Küfürü kanında olandım ben. Gecenin karanlığında paketten çıkardığım panzehirimi - sigaramı -, koydum kıvrılmış çatlak dudaklarıma. Şuan karşımda olsa bana kızardı. Kendisi de alırdı bi sigara kulağının arkasına. Ben bitirine kadar beklerdi. Neden bunu yaptığını bilmiyorum ama en çok onu yapmasını özlemiştim galiba. Benden gideli çok uzun zaman oldu heralde hatırlamıyorum. Son hatırladığım kasvetli gözleriydi hayalimce. Bir yıkıntı enkazı içinde sadece oturdum ve bir sigara daha yaktım. Kaçıncı sigaram bilmiyorum. Tek bildiğim kanıma işleyen zehiri - panzehiri - ciğerlerime dolduruyorum. Tanıştığımız gün hissedemediğim tüm duygular şuan bana ölüm gibi gölge oldular. Kimse onun yerini dolduramadı birdaha. Ne derseniz deyin ben aşka inanmayan adam, şimdi karşısında yok oluyorum günden güne. Acizliğimi kalbime gömerken beni diri diri mezara koyuşunu izliyorum. Haberini bile alamadığım o karşı cins şuan beni tanıyor mu onu bile bilmiyorum.

Karanlıksan aydınlığa ulaşamazsın, Deliysen akıllıya. Siyahsan beyaza aşık olamazsın, Denizsen gökyüzüne. Ve aysan, güneşe dokunamazsın; Yanarsın. Savaştı. Savaşmak hayata tutunmanın, küf kokan duvarlar arasında nefes almanın tek yoluydu. Kanla sulanmış bedeniyle mutluluk için savaştı ve yolunu yağmurlu bir günde, darmadağın düşlerinin peşinden giderken kaybetti. Yılmadan, usanmadan yağmurun izlerini takip ederek o çamurla harmanlanmış tıkalı yolu buldu ve sır perdeleri tek tek aralanmaya başladı. Aniden... O yağmurlu günde başladı herşey. Hayatı o yağmurlu günde rayından çıktı ve ezberlediği yola geri dönmemeye tüm benliğiyle yemin etti. Belki de o yağmur ona Tanrı'nın bahşettiği tek çıkış yolu, acı kokan ilk ve son lütfuydu. "O karanlık bir melekti, bense karanlığın ta kendisiydim."