Geçmişim, geleceğim, 3 yılım Gitme hiç bir yere Seni bulmuşken dayanamam kaybetmeye. Lütfen, sen hep yanımda kal . ...... Ben incinmiş bir kızım. O yüzden ancak acıtarak sevebilirim bir erkeği. Aşkına güvenebilmem için verdiğim acıya katlandığını görmem gerekir. Aşkıma aynı şekilde karşılık verilmesini isterim. Sen buna dayanabilir misin ?

Gözlerini açtığında karşı koltuğunda bir adam oturuyordu. Korkuyordu. Ağlamak istiyordu. Yine de cesaretlenerek ancak ürkek bir sesle konuştu. "Kimsin sen ?" Adam kızın sorusunu şaşkınlıkla karşıladı. Kız adamın neden şaşırdığını anlayamamıştı. Sorusunu tekrarladı. "Kimsin sen ? Evimde ne işin var ? Bak hırsızsan tüm param televizyon dolabının alt çekmecesindeki kutuda al ve git yeter ki bana zarar verme lütfen" Adamın şaşkınlığının üzerine şaşkınlık ekleniyordu. Ne olduğunu anlayamamıştı. Niçin böyle konuşuyordu? Niye ağlamaklıydı? Anlam veremiyordu. Oturduğu yerden kalkıp kızın uzandığı koltuğun ayak ucuna oturdu. Kız hemen ayaklarını kendine doğru çekti. Adam derin bir nefes aldı. Elini kızın dizinin üzerine koydu. Kız her ne kadar korksa da dizini geri çekmek iste de yapmadı. Adamın gözlerinde acı vardı. "Derya... ben Poyraz" "Adımı nereden biliyorsun ?" "Poyraz'ım ben. Sevgilin. Hani bir ay önce. Sahilde tanışmışttık."

Karnınızdaki bebeği sizden almak isteseler ne yapardınız? Mutsuzluktan ölen bir kadının kızı olsanız, mutluluğa inanır mıydınız? Hüma; evlenme fikrine karşı, ancak anne olma isteğiyle yanıp tutuşan genç bir kadındır. Tek çaresi sperm bankasına başvurarak hamile kalmaktır. Ne var ki aniden ortaya çıkan biyolojik baba bütün planlarını altüst eder. Kartal ve Hüma'nın henüz cenin olan bir bebek uğruna yaşadıklarını bir solukta okuyacaksınız. "Uçmayı birlikte öğrenen kuşlar için gökyüzünün sınırı yoktur." Müptela Yayınları farkıyla raflarda. (İlk 15 bölüm yayında.)

Herkesten farklıydım ve herkes de bunu biliyordu. Bilmekle kalmıyor benden korkuyor, benim yok olmamı istiyor, tiksiniyor ama bana şaşırmaktan da kendilerini alamıyorlardı. Avcılar denen illet bir kuruluş beni ve benim gibi olan 9 kişiyi bulup insanları güvende tutmaya and içmişlerdi. İnsanların koruyucu melekleriydiler. Ama ne Avcılar ne de kalan tüm insanlar aslında çocukluğunu güçlerini kontrol etmeye çalışmakla harcamış masum bir kız çocuğu olduğumu göremiyorlardı. Taki Avcılar beni buluncaya kadar. İşler artık daha kötü olamaz derken hem eğitmenimi, hem de yıllardır sakladığım kimliğimi birden kaybetmiştim. Ama her beyazın içinde bir siyah olduğu gibi, her siyahın içinde de bir beyaz vardı.Nereden bilebilirdim ki Avcı karşıtı güçlü bir grubun var olduğunu ve aslında binlerce kişinin Avcılar'a inanmadığını?Nereden bilebilirdim ki kalan numaraların istikametinin tam olarak bulunduğum yer olacağını? Ve nereden bilebilirdim ki hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını.

GİRİŞ Klasik masallar vardır bilirsiniz; Üvey anne ve kız kardeşlerinin baskısı altında pasife olmuş zavallı kız, bir perinin yardımı ile baloya katılır prensi etkiler, büyünün bozulmasına saniyeler kala kaçarken, sakarlığının kurbanı olur ve ayakkabısını düşürür. Kızın büyüsüne fena kapılan prensimiz ülkenin her yerini arar ve kızı bulur. Cücelerle yaşayan prenses cadının verdiği elma sonucu zehirlenir ve onu yine bu durumdan kurtaran beyaz atlı prensidir. Bazılarının durumu içler acısıdır bir kurbağayı öpmek zorunda kalır. Ve hepsi şu cümle ile biter; "Sonsuza kadar mutlu yaşadılar." Ama bu masal biraz farklı. Bu; Bir Kötü Kız Masalı.

© Tüm Hakları Saklıdır. Karanlık Aşk ile başlayan macera Veliahtlar ile devam ediyor! Asal, Masal, Hale ve yoncanın dördüncü yaprağı Bahar... Üç yapraklı olduğunu sanan yonca dördüncü yaprağını keşfettiğinde hayatın kanayan dizlerinden çok daha fazlası olduğunu öğrenecekti. Yaprakların her biri, kendi hikayelerini yazmak isteyince dostlukları ve aşkları ile sınanacaklardı. * * * Dirseğimin üzerinde doğrulunca baktığım yerin çim değil de yoncalardan oluşan bir alan olduğunu fark ettim. "Batıl inançlarım yoktur ama hiç kimseyi de basit bir karahindibadan şans isterken görmedim. Şansa ihtiyacın varsa dört yapraklı yoncaya sahip olmalısın." Beni duymuş muydu? Ne yaptığımı görmüş müydü? Onu bunu bırak, inanmamasına rağmen benim için dört yapraklı yonca mı arıyordu? "Dört yapraklı yoncaya inanmam," dedim. "Çünkü daha önce hiç görmedim." "Bence şansı getiren, dördüncü yaprak."

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

Bir tanecik,çok mu çok sevdiğiniz yakın bir arkadaşınız var.Tüm lise hayatınız birlikte ortak hayaller kurmakla geçiyor.Tüm sınavlar,streslerden kurtulduğunuz gün hayatınızın listesini yapıyorsunuz ; ''Altüst Et Bebeğim! '' ve bu listenin ilk maddesi şu : ''Yurtdışına çık.'' Ağlamalar,zırlamalar,yalvarmalar,yakarmalar,rüşvet teklifleri,verilen sözler.. veee en sonunda yurtdışında,Kaliforniya'dasınız ! Ve sakın o şehri altüst etmeden geri dönmeyin!

Nereden bilebilirdim ki bir fotoğrafın başıma onlarca iş açacağını? *Basılı eserdir.