Ay göğe yükselirken tüm duygular yeryüzüne damlayacak. Tek tek toplayacağız onları, avucumuzun içine alacağız. Gözlerini kapat, diyeceğim, sen gözlerini kapattığında dudağının kenarından öpüp sevgi duygusunu serpiştireceğim yüzüne. Yüzünde parıldayan sevgi parçacıkları, içerisine tutkuyu da katıp karmaşıklaşacak; aşk olacak. Ay'ın fısıldadığı cümleler kulağımıza dolarken kelimelere beraber anlam yükleyeceğiz. Mutluluk duygusu da sevgiye karıştığında kalbimiz Ay'a yükselecek. Biz huzurla gökyüzünü izlerken, kalbimiz tamamen Ay'a ait olacak. Ay, hislerimizin en büyük şahididir.

'Bakın Bay Martin. Size, her ne kadar çok karmaşık olsa da basit bir şekilde olayı açıklamaya çalışacağım. Yaptığım testler ve sizin de olay yeri inceleme verilerinizle elde ettiğim sonuç bu 'diyerek elimle bilgisayarı işaret ettim. 'Radyasyon, DNA üzerinde tamiri zor kırıklar meydana getirerek DNA'nın replikasyonunu yani çift sarmallı DNA'nın kendini kopyalamasını engelliyor. Böylece hücre bölünemiyor veya bölünmeye çalıştığı zaman ölüme doğru yönlendiriliyor.' Simülasyonu ilerlettim. Ekrandaki DNA kırılarak anormal birleşmeler yapıyordu. 'Kısaca canlı bomba etkisi diyebiliriz. Vücudun kendi kendini öldürmesi... Size gelen ihbar üzerine gittiğiniz dairedeki 2 ceset muhtemelen bu yüzden ölmüştü. Tahminlerime göre de ölmeleri 15 dakika ile 1 saat arasında sürmüş olmalı. Ama aynı anda aynı yerde bulunduğu halde hayatta kalmayı başarmış olan Danny Bow'da ise durum çok farklı.' ... Uzun zamandır çeşitli sebeplerle ara verdiğim ve çok güvendiğim kurgumla karşınızdayım. Hikayeme başladığınızda kahvenizi de yanınıza almanızı öneririm. Çünkü bu hikaye eğer bilim kurgu, macera ve biraz da fantastiklik seviyorsanız tam size göre. Uyarı: Wattpad klişelerinden ve imla hatalarından tamamen uzaktır. Başlangıç (Yayınlanma) Tarihi: 18.12.2020

Lacivert ve gri... Farklı kalemlere ait, birbirlerinin zıttı iki mürekkebin rengi. Bu renkler kader adı verilen defterde çakışıp birbirlerine karışmışlardı, ansızın ve habersizce. Artık ikisi de bir olup farklı iki hayatı değil, aynı hayatın satırlarında dans etmeye; kelimeleri ilmek ilmek işlemeye başlamışlardı. Baskınlıkları akrebin ilerleyişine göre değişen iki rengin hikâyesini okumaya hazır mısınız? Onlar ara renklerdi. Onlar arafın rengiydi. Onlar birdi. Onlar hiçti. Ve hiçliğe karışıp sayfalarda yok olma yolculuğunda birbirlerinin kader ortaklarıydılar. Haydi, sayfaları çevirin ve kelimelerin birbirleriyle valsını izlemeye başlayın. K&K

Dertlerin birleştiği o ölümcül noktada şükretti insan. Ağladığı her saniye için kendine kızdı ve ölümü yalvarırcasına diledi. Elinden bir şey gelmeyeceğini bile bile ıslak kirpiklerinde umudu biriktirmeye devam etti. Fakat bilmiyordu. Umut acıya gebeydi. Ve şimdi acının pençesindeki diğer duygulara yelken açma vaktiydi. "Günahlarım benimle, iyilik beni terk etti." *Dört yarışmada birinci olmuştur.

Bir kız düşünün. Onu yaşıtlarından ayıran tek özelliği farkındalığının yüksek olması. Bu farkındalığın ona hissettirdiklerini tahmin edin bir de. Düşünceleriniz arasına, bu kızın kışları sürekli yağmur yağan bir şehirde yaşadığını da ekleyin. Şimdi de genç kızın, her öğle arası, kimsenin olmadığı okulun kamelyasında kulağında kulaklıkları ile kitap okuduğunu düşleyin. Düşlediniz mi? O zaman bir çocuk düşünün tam da şu an. Bu kıza, onu duymadığını bile bile sürekli bir şeyler anlatan bi' yabancı... Tuhaf çocuk... Peki, bir gün bu kızın kulaklığı bozulur da kız yabancının anlattıklarını duyarsa ne olur? Bu hikâyede ben varım, sen varsın, o var. Biz var mıyız, siz var mısınız ya da onlar var mı, bilmem. Tek bildiğim yalnızız. Tekiliz. Tekiz. Farklıyız.

the ides of march is approaching. she is not ready. cover by @clarifications

İzmir'de dünyaya gelen Melek'in doğuştan kaval kemiği eksikti. Bu nedenle bir bacağı da bir yaşında iken kesilmişti. Defalarca ameliyat geçiren Melek, çocukluğundan beri bir protez, bir de sağlam bacakla yaşıyordu. Evet, bu onun için oldukça zordu. Küçüklüğünden beri bir balerin olmak isterdi fakat protez bir bacağı olduğu için bu mümkün değildi. Çocukluğunda, yaşıtlarının alaylarıyla yüzleşince en büyük korkusu acınmak olmuştu. Ona acıyan birçok insan vardı. Melek bu duruma artık alışmış, insanların ona pür dikkat bakışlarından bile artık rahatsızlık duymuyordu. Annesi, ona hep inanılmaz şeyleri yaşamak için yaratıldığını söylüyordu. Babası, Melek'in doğumunda hastaneye yetişmek için kiraladığı motorla hız yaparken trafik kazası geçirmiş, hayatını kaybetmişti. Geriye bir tek annesi kalmıştı çalışıp kızına bakıyordu ta ki merdivenlerden düşüp, felç olana kadar.

"Hikayenin sonunda prens asla ölmez!"

Gizem Gerilim #3 Yaşanmışlıklar keskin bir kılıca büründü, ruhum ortadan ikiye bölündü ve ortaya ağlak bir tablo çıktı. Melek SÖZERİ.

Gölgelerin içinde yaşamalıyım ben. Gölgelere mahkûm olmaya zorlanan bir bedenim, karanlığa ait olmak isteyen bir ruhum var. Hayatımsa yarım, adımın aksine nefessiz. Hayatın bana bir can borcu var ya da belki benim ödemem gereken bir bedeldi yıllar önceki. Yaşamama karşılık. Ben karanlığa ait olmak isteyen bir ruhum, her ne kadar aydınlıkla lanetlensem de. Ve ben, Nefes'im. Her ne kadar nefes aldığımı hissedemiyor olsam bile.