Ve çekip gitti , kalbe zarar ilk kapı çarpışı.. Aşktı bu , hangi ruh hangi beden hangi kalıba sığsa biraz ağırdı.. Ama tanımazdı yalnızlık insanı , her çarpılan kapıyı çalardı.. Tanımazdı sessizlik , tanımazdı yokluk , tanımazdı efkar , tanımazdı sensizlik.. Ve şimdi ben de tanıyamaz oldum , beni.. Yokluğun bir hançer gibi , açım varlığına.. Peki şimdi kim doyuracak her yanı sensizlikle çevrili ruhumu ? Takvimin en güzel yaprağıydın , yıllara nakşedilmiş bir aşktın.. Sen bilirsin , ben seni de beni de kaybettim.. En iyi 'sen bilirsin' beni , ben ise sadece seni.. Ve çekip gittin , sen bilirsin ..