Herşeyi unuturken onun görüntüsünü silemiyordum. Kimdi bu yakışıklı? Neden başımda ağlıyordu? *** Hiçbirşey anlamıyordum. Melisa kendi kendine konuşuyor gibiydi. Son sorduğu soruya kadar anlamsız anlamsız ona bakarken son sorusu ve yüzündeki ifadeyle tüylerim diken diken olmuştu. "Annem mii??" İç sesim hemen tekrarladı. Annesi mi?? Melisa'yı arayan kimdi? *** Her sorunun cevabını kahramanımız Linda'nın ağzından yazılmış bu hikayede bulacaksınız. Keyifli okumalar dilerim...

O sürtüklerin arasındaki rahibe kız Yağmur ve baş pislik,okuldaki tüm kızları becermiş Rüzgar... Onların önlerinde yaşanması gereken bir İstanbul ve söylenmesi gereken iki.kelime var;seni seviyorum.

Şebnem Gürsoy; 16 yaşındayken, 20 yaşındaki Selim İnan'a yaptığı aşk itirafıyla ''Bu kadarı da olmaz!'' diyebileceği bir tepki alıyor. Bunun üzerine intihara kalkışıyor fakat başarılı olamıyor. Hayatına vurulan bu damgayı bir dövmeyle kapatmaya çalışıyor. Her ne kadar bu acıyı unuttuğunu zannetse bile, aslında geçen yıllarla beraber bu acı da onunla beraber sürükleniyor. O da bunun farkına varmış olacak ki, 21 yaşına geldiğinde sevmediği biriyle evlenerek bunu unutacağına inanıyor. Ama kalbi buna izin vermiyor ve düğünden kaçıp İstanbul'a geliyor.Yeni bir hayata başlıyor. Ve şimdi, Şebnem Gürsoy 23 yaşında adeta mükemmellikle kutsanmış, evrime kafa atmış, kusursuz bir fiziğe sahip olan bir kız. Hayatındaki yaşadığı acılarla beraber daha da güçlenip ayağa kalkıyor ve İstanbul'da bulduğu ev arkadaşlarıyla beraber hayata devam etmeye çalışıyor. Hayatındaki herşeyini Almilla ve Kainat'a anlatmış bir kız, sadece Selim'le yaşadığı bu olayı anlatmıyor. Bakalım zaman onlara ne getirecek. Mutluluk/Mutsuzluk ? Herşeyi bekleyip göreceğiz...

-"Zaten beni kaçırmak istemezsin" dedim yine zorlama bir kahkaha ile.. Bir yandan da gözümü yoldan ayırmıyordum.. Ormanlık bir yola girdiğimizde hava da yavaş yavaş kararıyordu.. İçimin ürpermesine engel olamamıştım.. -"İşimiz çok uzun sürecek mi?" Yan gözle Xander'a bakmayı ihmal etmiyordum ama birden gözlerindeki yumuşaklık yerini kademe kademe anlamlandıramadığım bir sertliğe bırakmıştı.. -"Hayır.. Seninle biraz sohbet edicez o kadar.." Aptala yatmak en iyisiydi.. Ürkmeye başlamıştım ve bunu görsün istemiyordum.. -"Barda da konuşabilirdik.. Bu akşam geliyorum sonuçta.." Yine o salak ve zoraki gülümseme, bu sefer daha histerik ve panik olan ses tonuma eşlik etmek için yüzümdeydi.. -"Çok kalabalık" dedi sanki benimle konuşmuyormuş gibi.. Yolun geri kalanında sesimi çıkarmadım.. Beni öldürecek hali yoktu sonuçta değil mi?