İnsanlar katil mi doğarlar? Onların...vahşi insanların bir kalbi yok mudur? Yoksa onlar toplumun dışladığı zavallı, şanssız insanlar mıdır? Gerçekten suçlu onlar mı? Hayır, hayır gerçek suçlular hapiste değil. Gerçek suçlular dışarıda. İşte, orada! Karşı kaldırımda yürüyen kadın! Orada, lüks arabasında telefonuyla konuşan adam! Kafanı kaldır ve aynaya bak! Bak, orada! Anlamaz gözlerle aynaya bakan çocuk, SEN...

"Görünen yalnızca bir sanrıdan, görünmeyen ise geçmişe ait bir yangından ibaretti." Elif, sıradan bir günün ardından durakta beklerken onun dünyasına asla ait olmadığını fark ettiği gizemli bir adamla basit bir sebepten tartışır. Bu tartışmanın ise hayatını altüst edeceğinden habersizdir. Kısa bir süre sonra bir hastane odasında uyandığında nasıl büyük bir belaya bulaştığını anlayacaktır ama her şey için çok geçtir. Gizemli adam, Elif'in tehlikede olduğunu söylüyor ve bu tehlikeden kurtulmanın tek yolunun onunla evlenmekten geçtiğini iddia ediyordur. İddiası bir tuzak, sahte evlilik vaadi bir yalan, sırları ise gerçektir. Ancak hissetmeyi bilmeyen bu adam ona ilk gördüğü andan itibaren âşık olmaya başladığında işler içinden çıkılmaz bir hal alır. Yaşama talihini avlayan bu adamın adı ise Siraç Vuslat'tır. "Sen," dedi kalabalığın ardından sıyrılan sesi. "Yalnızca kör talihini avladın." O an şimşek çaksaydı, onun buz gibi sesini taklit etmiş olurdu. "Seni tekrar bulacağım." Uyarı: Yetişkin okurlar içindir.

" Mum olmak kolay değil, ışık saçmak için önce yanmak gerek."

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."