Parkta otururken ağlama sesi ile çalılıkların arkasına baktım. Ağlayan bir çocuk vardı. - Merhaba ben Aysu senin adın ne tatlım - Benim adım Gökmen. - Peki Gökmen neden ağlıyorsun annen Nerede. - Benim annem yok ki Su ""Evimize gelen su perisi hoşgeldin "" . HERHANGİ ÇALINTI DURUMUN DA YETKİLİ MERKEZLERE BAŞVURULACAKTIR. KİTABIMDA Kİ ÇOCUK KARAKTERİNİN RESMİNİ İZİN ALARAK YAYINLADIĞIM ICIN RESİMLERİ ASLA ALMAYINIZ !! Yayınlanma tarihi : 16-01-2016

DÜZENLENİYOR.

Kendisini kaçıran adama bağlanan mal bir kız, ve kaçırdığı kıza aşık olan bir gerizekalının hikayesi.

Gözlerime bakan gözleri dudaklarıma kaydığında kalp atışlarım deli gibi hızlandı. Dudakları dudaklarımı bulduğunda ise artık nefes alamıyordum. Elleri tshirtümün altına kaydığında dokunduğu her yer sanki alev alıyordu. Daha sonra tshirtü kafamdan sıyırıp yere fırlattı. Bakışları bir müddet göğüslerimde gezdiğinde utançtan kıpkırmızı olmuştum. Daha önce hiçbir erkek tarafından görülmeyen yerlerimi ilk o görüyordu. Tekrar beni öpmeye başladığında ileri gitmek istediğini anlamıştım. Ona dur demem gerekiyordu fakat diyemiyordum. Fakat daha sonra vücudumda gezinen elleri şortuma kaydığında elimle elini tuttum ve onu durdurdum. Ona aşıktım, onun için her şeyi yapardım. Fakat buna hazır mıydım ?

Sürtük annem ve gereksiz babamdan başka kimsem olmağı için onlara katlanmak zorundaydım. Tanrım rezalet. Bu şehirdeki herşey bok gibi diyordum içimden. Ta ki mavi gözlere karşılaşana kadar.

ŞİMDİ EPSİLON YAYINEVİ KATKILARIYLA TÜM KİTAPÇILARDA... ------- "Biz, aynı rengin iki farklı tonuyduk. Bir yanda soğuk bir gecenin üzerine dökülen ay ışığı, diğer yanda kar yağarken bile parıldayan bir güneş... O ve ben, birbirinden uzak ama aslında bir o kadar yakın iki kişiydik. O ateş, ben baruttum. Temasımız son derece yakıcı olabilirdi ve birbirimizden uzak durma ihtimalimiz, bir buzulun ortasında can çekişen kıvılcım kadar yetersizdi. Kimisi buna kader diyebilirdi, kimisi tesadüf... Ne söylendiğinin önemi yoktu; şu noktada önemli olan tek şey ateşin kuvvetiydi."

Ayrı bir eve taşınmak başta çok güzeldi. Hele ev arkadışınız en yakınınızsa. Ama sonra o evi başkaları da alır ve tanımadığınız insanlarla yaşamak zorunda kalırsınız. Alışırsınız hem de çok alışırsınız. Ve bi bakmışsınız ki onsuz yaşayamazsınız.

Ben Başak! Bu yaz kardeşim ve abimle kuzenlerinin yanına gidiyoruz fakat evde beklenmedik bir sürpriz var

"O asla annemin yerini alamayacak!" En çok söylediğim ilk beş kelime nasıl sadece iki ayda bu hale gelmişti? Dokuz aydır annesizdim. Üç aydır annem vardı. Ama benim annem değildi. Üstüne, sanki annemin artık olmadığı gerçeği yeterince yakmıyormuş gibi, bir de üvey kardeşim vardı. Sanki o kadar yerin dibine batmıştım ki, cehenneme ulaşmıştım.