Kimsesiz bir hayatın içinde boğuşuyordum. İhtiyacım olan tek şey sadece bir "umut" tu. Onu çözeyim derken kokusunda yalnızlığımı unuttum ve o artık benim umudumdu.

Yaşanacaklardan kaçmak mı gerek,yoksa peşinden koşmak mı? Artık bulunduğum bu kafesten gitmek istiyorum. Kararsızlıklarımdan ,hayal kırıklıklarımdan ve içinden çıkamadığım o sırlardan... Bütün imkansızlıklar bu başlangıçta sanki.Tam her şey yolunda derken çıktığım bu yolda karmakarışık olan kalbimi ve aklımı iyice kaybettim . Cesaretime ve özgürlüğüme tam olarak kavuşma vakti. Gerçek aşkımı, ummadığım bir anda karşıma çıkan Feza da mı bulacağım? Yoksa geride bıraktığım imkansız sandığım aşkımın aslında imkansız olmadığını acaba çok geç mi öğreneceğim? Sahi, olmayacak şeyler bir gün olur mu ? ''Bugün sahile gitsek olmaz mı?'' İpek'in sözüyle kendime geldim birden. ''Olmaz olur mu hiç? ''