"Ben sana güvendim." dedi ardından zihnimdeki o ses. Ve ben o anda ona yüzlerce yüz verdim. Yüzlerce beden, yüzlerce bakış, yüzlerce duruş ve yüzlerce dokunuş. "Bak, Geçmiş..." dediğinde de titrediğimi hissettim. Bana kimse Geçmiş demezdi, kimse benim Geçmiş olduğumu, geçmişe ait olduğumu bilmezdi. "Ben senin geleceğindeyim." dediğinde ona inandım. Nedensiz ve koşulsuzca, ansızın boşlukta olduğum bir anda... Ona inandım. Sonra kollarımı kaldırıp yağmaya başlayan ve hızlıca şiddetlenen yağmurda olabildiğince ileri atılarak kendimi okyanusa bıraktım. Okyanus... Buz dağlarıyla gemileri parçalayan, küçük balıkları büyüklere acımasızca yem eden, defalarca cinayet işleyen o okyanus, şimdi benden hediye olarak bir beden alıyordu. Kemiklerimin tümünün sızladığını, gittikçe derinlere inerken yüzeye ulaşmak için çabalamadığımı, suyun tuzlu tadıyla beraber burnumun sızladığını ve nefes almaya çalışırken aslında yaşamayı istemediğimi hissettim. Bir kurban seçtikten sonra en az Pasifik kadar katil olup, karanlığın içinden yarılarak gözlerimi açtım. Bir yataktaydım. "Uyandırdım mı?" dedi yanımdaki adam. Başımı salladım. "Hayır." dedim sakince. Sonra gözlerimi kapattığımda "İyi uykular sevgilim." dediğini duydum. "Biliyorsun, bunların hepsi geçecek ve yeni bir geleceğe birlikte atılacağız."

"Sen," dedim yeniden başka bir konuya geçerek. "Ben bir silahsam sen o silahtan çıkan kurşunsun." Ardından dudaklarını saçlarımın arasında hissettim. Öpmüyordu ama her an öpmeye hazır gibi orada duruyordu, hissediyordum. "Sen, Nefes." dedi benim gibi. "Ben yeniden cehennem olmuşsam, senin ateşin yüzünden." *11.04.15 Aksiyon #2* On Sekiz #1*

Kont, Beria'ya bir mektup bırakmıştı ve bu sadece bir cümleden ibaretti. "Çalınan kuşlar bizimdir, sokaklara dökülün."