Farklı olmak, dışlanmak için yeterli bir sebep miydi? Derin uzun zamandır cevabını aradığı bu soruda yalnız olduğunu sanıyordu. Ta ki yolu, kendisi gibi toplumun çizdiği sınırların dışında kalmış dört gençle kesişene kadar. Biri görünüşüyle, biri bedeniyle, biri sesiyle, biri davranışlarıyla, diğeri ise hayalleriyle insanların hedefi olmuştu. Birbirlerinden tamamen farklıydılar. Yine de hepsinin bildiği ortak bir his vardı: istenmemek. Onları bir araya getiren psikoloğun ise görünenden çok daha farklı bir amacı vardı. Beş yabancı olarak başlayan hikâyeleri; arkadaşlığa, aşka, yüzleşmeye ve kendilerini oldukları gibi kabul etmeye doğru ilerlerken belki de asıl sorunlarının farklı olmak olmadığını anlayacaklardı. Çünkü bazen insanın kendinde kusur sandığı şey, yalnızca başkalarının ona uzun süre boyunca söylediği bir yalandır. Onlar kim mi? Onlar Dışlanmışlar.

O insanın tenini ürpertecek kadar güzel. Tenine işleyen karanlığa rağmen. O ölümcül derecede soğukkanlı. Çimen yeşili gözlerinin derinliklerinde, karanlık bir kuyuya attığı acı dolu bir geçmişi var. Onun bir kalbi yok. O bir kimsesiz. O bir yabancı. O bir katil. O... Ediz Çağıran. Ve pençesine aldığı kurbanına aşık olmak üzere.

"Dünyanın en asabi kızı. Hiçbir şeyi beğenmeyen, susmak bilmeyen, kavga etmeden duramayan, sürekli birilerine sataşan, laf yetiştiren, utanmamada sınır tanımayan, bıkmadan küfür eden, hayattan nefret eden-" "Ben o kadar asabi değilim!" "Evet, daha fazla asabisin!" "Şimdi gösteririm ben sana asabiyi!"

"Özür dilerim." "Dileme.Ben özür diliyor muyum? Sana köpek gibi aşık olduğum için senden özür diliyor muyum?" *** O benim öğretmenimdi, bana nasıl güzel sevilir o öğretti.