"Ben senin eline batan bir kıymık olmayacağım Şehzade. Ben senin boğazına dolanan o halat, her kadehinde içtiğin zehir olacağım." Veyra için hayat, babasının örsünden çıkan kıvılcımlar ve annesinin sevgi dolu nasihatlerinden ibaretti. Ta ki o uğursuz sabah, gökyüzü dumanla kaplanıp Şehzade'nin ordusu köylerine bir kâbus gibi çökene dek. Gözlerinin önünde önce babasının onuru, sonra annesinin nefesi soğuk çelikle kesildi. Geriye kalan tek şey; küle dönmüş bir geçmiş ve damarlarında yanan, dindirilemez bir nefretti. Şehzade, bu vahşi öfkeyi söndürmek yerine onu bir mücevher gibi işlemek istedi. Veyra'yı bir atın arkasına bağlayıp sarayına kadar tozun ve kanın içinde yürüttü. Onu öldürmedi; çünkü saf nefretin, en keskin kılıçtan daha tehlikeli olduğunu biliyordu. Şimdi sarayın mermer koridorlarında sessiz bir fırtına büyüyor. Şehzade, kendi celladını bizzat iyileştirip başucuna diktiğini henüz bilmiyor. Bir genç kızın çaresizliği, bir imparatorluğun yıkımına yetecek mi? "Diz çökme Veyra! Unutma, çelik dövülmeden sertleşmez!"

Bir masa. Yedi sandalye, yedi adam. Her biri birbirinden günahkar. Kaçakçılık, kumar, örgüt liderler, kurucular vs... Bir çok yasa dısı olay. Hepsi vardı bu masada. Toplanmışlardı. Ne için? Lider yoktu! Lideri yok etmislerdi. Bu gün burada toplanmislardı çünkü bu gün yeni lider gelecekti. Yeni lider kim miydi? Alaz Altunkaya 'nın biricik kızı Güneş Altunkaya. Bu masaya gelen yeni lider. Altı günahkar adamın arasına lider olarka katıldı. Bir kadın. Kısacası, günah dolu bir masaya temiz bir kalp oturdu. Ama masayı temizlemek için değil kana bulamak içindi. Kanla dolu bir masa ne kadar kana bualnabilirdi? Bu masayı bir kadın yönetti. Babasının intikamını almak için bütün hayatından vaz geçip mafya liderleri olayı kabul etti. Ve oldu. Peki güneş bu işi basarabilecek mi ? Babasının intikamını alabilecek mi?