"Benimle evlenir misin?"dedi genç kadın.Bir elini gergince, sallanan platin halka küpelerine götürmüş, genç adamın cevap vermesini bekliyordu.Adamın güçlü, ortama hakim duruşu karşısında bütün özgüvenine rağmen kendini küçücük bir serçe gibi hissediyordu. Genç adamın şahini andıran keskin bakışları, yaptığı teklifle donuk bir hâl aldı. "Efendim?"Dedi kulak kabartarak.Genç kadının yaptığı teklifle bozguna uğradığı belliydi.Kaskatı kesilen bedeni, elinde parçalamak istercesine sıkı sıkı kavradığı viski bardağı dışında tekliften hoşlanmadığını belli eden bir şey yoktu. Bakışları genç kadının narin yüz hatlarında ve tereddüt dolu mavi gözlerinde gezindi. Genç kadın, onun bakışlarının yoğunluğundan etkilenerek, topuklarının üzerine kıpırdandı. Müzik ortamın sessizliğini bastırıyordu ama genç kadın daimi bir sessizliğin ortasında kalmışlar gibi hissediyordu. "Benimle evlenir misin?" Hayatında ilk kez bir adama evlenme teklifi ediyordu. Evlenmesi gerektiğinden gözüne en iyi seçenek olarak, Mahir Sancak'ı kestirmişti.Babası devreye girip, ortalığı yıkıp dökmeden önce en azından adama kibarca evlilik teklifi etmeyi düşünmüştü.Babasının planladıkları yanında, genç kadının bu düşüncesi insanın kulağına dalga geçer gibi geliyordu ama Merve'nin başka bir seçeneği yoktu ne yazık ki. Mahir Sancak olmak zorundaydı. Ama gelin görün ki adam hiç de onunla evlenecek gibi görünmüyordu. Düz, sabit bakışlarla, "Siz ne dediğinizin farkında mısınız Merve Hanım?"derken sesine yansıyan hoşnutsuzluk, canını sıkmamış değildi.

"Bir anlaşma yapacağız seninle" dediğinde irkildim. Bağlı olduğum bu sandalye sanki sadece beni değil düşüncelerimi de hapsediyor gibiydi. Hırçın ama içinde bi o kadar da korku olan bi sesle 'Ne anlaşması!" diye bağırdım. Arkasını dönüp yüzümü inceledi. Tüm ciddiyetini bi kenara atarak güldü. "Benim olursan çocuğunu kurtarabilirim." Cinsellik içerebilir.

-Bırakkk beni.Istemiyorum anla istemiyorum -Kaçacakdın benden kaçacakdın. -Evet kaçacakdım senden bu insanlardan her kesden beni bu heyata kafes eden her kesden kaçacam. Ellerimi açdım ve devam edim -Bu heyatımı sen berbat edin! Benim gözlerime öyle bakdı ki, ben onu incidmişim gibi bir anlık dinlendi -Ben heyatını berbat edim.ÖYLE Mi? Ele söyledi ki yerimde sıçradım.Korksamda yine söyledim -Evet sen! -Tamam lan ben seni heyatını berbat edin.Sen benim kini bitirdin ya bitirdin ben ne yapıb sana?! -Ne yapdım ki?Sen heyatıma girdin sen!Ben seni mecbur etmedim ki?! -Anlamazsın seni beni anlamazsın! -Söylesene ne yapmışım sana?! -Bitdi bu kadar yuvamıza gidiyoruz. -Korkaksın!Gelmiyorum! Onu itib arkamı döndüm -Sinirlendime beni Meryem! Yine yoluma devam edim.Bir anlık beni çevirib beline alması ile şoka girdim -Ne yapıyorsun?Indir beni! -Indirimi yok öyle kaçmak! Sesimi alçatım biliyorum ki yola gelmeyecek böyle yapmakla. -Tamam Ibrahim indir lütfen. -Vahşi kediciyimize nolmuş? -Tamam indir geleceyim! -Yalançı. -Şimdi bırakmasın bağıracam... -Öylese bağırsana merak edim şimdi...Hadi? -Yardım edin adam kaçırıyorlar...

*Nefret, aşka dönüşebilen güçlü bir duygudur* Annesinin tayini dolayısıyla İstanbul'a taşınmak zorunda kalan Öykü, burada daha önce hiç karşılaşmadığı bir şeyle karşılaşır. Bir çeteyle. Bu durum ilk başta pek hoşuna gitmese de daha sonra onları terk edip giden babasından intikam almak için bu çetenin içinde olmak ister. Fakat bilmediği çok şey vardır. Bu çeteye girmek öyle zannettiği kadar kolay değildir. Çetenin lideri olan BARLAS KARAMAN'ın koyduğu bazı zorlu görevleri yerine getirmek zorundadır. Ve bu görevlerin hiçbiri de öyle herkesin yapabileceği kadar basit görevler değildir. Öykü'nün de öyle. Tüm hakları bana aittir©

İHANET mi? Kime göre peki? Başkası için delicesine atan kalp midir ki ihaneti yapan? Yoksa bir an bile beyninden silip atamadığın her an her saniye başkasını düşünen zavallı akıl mı? Hangisi? Asıl ihanet beni sevdiğimden ayıran günler aylar yıllar hatta daha fazlası onsuz soluduğum nefes, yediğim yemek, içtiğim su hepsi ama en kötüsü de onsuzken de onun için atan kalbim. İşte bana en büyük ihaneti kalbim yaptı. Onu sevmekten onun için atmaktan hiç bir zaman vazgeçmedi. Koskoca beş sene. Sesini duymayalı, gözlerine doya doya bakmayalı, başımı göğsüne koymayalı, sıkıca sarılmayalı beş sene oldu. ATEŞ... ah Ateş ismini söylerken bile yanıp tutuştuğum adam. Kokusuna hasret kaldığım. Nefesim dediğim adam. Neden yapıyorsun bunu bana? Nedir istediğin intikam mi? Bana acı çektirmek mi? Yapma uğrana kendimden hayatımdan vazgeçtiğim. Senin hayatın için senden vazgeçtiğim yapma. Ben zaten sensizlikten ölüyorum...Yapma dokunma işte ona. Biliyorum ben sana yasağım. Ama yapma işte gözümün içine baka baka dokunma. Bu kadar acımasız olma...

Meşru yaşamların ötesinde, kuytuların en dibinde dalaverelerle iş çeviren yobaz çetesinin nezdinde, hüküm süren eziyetin birer aracı onlar. Kim mi? Kadınlar! Fahişe kadınlar! Çaresiz kadınlar! Antika kadar değerli kadınlar! Ama asla satılık mal olarak görülmeyi hak etmeyen kadınlar. Labirentin aşağılık hayatında olmayı asla istemeyen ve kaçmak arzusuyla gün be gün savaşan kadının hikâyesi. Ben Aury Grace Champbell! İnsanları sevmiyorum.

17 ocak 2021 tarihinde yazılmaya başlandı Mert altında küçük bedeniyle kalan kız için hissettiklerini bir türlü anlam veremiyordu. Aklı ile kalbi arasında sıkışmış kalmıştı. Bir tarafı geçici bir heves istediğini al, sadece bir gece ve sonra ondan kurtul derken bir tarafı da o masum periye dokunma hep yanında, yakınımda olsun diyordu. Yeşim'in dudaklarına kapanmak için başını eğdiğin de kızın adı gibi yeşil hareleri ağlamaktan kan çanağına dönmüş minik bedeni kalbini karanlığa teslim etmiş adamın altın da tir tir titremeye başlamıştı. Mert acımasızdı, İntikam ateşiyle yanıp tutuşuyordu. O yüzden kalbini bir kenara atıp sadece istediğini almak için onu kaybedeceğini bilmesine rağmen ona sahip olmak istiyordu. Bu güzel masum periyi sadece kendinin kılmayı ilki ve teki olmak , teninde hüküm sürmek istiyordu. Aslında bu masum peri sayesinde nefes aldığını çok iyi biliyordu.

"Bir kere , sadece..." Güçlükle yutkundu.Parmakları arasına kaybolan yüzüne iyice yaklaştı.Alınları birbirine değerken nefesleri bir olup karıştı.İkisinin de göz kapakları verilen nefesle kapandı.Bir olup yok olmuştular. "Hayat kaynağım olan dudaklarından adım çıksın." Göz kapaklarından ince bir yaş süzülüp adamın parmaklarını yaktı.Acı içinde kavrulan bedeni verilen ateşle iyice harmanlandı. "Nehir'im.Benim küçük serçem.." Yüzünü güç parmakların arasından çıkardı.Boğazını saran hıçkırık dudakları arasından çıkarken başını iki yana salladı. "Olmuyor.." dedi adam.Hayal kırıklığı arasında boğulurken, serçesine uzandı.Küçük serçe teslimiyetle kafesine sığındı. Δ--------------------------------------Δ 18.09.2014 Telif hakları saklıdır. Kapak tasarımı için AybkeOnr 'a teşekkür ederim. -M.C.A

Karanlığın sahibi, yenilebilir mi?! Sahip olduğu aşkı bırakıp gidebilir mi? Hiç bir şey eskisi gibi olmayacak!