Gerçek Ailem / Askeri (Kadın Asker) Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

Diyabet hastası bir kızın gerçek ailesi...

Dilara; tercüman, aynı zamanda rehber, Çırağan sarayının son derece önemli olan konuklarını otele getirmekte gerekli tur hizmetleri sunmakta. Kariyer odaklı aşkla henüz tanışmamış. Hayatı dolu dolu yaşayan, idealist, sevecen, yardım sever, ama aynı zamanda deli mi deli laz kızı... Damarına basıldı mı kanı damarlarından ters akacak kadar da gözü kara, Şeyh Cafer El Cabiri Hüseyin küçük bir Arap klanının veliahtı. Sert istediğini elde eden, hedef odaklı, genç kızların ayaklarını yeden kesecek kadar yakışıklı, aklına koyduğu anda en kestirme yolları çabucak kullanan kıvrak zekalı, kelimelerinin arasında asla hayır bulunmayan zorla güzellik olur mu oluru ilke edinen , sert, hırçın, deli bozuk Şeyh Hüseyin için hava alanından korumaları ile çıktığında elinde kendi isminin yazıldığı tabelayı tutan olağan üstü kızı gördüğünde çarklar dönmeye başladı. Dudakları hafifçe kıvrılırken koruma ordusu ile hızla kızın yanına doğru gitti. Dilara sıkıntı ile gelen konukları karşılarken hepsi aynı kılıkta olan siyahlar giymiş adamlara baktı. Zoraki gülümseyip önlerine geçerek yolu gösterdi. Hüseyin'in, Dilara ile gözleri kesiştiği anda sımsıcak bir kaçıp kovalamaca başladı . Dilara'yı canından bezdiren, bu kovalamacada inatçı şeyh Dilara'nın tüm kaçış çabalarını kıvrak zekası ile yerle bir ederken sımsıcak günlerde genç kızın hızla kaçırılması sadece kamera şakası gibiydi. Dilara Şeyhin odasındaki kapıya yöneldiğinde yüksek sesle söylenmeye devam etti. -Zengin züppe. Dağ adamı. Şehir eşkıyası seni. Hangi devirdeyiz ya hangi devirde? Bana şunu de, bana bunu de. Oldu ya hemen yani. Zorba. Emriniz olur beyim. Bende zaten ağzım açık emretsin yani diye beklemedeydim. Pis tipsiz.

Pusat: cafedeyim bende . Pusat: az önce manyağım teki olay çıkarttı ondan bakamadım mesaja. Aybilge: tişörtün güzelmiş. Aybilge:linki var mı ? Pusat: sen ... Neredesin? Aybilge: fazla uzaklara bakıyorsun Pusat. Pusat: açıklayabilirim Karşısına baktığında gördüğü kişi Aybilge Keskin 'den başkası değildi Anonimden mesaj yazma hikayesi burada noktalanmıştı...

"Ki ben artık herşeyini kaybetmiş bir kızdım. Her bir yanım kimsesizdi. Ailem gitmişti benim. Ve bizi ayıran ölümdü. Ölümün çaresi yoktu ki." Liya bir gün dayısıyla kavga eder ve tek sığınağı olan mezarlığa,ailesinin yanına gider. Oradan ayrılırken bir şehit mezarı görür. Abisinin de asker olmak istediğini hatırlar ve gözleri dolar. Elinde kalan çiçekleri o mezara bırakır. O sırada ise yüzbaşı ve tüm tim onu izlemektedir. "Bu kız kim ve neden kardeşimin mezarının üstüne çiçek bırakıyor."der Yüzbaşı. Yüzbaşının hiç akrabası yoktur. Kıza baktığında birşeyler anımasamaya çalışır fakat olmaz. Birkaç yıl önce işkenceye uğradığı için hafıza kaybı yaşamaktadır. Liya ve Yüzbaşının geçmişi bir tarafta dururken gelişen tatsız bir olay onları tanıştırır. Hoşgeldiniz benim biricik dünyama. Dünyamıza...

bir tim ve bir kız bebek bir gece vakti askeriyenin lojman kapısına bırakılan bir bebek ve görevden yeni dönmüş 4 kişilik bir tim. Ay timi.

Gözlüğümün yanına gidip yere çöktüm ve onu aldım. Bu seferki kaliteli olduğu için çerçevesine bir şey olmamıştı ama camı için aynısını söylemezdim. "Sen," diye bir ses duyunca kafamı kaldırıp Yekta hocaya baktım. Az önce yaşananları algılamaya çalışıyordu. "Gözlüğün kırılınca sinir krizi mi geçirdin bana mı öyle geliyor?" Buruk bir ifadeyle gözlüğümü inceledim. "Sevişirken onu takmamı seviyorsunuz hocam." ... Genofobi: Cinsellikten korkmak Başlangıç Tarihi: 3.03.23 Bitiş: 21.03.23

Kendi halinde futbolu takip eden ve okulunun futbol takımında amatör top oynayan, arkadaşlarıyla Playstation kafede zaman öldüren sıradan olduğuna kendini inandırmış bir kız ve Göztepe'nin forveti, hayatını futboluna adamış, yalnız bir futbolcunun hayatı nasıl bir noktada kesişebilirdi? Emir Berkan; kendisini ailesinden ve hayatından tamamen soyutlamış, en büyük tutkusu olan Beşiktaş'ına kavuşmak için çalışan bir futbolcuydu. Deniz ise sıradandı, sadeydi. Hayattan tek beklentisi Beşiktaş'ın maçlarına rahatça gidebilmekti. Kader; onları Göztepe Stadı'nın soyunma odasında, Deniz polislerden kaçarken bir araya getirecekti. Peki ya sonrası? ☆☆☆ *Emir Berkan karakterinin gerçekte Göztepe'de forma giyen Berkan Emir isimli futbolcuyla alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür.* Hikayemize hoşgeldiniz❤

(Gerçek aile kurgusudur) Birinin ölmesini engellerken kendiniz ölümle burun buruna gelseydiniz ne hissederdiniz? Deren, arkadaşının intiharını engellemeye çalışırken düştü çatı katından. Sonsuzluğa kapattığını düşündüğü gözlerini açtığında kendisini yeni bir aile bekliyordu. Tüm yaşamı boyunca yanında olan, düştüğünde kaldıran, gerektiğinde azarlayan abisi onu hatırlamıyordu. Çocukluğunun geçtiği ev ona yabancıydı artık. Hafızasını kaybettiğini düşünen ve onu çok seven bir aileye ise daha çok yabancıydı. ©Tüm hakları saklıdır. Herhangi bir çalıntı durumunda adli işleme başvurulacaktır.

"Kalbi atmaz ama nefeste almaz, Gözlerini açmaz ama yüreği de susmaz, Ruhu hiç kanamaz ama ağlamayı da bırakmaz, Başını çevirip onlara bakar ama gerçek ailesinden haberi olmaz..." Ben Günce KARA, bir kere bile gülemeyen ama kendi derdine de dert demeyen bir insanım. Kalbim kırıktır ama ruhum derli topludur benim, gözüm yaşlıdır ama yerindedir merhametim. "Solan çiçekleri yeniden canlandırmak için onu kökünden koparmak gerek. Bende yeniden canlanabilmek için her şeyi baştan yazmaya karar verdim." Günce KARA.