❗️𝐘𝐄𝐓𝐈̇𝐒̧𝐊𝐈̇𝐍 𝐈̇𝐂̧𝐄𝐑𝐈̇𝐊.❗️ ​"Hayat bir plan işidir," derdi Pars. "Ve planlar şansa bırakılmaz." ​Pars için dünya; kusursuz ütülenmiş takım elbiselerden, milimetrik hesaplardan ve soğuk kahveye tahammülü olmayan kuralcı sınırlandırmalardan ibaretti. Hayatındaki tek bir pürüz dahi felaket demekti. ​"Hayat bir tuvaldir," derdi Açelya. "Ve en güzel resimler, boyanın en çok sıçradığı anlarda çıkar." ​Açelya içinse dünya; özgürce kavis çizen kıvırcık saçları, boya lekeli kazakları ve koordinasyon yoksunu sakarlıklarıyla dolu rengârenk bir kaos alanıydı. ​Biri mantığın ve düzenin simgesiyken, diğeri dağınıklığın ve neşenin özüydü. Bir fırça darbesi, pahalı bir takım elbise ve bir fincan dökülen kahve... İkisinin yollarının kesişmesi tam anlamıyla bir felaketti. ​Birbirlerinden nefret etmek için sadece otuz saniyeye ihtiyaç duydular. Ancak kaderin onlar için hazırladığı mizahi plandan haberleri yoktu: İstanbul düşündüklerinden çok daha küçüktü ve bir sonraki sabah aynı projenin iki farklı ucunda karşı karşıya geleceklerdi. ​Mantık mı kazanacaktı, yoksa kıvırcık bir kaos mu? ​"Asıl senin o buz tutmuş suratına biraz renk geldi, dua et de seni renklendirdim!"