Şarkılar yalan söylüyormuş Baran, kimse kimseyi öldürmüyormuş sevdadan... Şayet öyle olsaydı, girmez miydim benim için kazdığın mezara? Düşmez miydim o dipsiz çukurlara, karanlık kör kuyulara... Şiirler de yalan söylüyormuş Baran, düşülmüyormuş öyle ha deyince... Yürekte yanan yangın, kül etmiyormuş hiçbir bedeni. Şimdi ışıkları söndürmeli, Seni yazan kalemi kırmalı, Ve kalbimin kapılarını kapatmalıyım... İçim çok kanıyor, Ama savaşmalıyım. Tek bir damla gözyaşıma hapsedeceğim seni Baran. Yutkunduğum an gözümden değil, Kalbimden düştüğün an olacak inan.

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

"Yeni düzene soktuğum hayatımda her şeyin yolunda gitmesi bir gün her şeyin mahvolabileceği gerçeğini değiştirmiyormuş maalesef. O gün aşka olan inancımın bittiği gündü. Verilen sözlerin tutulmadığı, herkese karşı güvenimin sarsıldığı, saatlerce ağladığım gündü. Ama nerden bilebilirdim ki gerçek aşkı ondan sonra yakalayacağımı. Her son başlangıçtır derler. Benimkisi de öyle oldu işte. Bitti sanarken her şey yeni başlıyordu aslında. Bu sefer adımlarımı daha emin atıyordum. Sütten dili yanan yoğurdu üfleyerek yer hesabı. Ama hayat beni her defasında daha da zorluyordu. Anlaşılan bu maceranın sonu yoktu..." Hayatta her şey istediğimiz gibi mi gerçekleşiyor ? Kendi ülkenden ayrılıp her şeyiyle sana yabancı olan bir ülkeye taşınmak nasıl bir duygu ? Peki ya her yönden farklı ve dikkat çeken ikizlerin aşkını kazanmak ? Komedi,dram,gizem,aşk ve daha fazlası. Hepsi bu kitabın içinde...

''Yahut gerçekten imkansızdı adamın kadını sevmesi ama gördükçe içindeki güzelliği,baktıkça dışındaki manzaraya sevebilmişti demek.Sahi,adamın kadını sevmesindeki en büyük etken neydi?Belki de adam başından beri seviyordu kadını?Olmaz mıydı?Olabilirdi pekala.'' ◇◆◇◆◇ İsimlerini bile bilmeden birbirinden hoşlanmayan iki genç. Kader ters köşe yapıp,hayattan derslerini almış olan bu iki kişinin hikayelerini ne kadar derinleştirebilir? Sevmeye,kabiliyetin yoksa;o gözlere bakmayacaksın,derler.Peki onlar gözlerine bakarken,birbirlerine olan sevgilerini de şiir yaparlarsa? O zaman anlarlar mı yaralarının birbirine denk geldiğini? ◇◆◇◆◇ ''Bir insan nasıl hem yakınımda hem de uzağımda olabiliyordu ki?Dokunsan dokunabilirsin aslında,fakat dokunamıyorsun işte.Fiziksel olarak değil;ruhuna,kalbine dokunamıyorsun.''

Henüz 9 yaşında bir çocuktu Ömer...Aile baskısı yüzünden pek dışarı çıkamazdı ama aklı fikri dışarda gezmekti...Karşı apartmanında Almanya'dan gelen bir kızın anneannesi oturuyordu.Daha 9 yaşında ilk gördüğü an mutluluktan ağlamıştı.Evet,aşık oluyordu.Daha önce hiç hissetmediği bir hissi yaşamıştı o an...Ancak kızın ona yüz vermeye hiç mi hiç niyeti yoktu.Her sene gelip 2 ay civarı burada kalan bu davranışlarına anlam veremediğimiz kız, bu çocuğun çok canını yakacaktı,daha ilk günden belli etmişti zaten.Neyse yıllar yılları kovaladı,6 sene geçti aradan...Bu 6 senelik süre zarfında Alman kızımız gram arkadaşlık kurmaya niyetli değildi.Ömer 15 yaşına geldiğinde belki de hayatının en büyük darbesiyle karşılaştı...O aşık olduğu,uğruna ailesini bile tanımadığı Beşiktaş'ı bile hiçe sayan Ömer'in,en eski ve en yakın arkadaşıyla çoktan sevgili olmuşlardı bile...O an aklına gelen tek şey ölmekti...Sadece ucuz sıradan bi ölüm...Ömerin bakmaya bile kıyamadığı gözleri başkası harcıyordu...

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

ARKADAŞLAR VOTELERİNİZ VE İLGİNİZ İÇİN ÇOK TEŞEKKÜR EDERİM

Bir kadının, yirmi altıncı yaş gününde alabileceği en güzel hediyeydi, Ateş. Ve İdil hayatında aldığı her bir pırlanta ve elmastan, pahalı araba ve kıyafetlerden, vücuduna pelesenk olan küçük, altın pırıltılarından daha güzel olan bu hediye için, şükredecekti günün birinde...

Bölümler geri gelmemek üzere yayımdan kaldırılmıştır. İlk yayımlama tarihi: 23.02.2014 ❝Tüm hakları saklıdır! Benden izinsiz alınamaz, satılamaz, çoğaltılamaz! Aksi halde yasal işlemler başlatılacaktır, bilginize.❞