Gözümü açtığımda beyaz,boş ve kameralarla izlendiğim bir odadaydım.Kolumda değisik rakamlar,başım allak-bullak bir şekilde etrafa bakıyordum.Birden ayak sesleri odada yankılanmaya başladı. "Uyanık mısın?"dedi tanımlayamadığım bir ses. Tam ayırt edememe rağmen bir erkek olduğu sesinden anlaşılıyordu yanıma yaklaşmaya devam etti ve benden 2 adım uzaklıkta durdu ve: "Korkuyormusun?Bu iyi korku seni dinç tutar bu hissi asla unutma"dedi. Çok korkmuştum.... Ve benim hikayem başladı. Bilim adamlarının birer kuklası haline gelmiştik adeta ne olduğumuz belirsizdi; sayısız güçlere sahip olmuştuk.Korkularımız bizi hayatta tutan tek şeydi,umutlarımızsa yaşama sebebimiz.Kaçış imkansızdı,en azından diğerleri için.... Kapak tasarım: TAMAMEN BANA AITTIR. Yazar: Armygirl01 Menejer:Armygirl01-mnjr Başlangıç tarihi: 26 ağustos 2016

Yanlışlıkla birisine dokunabilir misiniz ? Eğer bu şapşal gözü aşktan dönmüş Park Chanyeol ise neden olmasın .

GİRİŞ "Emin misin kızım.Sende boşanmakta kararlı mısın ?" Hakim neredeyse gözümün içine bakıyordu.O an anladım eğer biraz çekimser davranırsam bizi boşamayacağını.Ama bunu Murat'a yapmaya hakkım yoktu.O'nun bu isteğine nereye kadar direnebilirdim ki?.Yada dirensem elime ne geçecekti. "Eminim Hakim bey bende istiyorum boşanmayı" dedim kararlı bir ses tonu ile. Aramızda ki onca mesafeye rağmen O'nun tuttuğu soluğu bıraktığını görmek bugün için kaldırabileceğimden fazlaydı ama ne olursa olsun O'na bunu göstermeyecektim. Hakim kafasını iki yana salladıktan sonra "Tamam istediğiniz gibi olsun bakalım" dedi ve altı yıllık evliliğimiz tek celsede bitti. Karar açıklandıktan sonra salon hızlı bir şekilde boşaldı.O'nun la karşılaşmamak için acele ile sıktım avukatımın elini. "Teşekkür ederim her şey için" dediğimde gözlerim akıtamadığım yaşlarla yanıyordu. Murat'ın arkamdan "Begüm bekle biraz" diye bağırmasına aldırmadan dışarı attım kendimi.Biraz daha havasız kalırsam bayılacağımı biliyordum . Murat arkamdan yetişip kolumu tutunca olduğum yerde kaldım.O'na karşı hala bu kadar aciz olduğum için kendimden nefret ediyordum ama şuan için elimden gelen buydu. Murat ne diyeceğini bilmez bir şekilde duruyordu karşımda. "Evet" dedim konuşmasını teşvik etmek istercesine.

'Hey Suskun.' diye seslendi Yeni. Hala yürümeye devam ediyordum. Açıkçası söyleyeceği hiç bir şey umurumda değildi artık. Beni düşürdüğü durumu illa ki ona ödetecektim. Ama her şeyin bir zamanı var. Yavaşça ve sakince o zamanın gelmesini bekleyecektim. 'Sana diyorum Efrah.' diyerek kolumdan çektiğinde yüzüm çenesine çarptı. İlk defa bana adımla seslenmişti. Sakin kalmayı umut ederek acıyan alnımı ovaladım. Sızlıyordu. Ellerimi alnımdan çektiğimde gözlerinin üzerimde olduğunu hissediyordum. Hala ona bakmıyordum. Ondan nefret eden duygularım ben daha bir şey hissedemeden yerlerini almışlardı. Hadi ama, onu önemsemiyorken ondan nefret etmem doğru değil. 'Bu kadar üzüleceğini düşünmemiştim.' dedi tıslayarak. Ne demek düşünmemişti. Eski anılarıma geri dönüp, onların içinde kaybolmuştum ben. Tam bir geri zekalı! Her zaman yaptığım gibi söylediklerine cevap vermeden arkamı dönmek için bir hamlede bulundum. Ama bileğimi sıkması buna engel oldu. Ve ardından ekledi 'Bu sefer susmayacaksın Efrah. Bu sefer konuşacaksın.'

Henüz 15 yaşında olan John'u bu kadar korkutan neydi