Artık hiç bir şey eskisi gibi değil. Ben de öyle. Çok dikkat etmiyorum uzun süredir kendime. Kılığıma kıyafetime... Çorapsız da basıyorum artık yere. Eskisi gibi de korkutmuyor beni ne grip ne nezle. Nane limonun iyi gelmediği daha büyük sıkıntılarım var herkez gibi benim de. Takılmıyorum artık şu her kış ve bahar şişen bademciklere. Çok sıcak yada çok soğuk şeyler yiyip içmem , Hepsi hepsi bir kaç gün gene. Olup biter geçer gider. Ama canımı yaka yaka yutkunduğum şeyler var. Olup bitmeyen , geçip gitmeyen Zaman zaman yine uykusuzluk çekiyorum ama... Çokta takılmıyorum artık bu uyku konusuna , Uyuyunca geçmeyen şeylerin olduğunu anladığımdan bu yana.....

In which a girl can't go a day without an anxiety attack and a boy can't go a day without noticing

Bu hastaneden çıkış zor!!

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

Bir çocuğun kızı terk etmesiyle başlamıştı herşey. Neden gitmişti öylece? Kız hak etmişti belki,belkide çocuk öyle istemişti. Peki ya ikiside masumsa? Çocuk kızı bu denli severken bırakmasının nedeni önemsizdi belki kız için. Çünkü tek düşündüğü 'sadece bir kez anlatabilseydim'di yada onu öylece bırakmasına üzülmüştü. Aradan 3 yıl geçse bile hiç vazgeçmemişti kız. Peki ya çocuk? O da vazgeçmiş miydi? Sahi bu uzak kaldıkları, ölümle burun buruna geldikleri zaman zarfında birbirlerine olan aşkları değişmiş miydi? Peki ya siz? Siz onların, Defne ve Göktuğ'un hikayesinin derinliklerine inmeye hazır mısınız ???

"Kaçtık, kaçırıldık, yakalandık, öldürüldük, öldürdük, bıçaklandık, kör olduk, savaştık, güçlerimizi kullandık, devrim yaptık. Ama bütün bunlar içinde doğru yaptığım tek şey sana aşık olmaktı Endre Morai." ------------------------- Lucia ve arkadaşları kendi Dünya'larından kovulup Andromeda'ya geldiklerinde Gündüz Güneşi parlamaya başlamıştı. O, okuyucuydu ve Tanrıça'ydı. Eve geri dönmesi için tek yolu güçlerini keşfetmek, gelecek kitabı Kandelya'yı bulmak, enerji taşı Safir'i kullanmak ve büyük savaşı kazanmaktı. Ancak bunları yapması için geleceği okumalı ve hükmetmeyi öğrenmeliydi. Ve kesinlikle aşık olmamalıydı. -------------------------- "O güçlü olabilir. Kral yada Prens olabilir. Üstün yetenekleri olabilir. İstedikleri kadar güçlü olabilirler Lucia, ama ne var biliyor musun? Sen bir Tanrıça'sın. Ve ben sonsuza dek seni korumaya and içiyorum." --------------------------

Merhaba, yeni bir hikâye yazıyorum. Umarım beğenirsiniz. Hikaye , aşk , arkadaşlık, sevgi içeriyor genellikle. Bazen kin ve nefret de var. Bazen de öfke.. İki "eski" yakın arkadaş aynı çocuğa aşık oluyorlar ve... Neyse ; daha fazla spoiler vermeyeyim. Okuyunca öğrenirsiniz. Hikayemi seveceğinizi düşünüyorum. İyi okumalar, sizi seviyorum...^o^

İnsanlardan uzakta bir kız tüm sadistliğiyle ve çetesi kimseye acımıyolar.Ve belalı sadist kızınıza aşık olan bayımız .Kızımız haliyle bayımızada acımıyor ...Kızımız sadece çetesiyle takılıyor...Bayımız kıza ne kadar yakınlaşmak istesede... Hadi bakalım başara bilecekmii....