Mówią, że Nightwarden nie jest człowiekiem. Pod jego półmaską nie ma twarzy, jest tylko klątwa. Jego miecz nie zna litości. A gdy Korona Noctyry wysyła go po skazańca, nikt nie wraca żywy. Ria Thorn chciała jedynie upolować królewskiego dzika, zanim głód odbierze jej rodzinie resztki sił. Zamiast tego trafia przed oblicze Aureliena Verelaux - pięknego, chłodnego i okrutnego władcy Noctyry. Wyrok jest prosty - śmierć. Egzekucję ma wykonać Nightwarden. Kiedy jednak zamaskowany kat staje przed Rią z czarnym mieczem w dłoni, coś przestaje działać tak, jak powinno. Runy budzą się do życia. Głos ukryty w mroku zaczyna szeptać. A najwierniejsza broń Korony po raz pierwszy odmawia wykonania rozkazu. Zamiast odebrać Rii życie, Nightwarden zabiera ją ze sobą. Od tej chwili dziewczyna staje się błędem, który król musi wymazać. Kluczem, który Kolegium Świętej Pieczęci pragnie zdobyć. I jedyną osobą zdolną przypomnieć Nightwardenowi, że zanim uczyniono z niego wyrok, był kimś więcej. Bo w Noctyrze prawda zawsze nosi maskę. A niektóre korony powinny spłonąć.

Gdy zaczynają ginąć wilki, w Strefie wybucha panika. Stare klany oskarżają gubernatora Polski o spiskowanie z vanatorii - łowcami, którzy od wieków polują na wilki. Młody następca tronu, Borys Ilia Romanowy, nie zgadza się na samosąd. Za karę rege - wilczy król - wysyła go do Polski, aby znalazł winnego zdrady. Borys nie wie, że ta wyprawa może zakończyć się dla niego tragicznie. Strefa ma swoje prawa - i nie wolno ich łamać. Za każde naruszenie grozi wygnanie lub śmierć. Jedno z nich jest święte: „Wilk może żyć tylko z wilkiem." Problem w tym, że Borys się zakochuje... a ona nie jest jedną z nich. Dalilla nie należy do jego świata. Nazywają ją ludzką. Lecz od chwili, gdy ich drogi się przecinają, wszystko zaczyna się sypać - zasady, kontrola, granice. I wtedy wybucha wojna. Wojna o władzę. Wojna z łowcami. Czy uda im się pokonać wrogów i przekonać Radę? Kto okaże się wiernym przyjacielem, a kto zdrajcą?