Wiem, że mi się nie sprzeciwisz. Tak jak ja nie sprzeciwię się Tobie. || SCENY EROTYCZNE I PRZEMOC ||

Kiedy Ana odchodzi od Christiana, ten zdaje sobie sprawę z tego, jak ważną rolę odgrywała w jego życiu ta kobieta. Nie może o niej zapomnieć, więc kiedy tylko pojawia się okazja - planuje zdobyć ją na nowo. Czy Christian zgodzi się na "więcej"? Co tak naprawdę ukrywa się w jego mrocznym umyśle? Historia pisana przez dwie użytkowniczki: in_way_to_happiness & karmelove18

- Masz zajebisty tyłek, skarbie. - A Twoja twarz kiedyś ryła beton?

Melbourne. Duże miasto w południowo-wschodniej Australii. Deszczowe chmury niemal każdego dnia okrywają płachtą słoneczne niebo tego głośnego centrum życia. Anastazja. Dziewczyna z północnej Californii, której nie można nazwać jej domem. Liczne przeprowadzki związane z pracą ojca i ciągła zmiana otoczenia nie wpływają na nią korzystnie. An mieszka tu już od dwóch lat, a nadal czegoś jej brakuje. Jej przyjaciółka Bell wspiera ją jak może. Pewnego dnia na drodze dziewczyny staje on. Silny, przystojny, seksowny i jakże złowrogi brunet o brązowych, błyszczących oczach. Ona z zewnątrz złośliwa i pyskata. On postawny z wściekłością malowaną na twarzy. Jak może zakończyć się ta niezapomniana przygoda tych jakże sprzecznych, a jednocześnie wręcz jednakich, młodych ludzi, która rozpoczęła się właśnie dziś?

On: nieziemsko przystojny, bogaty, ale o paskudnym charakterze. Ona: miła, mądra, upokarzana przez elite. Czy ludzi pałających do siebie nienawiścią może połączyć uczucie? Ironia losu zostanie wydana już 20.09.23 nakładem Wydawnictwo NieZwykłe ❤️

Skyler wraz z dwoma przyjaciółkami jedzie do Rzymu świętować koniec szkoły. Tam trafia do łóżka z przystojnym Włochem który później okazuje się być jej szefem.

❝Achar: Jak wiele razy płakałaś, gdy to pisałaś?❞ © lethargy

Bronte Davis to złote serce Worthington High. Cechuje ją charyzmatyczna i sympatyczna osobowość oraz chęć niesienia pomocy każdemu. Nie trudno więc zrozumieć dlaczego każdy ją kocha. Każdy, z wyjątkiem Blake'a Parkera; szkolnego nieuprzejmego i aroganckiego Bad Boy'a. I to również nie jest trudne do zrozumienia. O ile Blake jest wredny, podły i egoistyczny o tyle Bronte jest dobra, pomocna i czuła. Więc co stanie się kiedy Bronte zostanie zmuszona do mieszkania w domu Blake'a dopóki jej rodzice nie wrócą z delegacji z Afryki? Wraz z nagłą determinacją dziewczyny by zaprzyjaźnić się z aroganckim Bad Boy'em możecie wyobrazić sobie różne możliwości. Nie wykluczając dwustronnej chęci rozprucia sobie gardeł. Późne nocne konwersacje, bezlitosne psikusy, stałe kłótnie i sekrety które czekają by wyjść na światło dzienne. To cud że ta dwójka się nawzajem nie pozabijała..jeszcze. Jednak z drugiej strony, przeciwieństwa się przyciągają. * * * Jest to tłumaczenie opowiadania "Living With The Bad Boy" autorstwa crazycliche.

"Czułam, że coś jest na rzeczy. Isaac miał jakąś tajemnicę, był taki... niezrozumiały, a ja miałam wrażenie, że coś przede mną ukrywają. - On po prostu jest... trudno mi to wytłumaczyć Nao, po prostu znam go. Chociaż raz posłuchaj mnie i proszę cię nie zbliżaj się do niego. Najlepiej... unikaj i uważaj. On jest jednym z tych chłopaków, przed którymi próbuję cię obronić... " !Opowiadanie (aktualnie rozdziały 30-40) jest w trakcie korekty pod względem ortograficznym oraz interpunkcyjnym. Fabuła nie ulega zmianie!

„(..)Przeniosłam wzrok na panią Hemmings, która teraz uśmiechała się do mnie, doskonale zdając sobie sprawę, że nie potrafiłabym odmówić dziewczynce. - No, dobrze - powiedziałam niepewnie, zagryzając wargę. - Zostanę opiekunką Molly. Molly Hemmings." „(..)Nie byłam osobą popularną i lubianą w liceum. Pewnie ze względu na to, że zamiast imprezować wolałam wieczorami poczytać książki, najchętniej związane z biologią bądź chemią lub po prostu pooglądać filmy, a najczęściej komedie romantyczne, żeby móc przeżyć tą prawdziwą miłość chociaż na ekranie.(..)" „(..)Stanęłam na palcach, kładąc dłonie na jego policzkach, które nieco mnie drapały przez dwudniowy zarost i wpatrując się w jego oczy, za którymi tak bardzo tęskniłam. Pochylił się do mnie tak, że nasze twarze i usta dzieliły zaledwie milimetry. Serce dudniło mi w piersi, a gdzieś z tyłu głowy pojawiały się wszelkie obawy, które skutecznie ignorowałam. Przymknęłam na moment powieki, napawając się tą chwilą i powoli zjeżdżając jedną dłonią na jego klatkę piersiową. Część mnie chyba nie mogła uwierzyć, że to naprawdę on. (..)"