Her birimiz toplumda dışlanmış kişileriz. Kimimiz dış görünüşü yüzünden, kimimiz ise hareketlerinden ötürü. Hatta bazılarımız sesinden dolayı. Davranışlarımız ve tavırlarımız sizce de dışlanılmaya hak gösteriyor mu? Gerçekten toplumdan soyutlanılmaya, alaylara ve hakaretlere maruz kalmayı hak ediyor muyuz? Bence etmiyoruz... Çünkü bizler özeliz! Biz kim miyiz? Biz dışlanmışlarız. Kimimiz engelli, kimimiz ise hayalperest. Bazılarımız eşcinsel hatta bir çoğumuz hayalperest ve saf... Ama bunlar dışlanılmaya sebep değil. Sadece kendinizi sevin. Çünkü siz kendinizi sevmezseniz, kimsede sizi sevemez. Asla değişmeyin ve kendiniz olun... Umarım kitabı okurken kendinizden birer kesit bulursunuz.

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

"Dünyanın en asabi kızı. Hiçbir şeyi beğenmeyen, susmak bilmeyen, kavga etmeden duramayan, sürekli birilerine sataşan, laf yetiştiren, utanmamada sınır tanımayan, bıkmadan küfür eden, hayattan nefret eden-" "Ben o kadar asabi değilim!" "Evet, daha fazla asabisin!" "Şimdi gösteririm ben sana asabiyi!"

"Özür dilerim." "Dileme.Ben özür diliyor muyum? Sana köpek gibi aşık olduğum için senden özür diliyor muyum?" *** O benim öğretmenimdi, bana nasıl güzel sevilir o öğretti.