​"Ben hep görünmez olmayı diledim." diye fısıldadı Zeynep. Sesi arzu ve kırılganlıkla pürüzlenmişti. "Kimse görmesin istedim, kendi kabuğumda güvendeyim... Şimdi en çok sen gör istiyorum beni..." ​Hilal'in gözlerinde derin bir sızı ve yakıcı bir sahiplenme belirdi. Zeynep'in bu savunmasız itirafı, Hilal'in zihnindeki son tereddüt kırıntılarını da yakıp yıktı. Eğilip Zeynep'in dudaklarına son bir tutkulu öpücük daha kondurdu, ardından onu göğsüne bastırıp kollarının arasında sıkıca sarmaladı. ​"Görüyorum," diye fısıldadı Hilal, sesi arzuyla boğuklaşmıştı. "Seni görüyorum..."