. Ve ilk ilmek, her zaman en acemice atılır. Kitabın İçi: Bu bir polisiye değil, bir ikilik kitabı. Bir yanda gündüz Larin var: Sessiz, zeki, travmalı kadınları otopsi sonrası giydiren, onlara son kez saygı gösteren idealist asistan. Meslektaşlarının "ölülerle daha iyi anlaşıyor" dediği kadın. Diğer yanda gece Larin var: Yıllarca sistemin serbest bıraktığı adamların listesini tutmuş bir defter. Ve o defterin ilk sayfasını nihayet yırtmış biri. Her bölüm iki sesle ilerliyor. Bir bölüm otopsi raporu gibi soğuk ve klinik, bir bölüm Larin'in iç sesi gibi karanlık ve şiirsel. Komiser Baran, Larin'e aşık olmaya başladıkça davayı çözmeye yaklaşıyor. Ve Larin, Baran'a yaklaştıkça bir sonraki kurbanını seçmekte zorlanıyor. Final sahnesi bir otopsi odasında geçiyor. Masada Larin'in öldürdüğü adam yatıyor. Karşısında Baran duruyor ve soruyor: "Sence bu adam neyi hak etti?" Larin eldivenlerini takıp cevap veriyor: "Sessizliği."

KURDUN KODEKSİ - I: GÜMÜŞ MÜHRÜN UYANIŞI Yüz yıl önce Bekçiler bir Tanrıyı değil, bir Koruyucuyu ihanetle mühürledi. Kalbini söküp siyah bir küreye hapsettiler. Üzerine de Gümüş Mühür'ü vurdular. O günden sonra Harabelere giden lanetlenirdi. Meyra o lanetle doğdu. Siyah iki örgü, bir an kahverengi bir an gecenin en koyu lacivertine dönen gözler. Köyün lanetli kızı. Son Bekçi Eira ölünce elinde sadece çatlak bir küre kaldı. Küre onu çağırıyordu. Meyra Kadim Harabeler'deki Gümüş Mühür'e dokunduğunda mühür kırıldı. Küre göğsünde kayboldu ve harabelerden, gözleri onun gözleriyle aynı lacivert olan Kurt Tanrı uyandı. Yanında rünlü kurdu Gece, peşinde Bekçi Konseyi ve içinde atan ikinci bir kalple Meyra artık kaçmıyor. Çünkü o lanetli değil. O, Varis. Mühür kırıldı. Kurt uyandı.

Bazı şarkılar unutulmak için söylenmez. Bazı şarkılar, unutuldukları için geri döner. Elara Veyra, sınırdaki küçük bir köyde doğmuş sıradan bir kızdır... ta ki bir gece, rüzgârın arasından eski bir ilahi duymaya başlayana kadar. O ilahi, yüzlerce yıldır susmuş tanrıların sesidir. Ve o sesi duyabilen tek kişi odur. Şarkı güçlendikçe dünya çatlamaya başlar. Kırık büyüler yeniden uyanır, unutulmuş tahtlar titreşir ve gölgeler hareketlenir. Elara'nın peşine düşenler sadece meraklı bilginler ve sadık savaşçılar değildir. Onu susturmak isteyen, bir zamanlar tanrıların en sadık hizmetkârı olan bir varlık da vardır: Veyron. Şarkıyı söylemek, tanrıları geri çağırabilir. Ama her notanın bir bedeli vardır. Ve bazı tanrılar... hatırlanmak istemez.

İstanbul'da yıllar önce işlenmiş ve çözülememiş bir cinayet dosyası yeniden gündeme gelir. Cinayetlerin ortak noktası vardır: Her olay yerinde eski bir fotoğraf bulunmuştur. Fotoğrafların üzerinde hiçbir açıklama yoktur. Lara, eski dosyaları araştırırken kendi çocukluğundan kalma bir fotoğraf bulur. Fotoğrafın arkasında tek bir cümle vardır: "Sen de oradaydın."