Hiçbir süpriz bu kadar korkunç olmamıştır ve hiçbir ihanet bu kadar acıtmamıştır. Okulunu bitirerek babasının yanına dönen Mahira Mirazel babasının ona hayatındaki en büyük ihaneti yapacağından habersizdir. Evde onu karşılayan tanımadığı adamlar hayatının tüm akışını değiştirerek dünyasına dokunur. Her açıdan beraberliği paylaşan insanlar ve onlara zamanla alışan bir kız. Karel Kartal Alacalı & Mahira Mirazel #Anlaşmalı evlilik #Mafya #Kalp hastası kız Izdırar= Zorunluluk, Çaresizlik

Hayatının alt üst olduğu gecede evlerine sık sık gelen Devrim Kozan'ın evlilik teklifini kabul eden Ayperi artık yeni bir hayata adım atmak zorundadır. Evliliği kabul ederek hiç bilmediği bir ailenin evine, İstanbul'dan Trabzon'a taşınmak zorunda kalır. Basit bir oyun sandıkları bu evlilik gerçeğe dönerken yaşadıkları aşk geçmişinin sır perdesi aralayacaktır. *** "Kırmızı uçurtma," dedim canım acısa da konuşmaya devam ederek. "Pembe balon sendin. Anlıyor musun? Sahip olamadığım her şey sendin." "Ellerin," dedim avuç içimdeki merhemi ellerine, soyulmuş parmakalarının üzerine bırakırken. "Ellerini iyileştir çünkü kalbindeki kötülüğü hiçbir zaman iyileştiremeyeceksin. Sen yalancı bir adamsın ve bunun üzerini hiçbir şeyle kapatamayacaksın. Kalbin dursa dönüp bakmayacağım sana."

İtalyan adlı kitabımın baştan yazılmış halidir. Azap, acı çeken demekti. İnsana hem bedensel hem ruhsal acı veren, süreci bir işkence haline getirendi. O uzun bir süre ızdırap çekmiş, hayatının mahvoluşuna göz yummuştu. Bundan sonra göz yumamazdı. Gücün hüküm sürdüğü bu masada en güçlüsü oldu. Artık acı çeken değil, acı çektirendi. Çektiği ızdırap onun lakabı oldu. Azap... O azabın ta kendisiydi. Bir de kalbinin en ücre köşesinde sakladığı Vârestesi vardı. Kutruluşu. Vâreste, kurtuluş demekti. Vâreste'si bir kadındı. Varlığından haberi bile olmayan bir kadın. Hep bir adım arkasındaydı. Onu uzaktan izlerken göğüs kafesinin tam ortasına bir kurşun yemiş gibi hissettiren, herkese diz çöktüren adamın dizlerini titretecek kadar güzeldi. Kurtuluşu çok yakınında duruyordu ama aslında çok uzaktı. Ona bakmıyor, görmüyor hiçbir şekilde onu hissetmiyordu. Vârestesi'ne kavuşmak için can atsa da yapamadı. Ta ki ona pis eller uzanana kadar.

İLK KİTABIN BÖLÜMLERİ DÜZENLENECEĞİ İÇİN KALDIRILMIŞTIR. Acının ve dengesizliğin etkisiyle sırtüstü sertçe yere düştüm. Acıyla inledim. "Ah!" Sırtım ve kalçam çok acımıştı. Başım kaldırıma çarptığında dünyam sarsıldı, görüşüm bulanıklaştı. Şapkam başımdan koptu, saçlarım bir örtü gibi yere yayıldı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken baş ucumda dikilen devasa silüetin karaltısı gökyüzünü kapattı. Bana üstten bir bakış attığını hissettim ama acıdan yerde kıvranıyordum. Bileğim çok acıyordu, başımın içinde bir uğultu vardı. ​Adam, ayaklarımın ucunda bana bakarak ceketinin kol düğmesini sakince ilikledi. Eğilmedi, elini uzatmadı. Sadece o buz gibi, ruhsuz sesiyle sokağın sessizliğini parçaladı: ​"Bugünü günlüğüne yaz küçük katil." Söylediği sözler bedenimin baştan aşağı titremesine sebep oldu. O yağmurun altında yerde sırtüstü iki büklüm yatarken kulağıma gelen sesler tenimden yayılıp kalbimin içine girdi. Kolunu kaldırarak kol saatine göz ucuyla baktı ve ardından gözlerini tekrardan bana çevirdi: "Bugün 24 Ocak 2026, saat 21.43." ​Bana doğru bir adım daha attı. Başımın ucuna doğru geldi ve durdu. Hafifçe eğilerek gözlerimin içine baktı. Gölgesi üzerime bir kefen gibi serildi. ​"Bugün celladınla karşılaştın." ... Nefsi müdaafanın sonucu ölüm oldu. Bir çocuk öldü. Günah keçisi ilan edilen kadın, ölen çocuktan daha masumdu. Ama kader ondan yana değildi. Sonuçları ağır oldu; geride kalan şey, saçlarının yerde bıraktığı enkazın izleri oldu. Celladının ölüm kokan gözleri merhametsizdi; kadın intikam ateşinin cayır cayır yandığı celladının kollarına sığındı, kül oldu. Adam yerdeki enkazına baktı, intikamın verdiği hazla izledi yerdeki kadını. Artık onun istediği portreye yerleşmişti, ona bağımlıydı. Yeni kimliğini o yaratmıştı.

Ağabeyi onu masallardaki bir prensese benzettiği için lakabını bir isim gibi üzerinde taşıyan Güzel, abisi ile birlikte küçük bir lojman dairesinde yaşayan, üniversite son sınıf öğrencisidir. Ağabeyi Harun, işi yüzünden sık sık göreve gider ve son gidişinin ardından, geri dönemez. Ölümü Güzel'in hayatına ve ruhuna bir yıldırım gibi düşer. Harun son nefesini vermeden onu en yakın arkadaşına, Cesur Yakut'a emanet eder. Ağabeyinin emaneti, lojmanda bir sivil olarak tek başına kalamayacak olması ve hayatı ile ilgili aldığı tehdit mektupları, Güzel'in kendini aniden abisinin en yakın arkadaşı ile anlaşmalı bir evliliğin içinde bulmasına sebep olur. Güzel, ismi ile değil, duygusuzluğu ve hislerinin yoksunluğu ile lanetlendiği için Çirkin olan bir adamın, camdan çiçek bahçesinin içine hapsolur. Sonra o cam kubbenin içine, adamın lanetinin üzerine, hislerini bir gül fideleri gibi ekmeye başlar. Fidelerin çiçek açacağından umutludur. Ancak ne derler bilirsiniz, Çiçek açsa da her gül, solmaya mahkûmdur. "Bileklerime kadar dikenlerle yaratmış beni Tanrı," dedi, sesinin iğne deliği kadar küçük bir boşluğundan bile bir his alamıyor, göremiyordum. "Güller için elimi tutsan bile, yara içinde kalacaksın Güzel." Dudaklarını ıslattı. "İşte bu yüzden, işte bunun için." ❧ Kurgunun temeli 2015 yılına dayanmaktadır.

Anlaşmalı evlilik içerir. Barlas Arıkan, içinde bulunduğu cemiyetin göz bebeği ve en gözde bekarıdır. İsmi herkes tarafından bilinmesine rağmen, özel hayatı hakkında kimse bir şey bilmez. Mesleğine ithafen ona 'kara kutu' denilmektedir. Seçil Soylu ailesinin bıraktığı enkazı devralıp işleri yoluna koymak ister ama işleri hiç umduğu gibi gitmez. Bu savaşta tek başına mücadele ederken yolu 'kara kutu' ile keşisir ve o günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

"Ben bir aslan terbiyecisi değilim Korhan. Sen, beni paramparça edersin." ♗ İçinde bulunduğu düzenden, sözde sürüden birkaç mesajla sıyrılan Füruzan bir gece ormanın ortasında kaybeder en büyük kahramanını: babasını. Babası ölmememiştir ama günahları ona kefen, yalanları ise ucuz bir tabut olmayı başarmıştır. Mezarlığı ise Füruzan'ın hatırlamadığı çocukluğu ortasına kazılır. Füruzan bir gece de özgürlüğünden olurken hayatı paramparça olan bir aynaya dönüşür. Bir daha aynı netlik kazanılmayacak, ayna bir daha sarı duvarda onun neşeli yüzünü yansıtmayacaktı. Füruzan'ın hayatı, geçmişinden sıyrılmayı asla başaramamıştı. O şimdi, bedeni yanıklarla dolu; kafesin sahibiyle aynı yolda yürümek zorundadır. Her şey tarumar edilmiştir. Geçmiş ise yuttuklarını kusmaya; gömülenleri sözlere taşımaya hazırdır. Fakat ipleri ellerinde tutup sürüyü idare edenlerin karanlığı, beklenilenden daha yaralayıcıdır. ♗ TARUMAR

Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar. Ya bi' insan bir yolculuğa çıkar ya da şehire bir yabancı gelir. Öyle demişti değil mi yazar? Öyle değildi. En azından bizim hikayemiz öyle değildi. Bizim hikayemizde şehire gelen yabancı yok ya da yolculuğa çıkan biri de yok. İkimiz de aynı şehirdeydik. Ara ara birbirimizin isimlerini başkalarından duyuyorduk. Farkında olmadan ise aynı yerde oluyorduk ama gözlerimiz birbirine değmiyor, birbirimizle konuşmuyorduk. Kader ağlarını işte o zaman örmeye başlamıştı. Bizim hikayemiz mektuplarla başladı. Benim Demirhan'a yazdığım ve onu hayatta tutacak mektuplarla. Kim bilir, böyle başlayan bu hikayede ikimiz de mutlu olurduk. Belki mutlu bir hikayemiz olur... Ya da olmazdı...

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri'nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir'in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.