Katiller ne kadar kötü olabilir? Kurbanlar ne kadar bağırabilir? Dedektifler ne kadar koruyabilir? Dedektif Evelyn Johnson, kan dondurucu cinayetlerle uğraşırken, sizde ona ortak olmak ister misiniz?

"Korkuyor musun?" "Korkmuyorum." "Korkacaksın, Mahpeyker."

Harika ! Cidden harika ! Evden atıldım, işten kovuldum ve iki yıllık sevgilimden ayrıldım. Günüm nasıl daha güzel geçebilir ki ?! Elimle kısa bir işaret yaparak, bu yağmurda durdurmaya çalıştığım sekizinci taksinin içinde müşteri var mı diye bakmaya çalıştım. Taksi, önümde durduğunda şoför amcaya gülümseyerek arabaya bindim ama koltuktan daha yumuşak bir şeyin üstüne oturmuştum. Şaşırarak kafamı çevirdiğimde, hiçte tanıdık olmayan bir yüzle karşılaştım. "Ne oluyor be ?!" İçimde ki Anadolu kadınıyla harmanlanmış kenar mahalle dilberi yine kendini konuşturmuştu. Hemen adamın kucağından inip yan tarafa kaydım. O'nun ise kaşları çatıktı. Soruma cevap verme gereği bile duymadan konuştu. "Taksiyi önce ben durdurdum. Lütfen aşağı inin." "Yok ya ! Önce ben durdurdum beyefendi ! Tepemin tasını attırmamanızı öneririm." Elimi saçlarımın arasından geçirdim. "Amca sen söyle, hangimiz önce bindik ?" "Müşteri müşteridir kızım." "Çıldıracağım ya ! Bakın hemen taksiden inmezseniz-" "Ne olur inmezsem ?" "Bu olur !" diyerek kravatını canını yakacak şekilde çekip camdan aşağı attım. "O sevgilimden hediyeydi !" diye arabadan inen adama el sallayarak taksiciye arabayı hareket ettirmesini söyledim. Arkamdan bağırdığını duyabilmiştim: "Bunun hesabını vereceksin Kızılcık !"

Hiç birşeyi umursamayan bir genç ve en ufak şeylerle bile mutlu olabilen bir kızın hikayesi... Günün birinde, hikayenin sonunda şeytan meleğe aşık olur fakat her son yeni bir başlangıçtır... Bu hikayeyi arkadaşım Ece Okçabollu ile birlikte yazıyorum.İyi okumalar :))

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Benim yaşadığım olaylar var garip gelebilir çok uğraştïm :-) O:-)

Baran sinirle saçlarını karıştırmıştı. Nasıl olurda düğünden bir hafta önce evleneceği kadının kaçmasına izin verebilmişti? ''Şimdi ne yapacağız Baran?'' Ali sorduğunda bu sorunun cevabı Baran'da olmadığı için bağırmıştı. ''Nereden bilebilirim?!'' Ali ve Baran kavga ederken kapı hızla açılmış ve dikkatler o tarafa çekilmişti. ''Onu buldum!'' Kapıda heyecanla elinde telefonla duran Egemen hızla Baran'ın yanına gitmiş ve telefonu ona doğru uzatmıştı. ''İşte burada.'' Baran telefonun ekranına bakarken sinsice sırıtmıştı. ''Benden kaçabileceğini mi sanmıştın küçük hanım?'' Baran rahatlıkla arkasına yaslanırken fark edemediği bir şey vardı. Kamera kayıtlarında gördüğü kişi yakında evleneceği kişi değil, sadece ona çok benzeyen birisiydi... ------- Arkadaşlar bölümler yeniden düzenleniyor. 2016 da yazdığım yazı betimlemelerinin neredeyse hepsini değiştiriyorum. Bu yüzden okurken kafanız karışabilir. Tavsiyem düzeltildikten sonra okumanız. Bu yüzden önce Secret Crush isimli kitabıma başlayabilirsiniz. Teşekkürler 🙏🏻 Düzenlemeye Başlama Tarihi: 30.01.2023 Tahmini Düzenlemeyi Bitirme Tarihi: ??.02.2023

Ayrı bir eve taşınmak başta çok güzeldi. Hele ev arkadışınız en yakınınızsa. Ama sonra o evi başkaları da alır ve tanımadığınız insanlarla yaşamak zorunda kalırsınız. Alışırsınız hem de çok alışırsınız. Ve bi bakmışsınız ki onsuz yaşayamazsınız.

Ben Alya. Ergenlik ortalarında bi kızım . Normalde benim yaşımdaki bi kızın 40 50 kilo civarı gibi olması lazımsa ben kesinlikle normal değilim. Anormallikte boyut atladım resmen. Uzun zamandır da böyleyim. İlk başta insanların durmadan benimle dalga geçmeleri çok sinirimi bozsa da bir süre sonra alışmaya başladım. Ama alışmam bu halimden memnun olduğum anlamına gelmiyor. Vücudumdan nefret ediyorum. Ben bile kendimi sevmezken başkası nasıl beni sevebilir ki ? Ama bazen hiç bir şey düşündüğün gibi olmaz. Mucize diye bi şey var sonuçta. *Okumakta olduğunuz ya da okuyup "Bu ne lan?" diyiceğiniz bu hikaye tamamen ve maalesef gerçektir.

Bora’yla tanışın. O ne sportif ve kaslı ne zengin ne de bir kötü çocuk. O sadece Bora. Bildiğimiz erkek yani. | WATR Watty'14 En İyi Humor Hikayesi |