Uzun zaman önce Dünya, bir dizi felaketlere uğramış ve bütün medeniyet yok olmuştur. Geçmişe dair bilinen bütün teknoloji, tarih, ideolojiler ve dinler, kitaplardan ve akıllardan silinmiştir. Felaketler sonrası Dünyayı kara bulutlar kaplamış; Güneş ise bir ay içinde sadece iki hafta boyunca doğar olmuştur. İnsanoğlu uzun süre yer altında hayatta kalma mücadelesi verdikten sonra tekrar yüzeye çıkmış; bir araya gelmeyi başarmış ve kendi medeniyetlerini inşa etmeye başlamışlardır. Lakin onları bekleyen sorunlar henüz tükenmemiştir. Mutasyona uğramış canlılar her gece insan avlamak için dışarı çıkmaktadırlar. Ancak insanoğlu son kozunu sahaya sürmüştür. Tıpkı mutantlar gibi, yeryüzünde hayatta kalmayı başarmış insanların torunları, mutasyona uğramışlar ve insanüstü yeteneklere kavuşmuşlardır. Halkın uzun süre korktuğu, dışladığı ve hatta öldürdükleri bu mutant-insanlar artık insanoğlunun yaratıklara karşı son silahlarıdır. Halk arasında İzciler olarak bilinen bu avcılar, her gece yaratık avlamak için dışarı çıkmaktadırlar...

"Dahası sen bir rüyasın," dedi çocuk, "neden kendine yardım etmeyi denemiyorsun?" Emily herkes kadar sıradan biri olduğunu düşünüyordu. Herkes kadar sıkıcı ve alışılagelmiş bir adı, sürekli rastlayabileceğiniz türden bir görünüşü ve bisiklet sürmek gibi yavan hobileri vardı. Ne var ki bu genç kız bir gece yarısı yatağından zıplayarak uyandığında hiçbir şeyin bir daha asla aynı olmayacağından habersizdi. O artık kendini uykuların çok ötesinde ve hayallerin ulaşamayacağı kadar muhteşem bir dünyada bulmuştu. Fakat Emily'nin bu rüyadan uyanıp hiçbir şeyin göründüğü kadar harika olmadığını fark etmesi uzun sürmeyecekti. "Hayatlarımızı bir rüyayla karşılaştıranlar haklıymış. Uyanık uyuyor, ve uykuda uyanıyormuşuz." -Montaigne