O, oldukça yakışıklıydı . Kabul ediyorum. Ama, o benim, SAPIĞIMDI. Meriç . Annesi ve babası onu terk etmişti.O da ailesinden miras kalan fazla parayla bir ev tutmuş orda oturuyordu. Amcasının bir holdingi vardı ve o da o holdingin %30uyla en büyük hisseye sahipti. Asya . Ailesi sürekli geziyordu ve eve uğradıkları yoktu. Kafaya birini taktımı o kisiyle uğraşmadan durmazdı. Meriç psikopattı doğru, ama Asya ondan daha psikopattı. Asya duygusal olsada yine de psikopattı... Her hikayede kötü erkek , masum kız olur. Fakat bu hikayede ikiside psikopattı. Onların aşkı hicbirine benzemiyordu... (Arkadaşlar daha yeni basladım yeni bölümleri elimden geldiğince yazacağım. Ha birde ben yorum yapamıyorum. Bu yüzden ya özele yazın, ya da hikayeye yorum yazın ama cevapları diğer bolume veririm. Sizi seviyorum ♥♡シ)

Babamın iflası üzerine evimizi arabamızı herseyimizi satıp İzmir'e taşınıyorduk . Biz yarın sadece bu şehri değil paramızı , gücümüzü , saygınlığımızı , dostlarımızı terkediyorduk . En ağırıda arkamda beni seven kime kalmamış olmasıydı . Tıp kı annemle babam ın dostları gibi benimde arkadaşlarım iflasımızın yüzüne benden uzaklaşmışlardı . Sahi ya bende aynısını yapmaz mıydım ?

Aşk hiç bu kadar karanlık olmamıştı... Bir tarafta zenginlik ve lüks içinde yaşayan Buket, bir tarafta herkesin korktuğu, tehlikeli ve insafsız Kağan! Buket'in hayatı babasının iflasıyla değişir ve eski kusursuz günlerini İzmir'de bırakarak zorlu bir yaşam süreceği Ankara'ya taşınmak zorunda kalır. Buket, çevresine ve yeni başladığı liseye uyum sağlamaya çalışırken öyle büyük bir hata yapar ki her tavrıyla belayı temsil eden Kağan'ın tüm dikkatini üzerine çeker. Hiçbir sınır tanımayan Kağan, Buket'e olan öfkesini göstermekten geri durmaz. İkisi de birbirinden ölesiye nefret ederken, kaçınılmaz sona doğru adım adım yaklaşıp kendilerini imkânsız bir aşkın içinde bulurlar. Tehlike, bir gölge misali Buket'in üzerine çöktüğünde, Kağan'ın ürkütücü karanlığını aşkıyla aydınlatabilecek mi? Yoksa etrafını saran karanlığa yenilerek ruhunu siyaha kaptırıp yok olup gidecek mi?

Masum bir genç kız ile Bencil bir genç adamın hikayesi, bakalım nasıl bir karsılasma bu iki genci bir araya getirecek? :)

Her şey,bir erkeğin hapşırmasıyla ve benim"Çok yaşa!"diye bağırmamla başladı...

"-Mış..." gibi yaptım ben hep; Güçlüy-müş gibi Canı hiç yanmaz-mış gibi, Ve hep Yaşıyor-muş gibi!"

İki tane yakın arkadaş düşünün. Düşündünüz mü? Tamam. Her zaman ki gibi dışarı çıkarlarsa ve geldiklerinde onları kötü bir sürpriz bekliyorsa sizce ne olur? bu sürpriz sonucu başka bir şehre taşınmak zorunda kalırlarsa ve herkesten şüphe duyarak yaşarlarsa?? KAREL sadece onların bildiği şifreleriydi...

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

Hayat iki kirpik arasında acılı bir mesafe. Bazıları bu yolun sonunda çeker acıyı, bazıları doğarken, bazıları hiç çekmez, bazıları onunla yaşar... Eylül kurtulamadı vedanın olduğu bir dünyada acılı sonlardan. Korkusuz yürür bazıları bu yollarda; koşulsuz, şartsız. Yağız koştu her kötü sonun peşinden onu da içindeki fırtınaya çekerken... Bir ölüm şarkısı fısıldanır bazı kulaklara, ölüm değildir bu, bundan sonraki hayatını yansıtır sana. "Hayatına hiç girmemeliydim. Ben uzaktan yakıştım senin yanına. Yaklaşırsam ikimiz de yanardık. Ben kül oldum ama hala seni yakmaya devam ediyorum. Kimsenin söndürmesine de izin vermiyorum, ben de söndürmüyorum. Tam buz tutacağım dediğin anda daha da harlanıyor ateşim, sönmek bilmeyen ateşini daha da alevlendiriyorum. Peki sönmüş bir kül alevli bir yangının başlangıcı olur mu? Özür dilerim güzelim, ben senin başlangıcın oldum..." Tüm hakları Epsilon Yayınları'na devredilmiştir. İsim, konu ve kapak çalınma durumunda yasal işlem başlatılacaktır. Kaynak gösterilerek tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.