7.Norfolk Dükü Arthur Wesley ile Granville Kontu John Sheridan ; Eton Kolejindeki eğitim yıllarından bu yana arkadaştırlar. Bu arkadaşlığı çocukları arasında kurulan bir evlilikle daha ileriye taşırlar. Kontun kızı Leydi Lavinia bu evliliği sevinçle karşılarken ; Dükün oğlu George, Norfolk dükalığının varisinin fakir olarak nitelendirilebilecek bir kontun kızıyla evlenmesinin asil soyunun aşağılanmasından başka bir şey olmadığı kanısındadır... Büyük bir aşkla evlendiği kocasının aslında kendisini hiç sevmemiş olduğunu henüz mihraptan inmeden öğrenen Leydi Lavinia; yaşadığı büyük hayal kırıklığına karşın pes etmeyerek kocasının sevgisini kazanmak için savaşacaktır. Kocasına olan büyük aşkının ikisini birden sarıp sarmalayacağı ve George'un kalbindeki buz kütlelerini kıracağı inancındadır. Ne var ki henüz 6 aylık evliyken kayınpederinin ölümü planlarını alt üst eder... 8.Norfolk Dükü George Deverell Wesley'nin dükalığın başına geçtikten sonra yaptığı ilk icraatı bu utanç evliliğini sonlandırmak olur ve hamile karısını süresiz olarak büyükannesi Margaret'ın Dewonshire'daki çiftliğine gönderir. Zavallı bir kontun soyundan gelecek olan bir çocuğu varisi olarak kabul etmesi mümkün değildir. George'un planı hazırdır. Çevresindeki servet avcılarından korunmak için bir süre bu evliliği sürdürecek ve soylu bir leydiyle evleneceği zaman karısından boşanacaktır. Yıllar sonra büyükannesinden aldığı bir mektup üzerine Dewonshire'a gider. Karısı ve kendisinin minik bir kopyası olan 4 yaşındaki oğlu John ile karşılaşması onda hiç ummadığı hisler uyandırır. İçerisinden çıkmasının mümkün olmadığı bir pişmanlık girdabında sürüklenmeye başlar.

Yalan...Pembesi,beyazı olmayan tek rengi koyu siyah olan yalan.Masum sıfatının ardına gizlenen vicdan azabına gebe bir yalan. Bataklığa batarcasına batılan kurtulma nidalarıyla birlikte yok olduğun yer,yalan. ihanet #1 ayrılık #1 hamile#1 yalan#1 güzel#1 sıla#1

Bu dünyada kaç kişi aşık olup evleniyor ki? İşte Sahra ve İmran'da zoraki evlilik kurbanı iki gençti. Ama Sahra'nın bu evliliğe evet derken birde gönlünde ömrü boyu tutacağına inandığı bir sözü vardı. İmran'ın kalbinin kapıları gittikçe açılırken, Sahra kilit üstüne kilit vuruyordu. Sahra! okudukça içinde kaybolacağınız muhteşem bir aşk hikayesi... Yazar: CANAN TAKAN Tanıtım:ASLIHAN SARANGHAE ilk hikayem ve dolayısıyla merak içindeyim. yorum ve vote bekliyorum :) hikayeme kıymet verip okuyan bazı arkadaşlarımdan tanıtım mesajları geldi ve geldikçe buraya ekleyeceğim :) umarım başlarken size yardımcı olur...

Arkadaşlar bu hikaye kitap olacaktır bu yüzden sadece alıntı ve duyuru paylaşımı yapılacaktır.

Hissettiğim tek şeydi hissizlik. Bir cehennemin içinde olduğum kesindi. Çünkü O, kesinlikle bir iblisti. Ben, hayat denilen bu korku filminin kurbanı; O ise canavarıydı. Onun hayatı gizemli bir kara kutudan faksızdı. Ve benim, ne yazık ki onun şeytanlıklarla dolu hayat kutusunu açacak bir anahtarım yoktu.

Bir karar, bir insanın tüm hayatını değiştirebilir miydi? Umutlarını kurutabilir miydi? Gökkuşağının renklerini silebilir miydi gözlerinde? Bir adam, bu kadar acımasız olabilir miydi? Geride bıraktıklarını unutmaya çalışmak ne kadar doğruydu? Yeni bir sayfa açılmıştı, Buke için. Ancak bu sayfa bembeyaz değil, kapkaranlıktı.

|. "Tamam... Gelelim asıl konumuza. Sen de görüyorsun Yekta. Ne sen,ne de ben mutlu değiliz! Neden bize bunu yapıyorsun? Artık bir evladımız var. Aramızda yaşananları ona yansıtmak istemiyorum,ama biz mutsuz oldukca onu nasıl mutlu yapacağız? Lütfen boşanmayı kabul et ve buevrakları imzala!" 'Demek karısının derdi buymuş' diye düşündü Yekta. Yine boşanma konusunu açmıştı. "Bizi sen mutsuz yapıyorsun Gülçin. Olanları büyütmesen mutlu bir aile ola biliriz! Sana kaç defa söyleyeceğim? Biz boşanmayacağız!" Yektanın sesini yükseltmesiyle Gülçinin gözü meyve bıçağına sataştı. Ani bir kararla bıçağı aldı ve sağ elinin bileğine dayadı. "Hey... Ne yapıyorsun?! Gülçin bırak şunu! Çocuk oyuncağı değil!" Gülçin gülerek kocasına baktı. Bu gülüşü acıdandı. Anlamıyordu... Kocası mutsuzluğunu,düşüncelerini,hislerini anlamıyordu. "Anlamıyorsun Yekta... Mutsuzum... İstemiyorum işte. Seni İ-S-T-E-M-İ-Y-O-R-U-M! NEFRET EDİYORUM SENDEN!" Yekta endişeli ve korku dolu gözlerle karïsını izliyordu. Ondan böyle bir hamle beklemiyordu. "Güzelim, bırak elindekini. Bak hall ede biliriz. Hadi önce bırak şu bıçağı!" Gülçin daha fazla gülmeye başladı. Hall ede bilirlermiş. Ede bilseydiler şimdi bu halde olmayacaklardı. "Öldürürüm kendimi Yekta! İnan yaparım! Kabul et işte!" "Bizim bir çocuğumuz var Gülçin. Hiç olmazsa onu düşün. Onun anneye ihtiyacı var." Yekta karısını nasıl ikna edeceyini bilmiyordu. Bıçağı ana damarının üstüne bastırıyordu. Daha da yaparsa sonu kötü olurdu. Yektanın gözleri dolmuştu bile. Karısı ne hale gelmişti. "Sen düşünüyorsun mu onu!? Onu mutlu ede bilmek için önce benim buna inanmam lazım,ama sen izin vermiyorsun! Kabul ediyor musun?" "Yapma,lütfen..." Gülçin Yektanın kabul etmediğini anladığında bıçağı daha da bastırdı. Kan görünmeye başladığında Yektaya son kez baktı. Yektaysa

Kumar, sigara ve daha nice bağımlılıkları yüzünden ailesini yerle yeksan eden Özgür. Ailesini ayakta tutmak için canının son raddesine kadar direnip çöken Serdem... Altı yaşında annesi ile bir başına kalan Mert ve onun bütün sorumluluğunu tek başına üstlenen annesi... Hiç beklenmedik bir sondu onların ki. Hayatlarını ne denli kasıp kavuracağından habersizdi her ikisi de. Şimdi o sonu yaşıyorlardı, başlangıcı geri de bıraktıkları, nerede yalpalayıp tökezleyeceklerini bilmedikleri bir sonu... 15.08.2016 - #204 Genel Kurgu 31.12.2016 - #201 Genel Kurgu 01.01.2017 - #127 Genel Kurgu 02.01.2017 - #115 Genel Kurgu 23.03.2017 - #114 Genel Kurgu

Jade et Samuel. D'un côté, une jeune femme réservée, travailleuse et dotée d'une gentillesse inquiétante, qui a dû jongler entre ses études et les responsabilités familiales après la mort de sa mère. De l'autre côté, un architecte égoïste et apathique vivant une vie imprudemment remplie. Deux êtres qui semblent au premier abord totalement différents voient leur chemin se croiser grâce à un destin nommé Édouard Huguet. Leur mariage dévoile leurs passés, leurs blessures, et surtout, leurs plus grandes peurs. Mais que faire lorsque l'on devient simple spectateur de sa vie ? Lorsqu'il devient difficile de savoir si on aime, ou si on pense aimer... [ En cours de réécriture ]

Kızgındı. Öfke tüm bedenini sarmıştı. Kırmızı dudaklarını büzmüş, sarı saçları kuş yuvasına dönmüştü. İnce parmaklarını hışımla çantanın olduğu masaya çarpıp öne doğru eğildi. "Çocuklarım nerede?" diye öfke ile bağırdı. Hamza gözlerini genç kadının öfkeli yeşil gözlerine çevirdi. Sonra yavaş yavaş tüm yüzünde gezindi. Biraz aşağıya inip beyaz gömleğinden gözüken derin göğüs dekoltesinde takılı kaldı. Bu kadın Hamza'nın sonu olacaktı. Eski karısı... Çocuklarının annesi... Artık küçük düşmanıydı, küçük ve huysuz...