Gülmek mi istiyorsunuz, sizi şöyle alayım...

"Özür dilerim." "Dileme.Ben özür diliyor muyum? Sana köpek gibi aşık olduğum için senden özür diliyor muyum?" *** O benim öğretmenimdi, bana nasıl güzel sevilir o öğretti.

On altı yaşımda öldüm ben.Yaşarken adeta bir ölüye döndüm , hayallerim düştü yanaklarımdan.Düşünemedim hiç bir şeyi.Daha doğrusu düşünmeye gerek duymadım.Ve bir gece sabaha devrolurken öğrenmiştim ; Ben bir vampirdim. Kirli sayfalarım silinecekti ve temiz bir sayfaya yol açacaktım .İstemiyordum.Normal bir yaşantım varken aksiyona ne gerek vardı ki ?Ama kabullenmem ve üstesinden gelmem lazımdı.Hayal kurmayı bırakıp gerçek yaşantıya dönmüştüm.Yada dönecektim , ama bu hiç kolay değildi.Unutturmam lazımdı artık , beynime kazınmış kötü anıları.Geçmişimiz her ne kadar silinse de gelecekte gelecekti tekrar karşımıza.Ve tekrar silmeye gücümüz olmayacaktı.Ama ben bunu başarmak zorundaydım,her ne kadar kötü şeyler yaşayacak olsam da dik durup üstesinden gelmem lazımdı.Ve yapacaktım bunu.Hava yavaş yavaş aydınlamaya başlıyordu.Ay yok oluyor ve güneş doğuyordu.Birlikte asla duramazlardı.Güneş batarken ay yerini alıyordu , ay batarken ise güneş.Bende kendim gibileriyle birlikte olabilirdim normal insanlarla değil. Her şeyin bir düzeni vardı .Normal insanlar varken benim gibiler onların yanında yaşayamazdı. Ve ben bu düzeni öğrenene kadar kendim gibi olanlarla kalacaktım.

Kimsenin kimseden bir farkı yoktur aslında. Sadece biz görmek istediğimiz gibi görürüz. Fakat bir gün o gözümüzdeki kördüğüm çözüldüğünde, ya da şöyle mi demeliydim? Gerçekler sırtımızdan bıçakladığında. Bir gün gerçekler sırtımızdan bıçakladığında ölürüz. Aslında bir taraftan da yaşıyoruzdur. Nasıl, neden, kim için yaşadığımızın farkında dahi olmadan. Kısaca özetlersek; yaşayan bir ölü gibi. Buydum işte ben. Sırf gülmek için gülüyordum hayata. Oysaki hayatımda hiç içtenlikle gülmemiştim. Ta ki o gelip beni derin, karanlık ve sessiz çukurumdan çekip çıkarana kadar. Güvenemiyordum da ona bir yandan. Çünkü bunun öncesinde o kadar çok güvenmiştim ki artık beynim algılamak istemiyordu. Önümde engellerim vardı benim. Bitmek bilmeyen engellerim. Geçmişim bir hançer gibi saplanıyordu. Her şey üst üste geliyordu ve ben boğuluyordum. Belki de ben hayatım boyunca bir daha asla mutlu olamayacaktım. Ta ki o tüm engelleri karşısına alıp yaralarımı sarıncaya kadar.

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.